Anathema - Weather Systems (2012)

Wat poppy nummers, piano ballads, strijkers, veel samenzang en nummers welke naar een climax toewerken; precies de elementen die WHBWAH toevoegde aan het geluid van de band. Dat sommige hiervoor nu wat meer naar voren komen zal ik niet ontkennen, maar er wordt hier naar mijn mening vrij weinig tot niets aan het geluid toegevoegd. Voor het eerst is het gewoon duidelijk een tweede deel van een vorig album, wat ik toch erg zonde vind.

Het klinkt gewoon als een klok. Ieder instrument afzonderlijk vind ik waanzinnig goed klinken. De piano bijvoorbeeld klonk nog nooit zo goed op een Aanthema album.

De perfecte balans in de toch wel uitgebreide arrangementen. En het het album klinkt iets minder als het typische moderne progalbum, wat me een klein beetje stoorde bij WHBWH.

AND had een enorm beroerde produktie als je het mij vraagt. De andere albums hadden wel degelijke produkties, maar deze klinkt gewoonweg enorm goed naar mijn smaak.

Goh, dat vind ik nou echt niet! Sterker nog, deze stap vind ik vergelijkbaar met die van Eternity naar Alt. 4

Mooi album, fraai geproduceerd, maar uiteindelijk toch iets te ingetogen en met te weinig echt pakkende songs om de volle lengte te boeien. Opener Untouchable, Part 1 is prachtig en doet goede dingen vermoeden voor de rest van de plaat, maar dat niveau wordt wat mij betreft verder nergens meer gehaald. 'Onze' Anneke van Giersbergen doet ook weer mee, in het nummer Lightning Song.

Dat is toch gewoon Lee Douglas of niet?

Weather Systems is gelekt! Kan ik Port of Tommorow van the Shins gelukkig nog even links laten liggen en hier aan beginnen. Ik had niet graag tot 16 april gewacht dus snel luisteren dan maar...

Weer een prima album van Anathema, zal zonder enige moeite in de top 10 van dit jaar komen. De afwisseling in de zang vind ik wel wat hebben.

Het enigste minpuntje is de iets te gladde productie.

Gewoon Lee Douglas dus, niks Anneke.

erg mooie plaat al mis ik de spanning die de pré "We're here..." platen opriep wel enorm.

Oh man, op basis van wat ik tot nu toe gehoord heb, kan ik enkel en alleen maar diep buigen voor Anathema. I.m.o. hebben ze het 'm weer geflikt, namelijk klassewerk afleveren.
Of Weather Systems WHBWH gaat benaderen of zelfs overtreffen, gaat wat te ver, maar vooralsnog heeft ook Anathema's nieuwste wapenfeit me opnieuw diep weten te raken.

Ik kom er nog op terug....

Wat een prachtplaat dit zeg. Nadat ik enige weken erg onder de indruk was van het nummer the beginning and the end viel de gehele cd me eerst een heel klein beetje tegen. Maar dit plaatje blijft maar groeien. Untouchable part 1 en 2 en the storm before the calm zijn mijn favorieten op dit moment. Eind april in Paradiso. Zin an.

Nummers van dit album hadden makkelijk op de vorige plaat kunnen staan en andersom, zonder dat ze uit de toon zouden vallen. Dat gaat je met Eternity en Alt. 4 toch niet lukken lijkt me.

Dit is een album dat voldoet aan de verwachtingen. Bij Anathema weet je wat je krijgt en dat leveren ze op bestelling. Op CD boeien ze mij meer dan live, dat heb ik met bijvoorbeeld Opeth ook. Er is weinig nieuws onder de zon, maar dat is ook niet nodig. De band weet weer menig nummer geweldig op te bouwen en zet natuurlijk een herkenbare sfeer neer.

Qua sound niet nee, qua songmateriaal vind ik Eternity en Alt. 4 wel aardig in dezelfde stijl, maar ik begrijp wat je bedoelt.

Wat betreft Weather Systems, qua sound gelijk aan WHBWH ja, qua songmateriaal ook wel. Tis dezelfde stijl alleen iets minder sterk helaas. De songs zijn goed, op voorgaande albums waren de songs meesterlijk.

Ik heb het album nu meerdere malen beluisterd, en mijn conclusie is dat het iets te veel weg heeft van We're Here Becouse We're Here. Alhoewel staan er nog een enkele pareltjes op het album zoals Untouchable, Part 2 die mij erg goed doen.

Ben het eens met best wel eens met yKriistian. Het album is als WHBWH maar dan slechter, ik mis de écht goede songs op dit album zoals die er op de voorganger wel waren. De twee delen van Untouchable zijn mijn favorieten. Prima album waar ik nog veel plezier aan ga hebben. Kijk heel erg uit naar 28 april

Prachtige nummers, Untouchable 1 & 2 maar vindt The lightning Song, The Beginning and the End en Internal Landscapes toch het mooist..

Ik heb dit album gisteren van internet geplukt. Na een paar luisterbeurten moet ik toegeven dat Anathema weer een prachtig album heef gemaakt. Of hij beter is dan "We're here because we're here" daar ben ik nog niet uit. Duidelijk is wel dat dit een logische opvolger is. Ik heb hem dus gelijk maar gereserveerd bij Bol.com.

Zo. Untouchable, Part 1. Wat een climax aan het einde.

Kippevel en ik ben pas halverwege het tweede nummer

Eerst een paar dagen luisteren en dan een eerste beoordeling, maar zoals gezegd, de twee eerste nummers luisterend zit dat wel goed!

Bij een album hoop je dat het geheel meer is dan de som van de delen. Dat geldt niet voor Weather Systems. Hier staan negen mooie nummers bij elkaar die ik gemiddeld vier sterren zou geven. Maar het zijn bijna allemaal grootse, bloedserieuze stukken. Als je die achter elkaar beluistert, gaat het effect een beetje verloren.

Anathema is al een behoorlijk tijdje bezig met musiceren. Al sinds 1990 maken ze albums. De eerste paar waren doom-metal en naar mijn smaak erg slecht. Maar het bleef bij drie albums die ik eigenlijk nooit meer luister. Sinds Alternative 4 uitkwam in 1998 bleven de albums van constant hoog niveau. Judgement, A Fine Day to Exit en A Natural Disaster zijn allemaal fantastische albums. Vervolgens duurde het zeven jaar voor ze met We're Here Because We're Here kwamen. Veel te lang natuurlijk, maar ook deze was weer goed. Vlak na dat dit album uitkwam had ik tevens de eer om ze live te mogen aanschouwen in Drachten. Ik heb hierna besloten dat ik dat nooit meer ga doen. Ze speelden dramatisch en een klassieker als Fragile Dreams werd opgeofferd voor iets van het eerste album. Zonde.

Ze hebben de smaak echter weer te pakken met het nieuwe album dat nu na slechts twee jaar uitkomt. Weather Systems bevat weer een aantal langere nummers en neigt niet zelden naar Judgement. Het is weer wat harder en wat progressiever dan het album uit 2010. Het begint echter wel lekker rustig. Het eerste deel van Untouchable klinkt een beetje à la Hindsight, het briljante akoestische album dat bijna alle klassiekers van Anathema bevat. Mij hoor je hier dus absoluut niet over klagen.

Wat ik een groot pluspunt vind aan dit album is het uitgebreide gebruik van vrouwelijke vocalen. Anneke van Giersbergen zal wel weer uit de kast worden getrokken bij optredens in Nederland, zeker geen verkeerde keuze denk ik. Jammer dat ze op dit album niet meedoet, al is Lee Douglas ook zeker fijn om naar te luisteren. In The Storm Before the Calm vind ik de combinatie met strijkers erg goed.

Anathema is goed in het maken van albums. Op deze nieuwe staat eigenlijk geen nummer waar ik me aan erger. Het is goed geproduceerd en de nummers passen goed bij elkaar. Het enige dat echter ontbreekt is de spanning die ik ook op het vorige album al miste en wat de vier albums daarvoor juist wel hadden. Echte uitschieters ontbreken op dit album daarnaast helemaal, waar We're Here Because We're Here het nummer Everything nog had, ontbreekt zo'n song hier. Toch overheerst vooral het luisterplezier weer, Anathema blijft goede albums produceren. Als ze nou ook nog eens een goede live-act worden dan ben ik helemaal tevreden.

klik

Dit vind ik eigenlijk wel een alleszeggende conclussie...

[quote="Louis2703]Vlak na dat dit album uitkwam had ik tevens de eer om ze live te mogen aanschouwen in Drachten. Ik heb hierna besloten dat ik dat nooit meer ga doen. Ze speelden dramatisch en een klassieker als Fragile Dreams werd opgeofferd voor iets van het eerste album. Zonde.
[/quote]
Setlist Drachten 2010
Het was toch echt One Last Goodbye die in werd geruild voor A Dying Wish, een keuze waar ik zelf erg blij mee zou zijn geweest =D

Setlist Drachten 2010
Het was toch echt One Last Goodbye die in werd geruild voor A Dying Wish, een keuze waar ik zelf erg blij mee zou zijn geweest =D [/quote]

Je hebt gelijk inderdaad. Maar dan nog, ik hou absoluut niet van dat oude werk, A Dying Wish incluis.

Dit is niet mijn cd kom ik achter, het is wat flauwig en vergezocht vind ik.
Ik vond de vorige cd nog wel aardig maar deze zwijmelt wat teveel weg. Af en toe wat swing zou het geheel wat meer evenwicht geven.
Ik geef geen cijfer omdat ik hem nog niet meerdere keren heb beluisterd maar dat ga ik ook niet doen.

Enkele weken geleden stond 'ie plots op Spotify, en toen heb ik hem - voor hij even plots weer weg was - een tweetal keren kunnen luisteren.

Wat ik herinner is dat ik diep teleurgesteld was in Anathema (en nooit had gedacht dat ik de woorden 'teleurgesteld' en 'Anathema' in één zin zou moeten typen).

Nu wordt het me allemaal iets te melig, te lieflijk. Productie is 'flat', teksten inspiratieloos en dan heb je nog de muziek. Tja, waar de vorige absoluut nog kon boeien (en één van mijn favorieten was) gaat deze hier behoorlijk de mist in. Ik snap de vergelijkingen met de vorige niet. De band probeert een album in het verlengde te maken (zie ook de vele samples en dergelijke), maar da's niet gelukt. Redenen? Die dreigende sfeer, die onderhuids nog te vinden was, is nu ook verdwenen. Wat blijft zijn popnummers met een Dream Theater vleugje.

Het tweede deel van het album vond ik beduidend beter dan het eerste, mede door de soms zware elektronische inslag. Ook zijn de epische stukken, vreemd genoeg, veel minder clichématig dan de nummer uit het eerste deel.

Nog wat luisteren, misschien groeit 'ie. Eén ding is zeker: als ze deze lijn in de toekomst verder zullen trekken dan verliezen ze karakter, intensiteit, originaliteit en nog wel iets - mijn interesse.

De LE viel net op de deurmat dus eindelijk tijd voor luisterbeurt nr. 1.

Eerste indruk is gematigd positief. Sfeer van het album is typisch Anathema, 55 minuten lang drama, melancholie, droevenis; heerlijk. De irritante tril-vibrato van Lee heb ik kunnen doorstaan, ze weet het gelukkig binnen de perken te houden. Oordeel volgt nog.

Had 'm al een tijdje op mijn IPod staan en sinds gisteren uitgebreid beluisterd op mijn set. Anathema heeft de nodige stromingen in haar muziekstijl gekend. Sinds het (semi) akoestische Hindsight album is mij de band steeds beter gaan bevallen. Ik vind Weather systems een mooi, ingetogen album wat muzikaal veel te bieden heeft. Volgens blijf ik de komende tijd nieuwe dingen ontdekken. Waar Anathema in het verleden nogal eens indruk wilde maken met muzikale wendingen die in mijn oren niet altijd logisch waren, blijft dit album in balans. Fraai.

Prettig album deze nieuwe Anathema. Mooie ingetogen cd; fraai album-artwork ook btw!