The Stone Roses - The Stone Roses (1989)

De hoofdredenen voor mijn lage waardering zijn natuurlijk de monotone inhoudsloze songs dus laat ik maar niet aan dat andere album beginnen.

hahahahaha! grappenmaker. Ik ben wel heel benieuwd wat je dan wel mooi vind! Maar ik kan me voorstellen als je dire straits en genesis gewend bent dit even wennen is. Mijn ervaring is wel dat als mensen met een onsmaak dit een paar keer luisteren en het ze stiekem weet te pakken.....ze de gevestigde orde uiteindelijk wel overboord zetten. Dus wie weet!

@Argus: dat mag jij uiteraard vinden... Gelukkig houden we niet allemaal van dezelfde muziek.

Over dat gitaarspel: ik ga nergens beweren dat het extreem ingewikkeld is, maar het is gewoon zo illustrerend voor de muziek. Niet dat ellenlange gepriegel met een of andere vage solo, maar gitaarspel dat werkelijk iets toevoegt aan het geheel. Zoals ook Butler dat bij Suede zo geweldig kon...

John Squire is een gitaargod.

niets aan toe te voegen.....

Ik vind dat altijd een vervelende opmerking, dat moet ik gelijk denken aan Jimi Hendrix en Kirk Hammet. Geniaal gitarist bevalt me beter.
Samen met Johnny Marr en George Harrisson een van mijn favoriete gitaristen.

Ik ga mee met Argus, het is leuk, goed en zeker een paar luisterbeurten waard, maar altijd sluipt er op een gegeven moment de verveling in. De liedjes lijken erg op elkaar, de één lijkt weinig toe te voegen aan het volgende. Ik durf het niet inspiratieloos te noemen, maar de overdonderende klassieker die ik had gehoopt te vinden is het niet geworden. 3,0 sterren.

Ieder zijn smaak gelukkig, maar met 'een paar luisterbeurten' kom je er niet.
Het blies mij destijds ook niet meteen van mijn stoel (18 jaar geleden alweer...), maar is inmiddels toch echt voor mij een klassieker uit de Britse muziek en ook voor vele grote bands (Oasis, The Verve) een bron van inspiratie geweest.

Eerst zag ik ook niet het verschil tussen nummers als Waterfall en She Bangs the Drums,
En het echte verschil tussen:
- Sugar Spun Sister
- Made of Stone
- Shoot You Down
- This Is the One

Dat is ondertussen gigantisch veranderd. Het gitaarspel op dit album is juist geniaal. Op het tweede album gaat Squire soms wta de fout in (Jimi Hendrix-solo's).

Ik zal het album het krediet geven wat het verdient en het nog wat pogingen gevem. Datzelfde deed ik bij die andere grote Britse band met hun grootste klassieker (The Clash - London Calling) en die vindt ik nu prima smaken. Alleen zegt het natuurlijk weer wel iets over de muziek voor mij dat het niet na 4 luisterbeurten kan pakken (een uitzondering daargelaten natuurlijk, Made of Stone is natuurlijk een monument).

Laten we het houden bij "een zeer talentrijke gitarist". Jimi Hendrix, Jimmy Page en Eric Clapton; dat zijn de echte gitaargoden.

Mwah, vind ik niet.

Maar even serieus. Squire die haast achteloos die prachtige dromerige stukken speelt en alles zo intens kleur geeft, het blijft speciaal imo. ''Adored'' horen op een goeie bootleg vind ik na 100x nog even adembenemend als toen ik de band voor het eerst leerde kennen. Dat mystieke gevoel dat ergens vanuit een uithoek ongezien je hart induikt...

Clapton, Page, Hendrix, ze zullen wel betere gitaristen zijn, ik heb de ballen verstand van gitaarspelen, maar meer uniek dan Squire vind ik ze zelf niet. (Dwz op dit album, wat Second Coming betreft neigt alles veel meer naar trad. rock dan hier op.)

Man...die clash tussen '60s jangle-pop en de heropstanding van, ja, van wat eigenlijk? Een soort collectief gevoel van celebratie... De eucharistie van Jackson Pollock oid. Ik kan er de hand niet op leggen maar voor mij blijft het oh zo speciaal deze band te horen
Zo bepalend ook voor wat nog zou komen in de Britse indie-scene. Dat ''vrije'' dat de Roses lieten horen zou later de hele boel laten ontploffen.

Enkel die riff in ''Waterfall'' al... Of ''This is the One''. Of Resurrection, Sally Cinnamon, She Bangs the Drums....

Helemaal met je eens. Ik luister ook veeeel liever naar Squire dan naar die andere namen. Ook is de invloed van Marr duidelijk te horen in zijn gitaarspel. (Altijd een pluspuntje. )

Naast de Happy Mondays en The Charletans hadden we begin jaren '90 in de 'Manchester Scene' The Stone Roses. Hoewel de 2 andere bands goede nummers (Happy Monndays) en goede platen (Charlatans) hebben gemaakt zijn de Stone Roses met deze plaat er in geslaagd beide te doen: een steengoeie plaat met juweeltjes van nummers er op!

Kan het niet beter verwoorden. Heb deze plaat nog maar een week in mijn bezit (eindelijk en eigenlijk veel te laat) en je hoort hier heel goed dat bands als oasis, bluetones, enz hier toch wel de mosterd hebben gehaald. Echt een meesterwerk, en ineens de volle 5 sterren. Hier staat echt geen minder nummer op, heerlijk dromerige sfeer, de stem van Ian Brown, het gitaarspel van John Squire, alles klopt. Kippevel trouwens altijd bij het veel te korte Elizabeth my dear.

Dit album was zijn tijd 10 jaar vooruit bekant

En Ian Brown is zijn vader. Beste album ooit dit

het is een prachtige plaat
de beste? voor sommige zeker en misschien wel terecht
4.5 dan maar

Idd voor mij vanaf nu 5 stars!

watte? beek kant?

wel moet ik zeggen dat onze dierbare zanger fameus NIET kan dansen, beetje aap achtig

Haha en zingen kan ie ook niet onze King Monkey.

Klassieker die de Britse rockscene een stamp gaf zoals enkelen daarvoor deden (Pistols, Smiths et tutti quanti, goed gezelschap dus).
Zonder Stone Roses geen Oasis!

De meest zinvolle stem die ik tot nog toe gedaan heb. Na mijn stem zag ik opeens het gemiddelde van 3,99 naar 4,00 gaan. Eigenlijk nog schandalig laag maar wat niet is kan nog komen.

Bijkant met -/t/ zalje niet snel horen, maar wel bekan, bekans, bekanst (bij die laatste twee kan de /n/ soms zelfs wegvallen en wordt de klinker genasaliseerd: bekãs(t)). Betekent 'bijna, nagenoeg'.

Het best medicijn tegen een kater is dit album: nu wel ondervonden. Zeer lekkere dromige popmuziek

4,0

Samen met Definitely Maybe het beste debuutalbum ooit. Waterfall bezorgt me nog altijd kippevel.

Ik vind dit album van een hoger nivo als Definitely Maybe. Oasis was meer een hype, een bandje van 2 vervelende broertjes die vanalles bij elkaar jatten. Al moet ik toe geven dat Wonderwall van hun tweede album wel oke was.

Tuurlijk was dit album baanbrekend, maar oasis een hype???
6 albums....sinds 1994 (bijna 14 jaar), overal volle zalen/stadions,

Het feit dat je wonderwall een goed nummer vindt, zegt al genoeg over je kennis van deze topband. Weliswaar veel gejat maar wel op een goede manier.