Iron Maiden - Fear of the Dark (1992)

Dit is naast No prayer mijn minst favoriete Maiden-album. Waarbij de sfeer op No Prayer nogal donker was zijn de nummers kwalitatief minder. Nogal plichtmatig. Hier is de sfeer anders maar vind ik Bruce veel te schreeuwerig.

Misschien komt het dat begin jaren 90 veel rock muziek op de radio was met nirvana, metallica guns n rosses etc. Misschien is dit zeer toegankelijke album daar op meegelift en is het een "instap" album geweest voor veel nieuwe fans die net de rock smaak te pakken hebben gekregen. En ja, je eerste Iron Maiden plaat vergeet je natuurlijk nooit meer. Echter, ik doe maar een gok.
@astrorocker; je hebt gelijk, binnen een jaar kwam de band terug naar nederland als afscheids tourtje voor bruce, in de rijnhal. Zit ik er (weer) eens naast.

Ik kan niet anders dan het met bovenstaande eens zijn...

Wat duisterder, trager, symfonischer en met wat Oosterse invloeden in het geheel.
Bruce lijkt op safe te spelen, klinkt wat uitgeblust, maar het kan natuurlijk ook dat hij op zoek is naar nieuwe uitdagingen, waardoor hij anders klinkt.
Geen verkeerd album, met natuurlijk het prachtige Fear of the Dark en het zeer geslaagde Afraid To Shoot Strangers.

Wat me aan dit album enorm tegenstaat zijn de vocalen. Vooral dat krijserige, zoals op 'Be Quick or Be Dead' (wat op zich een goed nummer is) vind ik verschrikkelijk. Zelfs Bruce' 'normale' zang is anders.

De korte nummers zijn voor het grootste deel aardige (Judas) tot goede (Childhood's End) nummers. De twee langste nummers (vooral 'Afraid to Shoot Strangers') horen zelfs tot het beste wat Maiden uitgebracht heeft. 'The Fugitive' vind ik dan weer hoogst oninteressant.

Best een goed album, maar naar eerder gezette maatstaven toch ietwat teleurstellend. 3,5

Ik denk dat het de juiste beslissing van Bruce was om Iron Maiden te verlaten.
Guns n Roses hadden hun Use Your Illusion albums afgeleverd, en Metallica hun zwarte album.
Deze acts hoorden nu tussen acts als Deep Purple en Led Zeppelin, en toegankelijk voor het Top 2000 publiek.
Seattle had een korte opleving maar ging al snel onder aan drank en drugs.
Rage Against The Machine gooide het roer om, door meer crossover in hun metal te stoppen, vervolgens ging dit langzaam aan over in Nu-Metal
The Gathering en Paradise Lost mengen gothic en symfonische stukken in het geheel.
Veel overige metalbands waren druk in de weer met B-modellen, en lieten hun haar afknippen.
Zware tijden voor Iron Maiden en Slayer.
Rond het jaar 2000; de eeuwwisseling kwam er meer behoefte aan nostalgie, en was de behoefte aan Iron Maiden er weer, die vervolgens geslaagd terug kwamen.
Echter, ik heb mij nog steeds niet aan hun latere werk gewaagd, ken wel de singles uiteraard.

Aan de ene kant was dit inderdaad een rotte tijd voor metalbands die niet op hitjes teerden, maar aan de andere kant, in retrospect, was het een hele interessante periode. Ze werden gedwongen iets anders te doen. Soms kwam dat goed terecht, soms wat minder. Bij Iron Maiden vind ik dat zonder twijfel geweldig terecht gekomen.

De teneur om melodieuze metal in de ban te doen, heb ik altijd erg storend gevonden. Maar Maiden werd altijd met veel aanzien tegemoet getreden. Ook in de jaren 90. De band wegzetten als dinosaurus is dan ook niet geheel terecht. Overigens moet het eerste Maidennummer nog in de top 2000 verschijnen. Maiden was nog altijd relevanter dan menig traditionele metalact. Daarnaast had ook Fear Of The Dark gewoon hitparadesucces aan boord. En het titelnummer is uitgegroeid tot een Maidenclassic.

Dickinson wilde eigenlijk al weg na Seventh Son. Vleugels uitslaan. Zijn eerste soloalbum verscheen in 90 en hij schreef een boek. Uiteindelijk besloot hij in 93 toch op te stappen. Dat had niets te maken met het muzikale klimaat maar gewoon omdat men op elkaar uitgekeken raakte. Maiden was best in staat mee te groeien blijkens de directe koers die toen werd gevaren. Zonder Dickinson echter kwam Steve Harris met The X Factor in 1995 al op het spoor terecht die in 2000 met Dickinson gecontinueerd werd. Het is waar dat er een soort juichstemming ontstond, maar ook de twee albums met Blaze deden het best goed. De videoclipjes werden destijds regelmatig uitgezonden. Tot groot verdriet van ploeterende acts als Helloween en Virgin Steele.

Ik bedoel ook dat Iron Maiden juist niet in de Top 2000 past, waarschijnlijk is het ook goed geweest om juist wat minder succes te hebben.
The X Factor werd nog wel verkocht, maar toch was men in mijn omgeving niet echt blij met de nieuwe zanger, Bruce werd wel degelijk gemist.

Uiteraard was men daar minder blij mee. Maar dat had meer te maken met het feit dat de keuze voor Bailey in zijn algemeen heid gewoon erg ongelukkig was. Niet zozeer omdat Maiden moeite had te overleven in het muzikale klimaat. Het succes was wellicht iets minder, maar verre van vergetelheidsniveau.

Fear of the Dark valt me nog best mee. Ik had er toch twijfelachtige herinneringen aan. Dat de titeltrack live is uitgegroeid tot een Maiden klassieker is eigenlijk nog niet zo vreemd. Het is een geslaagde poging een langer nummer te schrijven dat niet als lang aanvoelt. Dat zijn vaak de betere en juist bij Maiden loopt dat wel eens spaak. Bij de opener hoorde ik in mijn hoofd al Blaze invallen, maar dat gebeurde dus natuurlijk niet. Dat krjig je als het Blaze materiaal recent wat vaker hoorde. Zo'n sneller nummer is altijd lekker om te starten. Weekend Warrior is een Iron Maiden dieptepunt, de rest is toch zeer behoorlijk.

Je valt wel wat uit de toon met je 4 sterren, maar het is jouw mening. Ik wilde het graag bij 2,5 ster houden. De hoogtijdagen waren duidelijk voorbij en was ook geen schande, Heet laatste Iron Maiden album wat ik bezit chronologisch (één van de 4 ) was ook de laaste uit de jaren '80. (de andere 3 zijn de ....eerste drie).

Waarom zou ik in de toon moeten vallen? I don't care wat anderen ervan vindem.

Bovendien is Fear Of The Dark een gedreven schijf die een frisse Iron Maiden laat horen. Anders dan de jaren 80. Recht voor zijn raap. Een goede revanche op het fletsere No Prayer For The Dying.

Hier nog iemand met vier sterren

Omdat in de toon vallen 'zuiverder' is . ,dus niet zo chagrijnig ..........Het valt me regelmatig op dat je veel Metal albums die gemiddeld slechter worden beoordeeld vaak hoge cijfers geeft ,niet zozeer af en toe, maar dat moet je zelf weten. Je bent vast een echte Metalhead/liefhebber.

Overigens doet je kameraadrecensent dat ook vaak, maar daar wordt het album niet beter van, enfin.....I don't care..

Bij mij speelt mee dat ik Iron Maiden via dit album leerde kennen... Niet iedereen zal weten dat Be Quick or Be Dead de Top 40 haalde. Erik de Zwart draaide het eens op de vrijdagmiddag. Lag ik als achttienjarige te stuiteren op bed Wel heftig voor me, rond mijn zestiende/zeventiende vond ik Whitesnake nog te hard, hahaha. Maar dat Iron Maiden-nummer vond ik dus wel goed, leende vervolgens het album van een klasgenootje op een cassettebandje. Het titelnummer, die lange afsluiter, vond ik vervolgens ook te gek. Afraid to Shoot Strangers ook. Naderhand ging ik met terugwerkende kracht de discografie van Maiden langs. Wasted Years was daarna mijn favoriet, en de favorieten wisselden naarmate ik de band beter leerde kennen.

Maar het begon dus met dit album, enige sentimentele waarde zit er dus wel aan vast. Kan me voorstellen dat anderen Fear of the Dark wel minder waarderen. Maar voor mij blijft het goed, hoewel ik de laatste 5-10 jaar het album zelden compleet heb gehoord. Samen met Metallica (Black album) en Symphony of Destruction van Megadeth (die rond dezelfde periode uitkwamen) waren het de albums die mij lieten kennismaken met (heavy) metal.

Check.

Zelfs 16 leden met vijf sterren, zag ik intussen

16 ! Op een wereldtotaal van....? Vast allemaal Maiden fans,.....nee als iemand dit erg goed vind, 5 is zelfs uitstekend, prima.

edit"het is wel beter dan het voorgaande album

Onzin!

Ik weet niet op welke platen je doelt maar misschien ziet een kleine minderheid wel de waarde van dingen die de 'naar nummers met een kop en een staart die blijven hangen'-hunkerende meute.

Vind het zo apart dat Iron Maiden tegenwoordig met drie gitaristen is. Wat een drukte op het podium en wat moet je nou met drie gitaristen?

Helemaal eens. Die Gers gooit alleen maar zijn gitaar over zijn schouder. Zeer irritant.

Ik weet het verder niet maar hadden ze Gers er dan uit moeten gooien toen Bruce Adrian Smith weer mee terug nam naar Maiden? Smith had niet zo'n trek in de stap terug van deze en de voorganger en daar heeft hij wel een punt. Voor deze stijl Maiden lijkt Gers beter geschikt.

No Prayer For The Dying was idd veel rauwer en beter qua songmateriaal.

Waren ze allemaal maar vertrokken. En dan gewoon twee goeie inhuren ha ha.

Berichten verplaatst naar Muziek > Toplijsten en favorieten > Radio 2 Top 2000

Tevens een serie berichten met wat persoonlijke vetes weggehaald.

Dat heeft bruce nog gedaan. Samen met een band Taste. bleef bij één video Bruce Dickinson & Mr Bean - I Want to be elected - YouTube

edit: ik heb even de bonustracks beluisterd en op de Budgie cover na hadden ze voor mij het daglicht niet hoeven zien.

Verhoogd naar 3 sterren. Een consistent album is dit niet: naast sterke nummers als Be Quick Or Be Dead, Afraid to Shoot Strangers en het titelnummer staan misperen als Childhood's End en Weekend Warrior.

Childhood's end vind ik juist één van de weinige songs die dit album naar een krappe voldoende tillen. Weekend warrior vind ik inderdaad ook een draak van een nummer.