Anathema - Weather Systems (2012)

De pathos versterk wat mij betreft de melancholieke sfeer. Ik kan me wel voorstellen dat anderen het liever iets kleiner zouden horen. Waar er zeker bands/artiesten zijn waarbij ik ook de voorkeur geef aan het weglaten, aan het kleine liedje, verkies ik juist bij Anathema de grootsheid, de pathos. Zij kunnen dit, mede door de geweldige zang van Vince (wanneer laat hij het live toch eens horen), op zo'n manier dat het niet eens in de buurt komt van kitch. En wat iedereen toch tegen de stem van Lee heeft is mij een raadsel. Ik vind juist haar gebrek aan 'een eigen geluid' een kracht. Daardoor is ze wat mij betreft niet te prominent aanwezig en laat ze Vince schitteren. Haar stemgeluid werkt absoluut sfeerverhogend. Dit zou bv met een Anneke van Giersbergen minder geslaagd geweest zijn. Een veel betere zangeres, maar ze zou te opvallend zijn geweest.

Mooi album, fraai geproduceerd, maar uiteindelijk toch iets te ingetogen en met te weinig echt pakkende songs om de volle lengte te boeien. Opener Untouchable, Part 1 is prachtig en doet goede dingen vermoeden voor de rest van de plaat, maar dat niveau wordt wat mij betreft verder nergens meer gehaald. 'Onze' Anneke van Giersbergen doet ook weer mee, in het nummer Lightning Song.

Bij een album hoop je dat het geheel meer is dan de som van de delen. Dat geldt niet voor Weather Systems. Hier staan negen mooie nummers bij elkaar die ik gemiddeld vier sterren zou geven. Maar het zijn bijna allemaal grootse, bloedserieuze stukken. Als je die achter elkaar beluistert, gaat het effect een beetje verloren.

Anathema is al een behoorlijk tijdje bezig met musiceren. Al sinds 1990 maken ze albums. De eerste paar waren doom-metal en naar mijn smaak erg slecht. Maar het bleef bij drie albums die ik eigenlijk nooit meer luister. Sinds Alternative 4 uitkwam in 1998 bleven de albums van constant hoog niveau. Judgement, A Fine Day to Exit en A Natural Disaster zijn allemaal fantastische albums. Vervolgens duurde het zeven jaar voor ze met We're Here Because We're Here kwamen. Veel te lang natuurlijk, maar ook deze was weer goed. Vlak na dat dit album uitkwam had ik tevens de eer om ze live te mogen aanschouwen in Drachten. Ik heb hierna besloten dat ik dat nooit meer ga doen. Ze speelden dramatisch en een klassieker als Fragile Dreams werd opgeofferd voor iets van het eerste album. Zonde.

Ze hebben de smaak echter weer te pakken met het nieuwe album dat nu na slechts twee jaar uitkomt. Weather Systems bevat weer een aantal langere nummers en neigt niet zelden naar Judgement. Het is weer wat harder en wat progressiever dan het album uit 2010. Het begint echter wel lekker rustig. Het eerste deel van Untouchable klinkt een beetje à la Hindsight, het briljante akoestische album dat bijna alle klassiekers van Anathema bevat. Mij hoor je hier dus absoluut niet over klagen.

Wat ik een groot pluspunt vind aan dit album is het uitgebreide gebruik van vrouwelijke vocalen. Anneke van Giersbergen zal wel weer uit de kast worden getrokken bij optredens in Nederland, zeker geen verkeerde keuze denk ik. Jammer dat ze op dit album niet meedoet, al is Lee Douglas ook zeker fijn om naar te luisteren. In The Storm Before the Calm vind ik de combinatie met strijkers erg goed.

Anathema is goed in het maken van albums. Op deze nieuwe staat eigenlijk geen nummer waar ik me aan erger. Het is goed geproduceerd en de nummers passen goed bij elkaar. Het enige dat echter ontbreekt is de spanning die ik ook op het vorige album al miste en wat de vier albums daarvoor juist wel hadden. Echte uitschieters ontbreken op dit album daarnaast helemaal, waar We're Here Because We're Here het nummer Everything nog had, ontbreekt zo'n song hier. Toch overheerst vooral het luisterplezier weer, Anathema blijft goede albums produceren. Als ze nou ook nog eens een goede live-act worden dan ben ik helemaal tevreden.

klik

Na twee weken zijn rondjes te hebben gedraaid, wordt het wel eens tijd voor een korte recensie. Weather Systems klinkt, net als zijn voorganger, weer als een klok. Prachtige heldere productie waar zang en alle instrumenten klinken zoals ze moeten klinken.

Het album grijpt mij met het Untouchable tweeluik meteen bij de lurven. Part I begint supercatchy en is inderdaad misschien wel poppy, lekker boeien, ik zou willen dat alle popmuziek zou klinken als dit nummer. Part II is ook prachtig, mede door Lee Douglas, die op dit nummer en Lightning Song beter klinkt dan ooit! Hadden we op WHBWH Dreaming Light, op Weather Systems dingt Lightning Song mee naar mooiste nummer van het jaar. Die gitaar en strijkpartijen die halverwege invallen, ik hoop dat ik later naar de hemel ga en het voor eeuwig zo mag klinken!

Na het evenzo mooie Sunlight, zakt het album m.i. wat in met de electronische klanken in de eerste vijf minuten van The Storm Before the Calm, maar dat weet de band weer helemaal goed te maken met prachtige melodielijnen in de laatste vier minuten van het nummer, al neigt het allemaal wel erg naar de Manic Street Preachers op het laatst.

Daarna blijft de band in The Beginning and the End, The Lost Child en Internal Landscapes op hoog niveau musiceren, maar wordt het jammer genoeg niet spannender meer dan de eerste vijf songs van het album.

Wederom een prachtig album wat ik even hoog waardeer als de voorganger, want ik vind de albums qua opbouw erg op elkaar lijken, al vind ik de productie van Weather Systems net wat beter uit de verf komen.

Muziek 4,0 / Productie 5,0 = 4,5

Met iedere release van Anathema barsten er steevast discussies los in de zin van "dat ze nu toch echt te ver zijn afgedreven van wat ze ooit waren".

Vanaf de eerste seconden van Untouchable part 1 viel mij echter direct op hoe herkenbaar dit weer is. Dit klinkt ten voeten uit als Anathema. Het nieuwgevonden positivisme dat sinds WHBWH voer is voor veel kritiek, heeft in mijn ogen weinig veranderd aan de typische Anathema sound. Dit nummer kon even goed Judgement geopend hebben.

Wel wordt ook vrij snel duidelijk dat ze met de orkestratie die overvloedig aanwezig is meerdere nieuwe penselen tegelijk hebben gekregen om hun muzikale landschappen mee te schilderen. De strijkers worden dan ook vaak ingezet met verbluffende resultaten. De samenzang lijkt nu ook pas tot volle wasdom te zijn gekomen, wat prachtige vocale harmonieën oplevert.

Ook wordt er opnieuw vaker gebruik gemaakt van arpeggios op de akoestische gitaar, zoals dat ook veelvuldig op Judgement gedaan werd en wat ik sindsdien een beetje miste op hun latere werken.

De meerderheid van de nummers zijn zo opgebouwd dat ze rustig beginnen maar opbouwen naar een climax. Toch heeft elk nummer een uitgesproken eigen identiteit en klinkt het album als één geheel. Tegelijktijd bezit alles zo onmiskenbaar de eigen sound van de band dat een vergissing over de identiteit van de artiest haast onmogelik is.

Daarin ligt dan ook de geweldige kracht van dit album. Anathema slaagt erin het hele album als zichzelf te laten klinken, los van invloeden of trends en hier toch hun meest toegankelijk werk tot nu toe van te maken. Inderdaad, dit album bevat meer licht en donker dan WHBWH (dat vooral licht was) maar zal voor velen toch makkelijker te verteren zijn. Dat ligt mogelijk aan de fenomenale produktie die ervoor zorgt dat het niet klinkt als een nicheprodukt (als er iets was wat me stoorde aan WHBWH dan was het de sound die teveel naar typische moderne prog neigde. Deze klinkt opener, organischer en eerlijker).

Ditmaal geen instrumentale afsluiter al lijkt Internal Landscapes dat wel te worden bij aanvang, met de spookachtige synths en de spoken word sample. Maar net als je denkt dat het album Hindsight-gewijs aan het afsluiten is breekt er nog een pracht van een song los.

Zelf zeggen ze dat dit nog niet hun beste werk is, maar voorlopig hou ik het er op dat dit precies is wat ze met Weather Systems afgeleverd hebben.

Een persoonlijke bedenking om af te sluiten is dat ik het nu wel gehad heb met Danny's spirituele onderrichtingen. Naar de toekomst toe hoop ik toch dat dit wat naar de achtergrond verdwijnt of toch minder uitgesproken wordt.

Goed album, maar niet de emotionele vuistslag die We're Here Because We're Here was....

Kijk eens aan, dit album van Anathema bevalt mij zowaar. Het is een interessante mix van (prog-)rock tot (Coldplay-)pop, van heel mooi tot vrij duister, van een eenvoudige tot pompeus, van mannelijke vocals tot vrouwelijke inbreng. In heel wat nummers zit een herkenbare, maar toch heel aardige opbouw van rustige piano richting gitaarsolo en/of aanzwellende violen.

Wat wel opvalt is dat er vijf nummers echt uitspringen en de rest niet helemaal mee kunnen komen. Allereerst - letterlijk en figuurlijk - de part 1 & 2 van het oh zo fraaie Untouchable. Dan het nummer wat het album weer net op tijd spannend maakt: The Storm Before The Calm, gevolgd door het sterke The Beginning and The End. Het piano begin en eind van The Lost Child is erg mooi, net als de gitaarsolo.
De rest van de nummers hebben leuke stukken, maar ze kunnen wel wat meer peper en zout gebruiken. Zo kom ik naar boven afrondend op een goed en bovenal mooi album, wat nog meer genieten is als je de krenten uit de pap neemt.

Ik heb twee cd's van Anathema: Eternity en a natural disaster. Allebei vrij tot zeer sterk, compleet verschillend wel. Dit is dan weer opnieuw compleet verschillend: volledig platgekauwde overamerikaanse knuffelrock die doet denken aan Kane, en dan die teksten, om te huilen, en niet omdat ze ontroerend zijn...


Ik geef het nog wel eens een kans, maar tot dan is dit nauwelijks bovenstaande score waard.

Ik had al zoiets gehoord dat één van de beste albums van het jaar (tot nu toe) is, dus ff bij de platenzaak beluisterd WAUW!! Meteen meegenomen of course... Er staat geen één slecht nummer op, ze zijn stuk voor stuk prachtig en zitten mooi in elkaar. mijn favorieten zijn toch wel Untouchable, Part 1 en Part 2 *5.0

Zo. Dit album is genoeg gegroeid om te kunnen beoordelen. Weather Systems is nu al goed voor 4,5 sterren. Meer dan dat zal er niet inzitten, want dat is alleen voor de echte meesterwerken weggelegd, maar ik neem maar al te graag genoegen met een prachtalbum als dit.

De eerste helft van dit album blijft voor mij duidelijk de beste. Untouchable, Part 1 behoort tot de beste nummers die dit jaar zijn uitgebracht en ook Part 2 is mooi. Het kan niet tippen aan Part 1, maar ik zie het als een soort veredelde outro, een soort variatie annex uitbreidingsset op Part 1. Al hoop ik niet dat ik dit nummer daarmee te kort doe, want het is nog steeds een van mijn favorieten van dit album.
The Gathering of the Clouds is lekker tegendraads door de door elkaar lopende zang- en melodielijnen. Aan één paar oren heb je eigenlijk niet genoeg, dus dit nummer gaat niet snel vervelen. Datzelfde geldt voor Lightning Song. Een meeslepend nummer met hele mooie zang van Lee Douglas. Naast het openingsnummer mijn favoriet van dit album.

Ik merk dat dit album nog steeds beter aan het worden is bij iedere luisterbeurt en langzaam maar zeker begint ook de tweede helft van het album me beter te liggen. Vooral aan The Storm Before the Calm en The Beginning and the End merk ik dat. Met name die laatste is een hele tijd lang volledig langs me heen gegaan, maar lijkt nu eindelijk voet aan wal te hebben gezet in mijn brein.
Internal Landscapes heb ik vanaf het begin af aan al mooi gevonden. Dat gemompel van die vent had voor mij niet gehoeven (hoewel het een mooie tekst is), maar stoort me gelukkig niet. De meeslepende muziek wist me meteen te raken. Alleen van The Lost Child ben ik niet zo gecharmeerd, maar als dat het enige schoonheidsfoutje op een heel album is, hoef je je als band niet te schamen.

Weather Systems gaat linea recta de top 3 van mijn jaarlijst in en zal daar aan het einde van het jaar waarschijnlijk nog steeds wel te vinden zijn. Het muziekjaar 2012 is nog jong, maar tien albums die beter zijn dat dit, dat zie ik er niet meer van komen.

Ik heb het album nu een aantal keren gehoord en vind het een lichte tegenvaller. Untouchable part 1 en The Beginning and the End zijn fantastisch maar de rest is erg gezapig en minder interessant. Vooral de bijdrages van de zangeres gaan al snel irriteren.

Vernieuwend is Anathema met dit album niet meer en de echt lekkere songs zijn ook ver te zoeken. Het is allemaal wel mooi maar leunt zwaar tegen het kitcherige aan. Ik hoop dat Anathema bij een volgend album zichzelf weer gaat vernieuwen en hun roots niet vergeet. Want eerlijk is eerlijk dit is best een lange zit. Dankzij de kwalitieit van de muzikanten en vanwege sentimentele redenen kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om een lager oordeel te geven maar Anathema heeft zeker wel eens boeiendere platen gemaakt. Kwalitatief is het zeker ok maar het raakt me allemaal een stuk minder en dat vind ik erg jammer.

Soms worden er nog van die platen gemaakt die helemaal goed zitten. Emotioneel, maar niet plakkerig. Hard, maar niet vervelend. Weg luisterend, maar geen hersenloos gezwam. Groots, maar niet gemaakt en cliché. ‘Weather Systems’ is zo’n plaat, en van de band die ervoor verantwoordelijk kan worden gesteld, Anathema, kan eigenlijk hetzelfde worden beweerd. Al geldt dat niet voor elke plaat.

Het is waar, ik beken: ‘We’re Here Because We’re Here’ vind ik lang niet zo goed. Die plaat ontsteeg met moeite de middelmatigheid naar mijn mening, terwijl de algemene opinie daar blijkbaar anders over denkt. Maar goed, ik ben niet de publieke opinie, ik ben mezelf, en daar ben ik blij om. ‘Weather Systems’ is echter een ander paar mouwen; op deze plaat, hun negende inmiddels, laat het veelzijdige gezelschap de onbegrensbare klasse horen van platen als ‘Judgement’. De openingssequentie die ‘Untouchable, Part 1’ en ‘Part 2’ vormen, is meteen het absolute hoogtepunt van de plaat naar mijn mening. Prachtige zang, erg emotionele uithalen soms die nooit over de rand van het toelaatbare gaan (dat gecontroleerde zal er altijd wel in zitten, en daar moet je dan voor zijn), en vooral compositorisch kent het zijn gelijke niet. Ik vond de vorige plaat heel goeie composities hebben, maar ‘Weather Systems’ is wat dat betreft de overtreffende trap.

Het hoofdthema lijkt mij dat de grillen van de menselijke psyche worden vergeleken met die van de natuur. Uiteindelijk, de menselijke psyche maakt deel uit van deze complexe structuur. Over aandoenlijk pianospel, machtige orkestratie (London Session Orchestra, onder leiding van Perry Montague-Mason) en ingenieus gearrangeerde gitaren, die erin slagen niet over elkaar te struikelen, meanderen de stemmen van Vincent Cavanagh en Lee Douglas (zus van John Douglas, verantwoordelijk voor de epiek van ‘The Storm Before the Calm) als een schitterende rivier onder buiig wolkendek. Pianist en bedenker van de meeste songs Daniel Cavanagh fungeert als hoeksteen van deze plaat en band; hij is onmisbaar.

Het spoken word in het laatste nummer, ‘Internal Landscapes’, is echt om van te grauwen. Niet op een negatieve manier, maar het is zo geladen, en het wordt op zulk een kalme en beheerste manier gebracht.. Brrr. De bijna-doodervaring waarover de verteller het heeft, is aannemelijk en buitengewoon tegelijk, ontzettend creepy en toch ook weer geruststellend; het lijkt een signaal te geven hoe alles eindigt. En als het dan toch moet eindigen, dat het pijnloos gebeurt. Maar dat gebeurt eigenlijk helemaal niet op ‘Weather Systems’. Het is een plaat waarop pijn en emoties een hele grote rol spelen, en je kan jezelf daar onmogelijk voor verstoppen. Ervoor uitkomen, opstaan voor je innerlijke zelf, jezelf blootgeven en zo kwetsbaar mogelijk opstellen, met het risico van een fatale uppercut. Dát is het leven.

‘Weather Systems’ is de plaat die de kers op de taart zet in het oeuvre van Anathema. De band heeft gaandeweg zijn geluid gewijzigd van metal naar iets compleets uniek, en die invloeden uit de metal hoor je er nog steeds in terug; het is die kracht en inleving die Anathema dat tikkeltje extra geven. Met ‘We’re Here Because We’re Here’ dreven ze het mijns inziens iets te ver, maar dit is weer een fantastische plaat, weergaloos in vele opzichten. En het openingsduo kent wat dit jaar betreft bijna zijn gelijke niet.

4,5 sterren

Zelfde hier. Heb ze vorig jaar april live gezien en dat was meteen de eerste kennismaking met het nieuwe materiaal. Vond zowel concert als eerste luisterbeurten van het album nogal teleurstellend.

Toch is dat later wel ten goede gekeerd, uiteindelijk tot een topdrie-notering in de jaarlijst. De band gaat verder waar ze gebleven waren. Bij herbeluistering komt We're Here Because We're Here me nu zelfs wat flets voor. De nieuwe nummers lijken domweg wat beter - met name The Storm Before the Calm is meesterlijk.

Sky Radio, tja... het is nu eenmaal wel zo dat de muziek van Anathema vijftien jaar geleden nog heel nadrukkelijk zijn alternatieve rock en doom metal roots had - en wezenlijk anders was - en dat in de loop der tijd Anathema-achtige muziek toch een behoorlijke mainstream binnen de prog geworden is. Band en muzikaal landschap zijn naar elkaar toe geëvolueerd. Wat dat aangaat wordt het eigenlijk wel tijd dat ze weer eens wat nieuws proberen. Maar afgaand op het succes dat ze met hun recentste albums hebben, is de vraag hoe waarschijnlijk dat is.

Anders hebben we altijd Alternative 4 en Judgement nog...

Deze band blijft mij verbazen.
Untouchable, Part 1 begint bijna Fleetwood Mac (Big Log) achtig, en als de zang de hoogte in gaat moet ik gelijk aan Midge Ure van Ultravox denken.
Gedurende de rest van de plaat klinkt de zanger ook regelmatig als Roland Orzabal van Tears For Fears.
Duidelijk een jaren 80 postpunk vibe.
Ik heb nu verschillende Anathema albums gehoord, maar ik ken geen andere band die zich telkens zo weet te vernieuwen, het lijkt wel of ze echt alles kunnen.
Untouchable, Part 2 sluit hier wel weer goed op aan, maar klinkt weer zo totaal anders.
Heel mooi allemaal, al krijg ik wel de indruk dat ze hiermee wel heel erg op het grote publiek mikken.
Het meest toegankelijke werk dat ik tot nu toe van ze gehoord heb.
Wat mij wel opvalt bij het werk van Anathema, is dat het allemaal herfstplaten zijn.
Niet treurig, absoluut niet, maar wel muziek die je aan zet met druilerig weer, en als de blaadjes van de bomen vallen.
Dat is misschien wel de enige manier hoe ik Anathema kan benoemen; sfeervolle herfstmuziek.
Ik blijf mij verbazen dat juist bands die hun oorsprong in de doommetal hebben zich vaak het meeste ontwikkelen tot een veelzijdig geluid.
Onbewust ga je toch hun albums met elkaar vergelijken, maar dat moet je eigenlijk niet doen.
Het zijn allemaal meesterwerken met allemaal een andere invalshoek.
De aardappeleters van Van Goch is ook totaal anders dan zijn Zonnebloemen schilderij.
Toch vind ik Weather Systems minder sterk dan Judgement en A Natural Disaster.
Weather Systems ligt qua spelen wel tegen perfectie aan, maar juist die onverwachte wendingen die op die andere albums aanwezig waren, mis ik hier een beetje.

In kader van dit topic heb ik deze plaat beluisterd.

Voordat je een onbekende plaat gaat luisteren probeer ik me toch altijd al een beeld te vormen van wat ik kan verwachten. Die verwachtingen (rammende gitaren) werden in dit geval niet helemaal ingelost en wel op positieve wijze. De manier waarop bij deze plaat de nummers worden opgebouwd bevalt me wel. Het wordt allemaal rustig opgebouwd en steeds verwacht je misschien dat de gitaren keihard invallen, maar écht gebeurd dat vaak niet. Vooral het begin van de plaat is mij goed bevallen met 3 sterke songs. Vooral Untouchable, Part 2 vind ik erg mooi. Vooral hoe de zangeres hier vocaal iets moois toevoegt aan de muziek. Na dit trio aan sterke songs volgen 4 songs waar ik duidelijk wat minder mee kan, afsluitend met weer 2 goede songs. Ik ben toch wel positief verrast door die album van Anathema en zal een aantal songs nog weleens beluisteren, waar de volledige plaat wellicht nog wat teveel van het goede blijft.