menu

The Stone Roses - The Stone Roses (1989)

mijn stem
4,11 (849)
849 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Silvertone

  1. I Wanna Be Adored (4:52)
  2. She Bangs the Drums (3:42)
  3. Waterfall (4:37)
  4. Don't Stop (5:17)
  5. Bye Bye Badman (4:00)
  6. Elizabeth My Dear (0:59)
  7. (Song for My) Sugar Spun Sister (3:25)
  8. Made of Stone (4:10)
  9. Shoot You Down (4:10)
  10. This Is the One (4:58)
  11. I Am the Resurrection (8:12)
  12. Fools Gold * (9:55)
  13. What the World Is Waiting For * (3:55)
  14. Elephant Stone * (4:48)
  15. Where Angels Play * (4:15)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 48:22 (1:11:15)
zoeken in:
avatar van argus
0,5
Ace schreef:
Ik ga absoluut voor This Is The One! Dat gitaarspel erin, geweldig!

Ik ben er niet van ondersteboven trouwens. Zwakke inspiratieloze band met bezielingsloze muziek. Het zwakke gitaarspel is om te huilen en mag ik wel zeggen zeer oninteressant. Dit album vormt daar een illustratie van. Maar goed, ieder zijn eigen mening. 0,5*

avatar van Frederick
5,0
Gitaargekte en dreunende dance in optima forma!

Ian Browns nonchalance...
John Squires strakke, welhaast dwingende gitaarpatronen...
En dan bij vlagen die galmende beat eronder...
Over het geheel genomen springt steeds dat vleugje arrogantie eruit...

Allemaal even subliem! Hun houding is door de hele plaat heen voelbaar. The Stone Roses komen niet bijzonder sympathiek over, maar het is allemaal o zo onweerstaanbaar. Ik blijf ernaar teruggrijpen, meer dan naar willekeurig welke van hun Madchestercollegae.

Welke inspiraties zouden zij hebben gehad bij het maken van deze prachtplaat?
New Order gemixt met The Kinks?

Enfin, zonder enige twijfel krijgt dit heerlijke geluid de volle mep. 5*

avatar van thelion
5,0
Manchester eind jaren 80.

De 2e Summer of Love had net plaats gevonden en de Acid House had zijn intrede in het nachtleven gemaakt en met de Acid House ook de XTC.

Rock gecombineerd met Dance onder invloed van XTC en je krijgt het meest vernieuwende album van de jaren 80 en het meest inspiratie en invloedrijke voor de jaren 90.

The Stone Roses hebben met deze plaat een ommekeer teweeg gebracht in de Muziek en die een voledig nieuwe weg in laten slaan. Indie een ander gezicht gegeven en Brit Pop herboren.

De Beats gecombineerd met het ruwe gitaarspel van John Squire en de kenmerkende zang en texten van Ian Brown zorgen voor een psychedelisch geheel waar ze in 1967 jalours op zouden zijn geweest.........

Dat de heren ook tamelijk rebels waren is te horen op Bye Bye Badman dat verwijst naar de rellen van 1968 in Parijs en Elizabeth My Dear dat een anti monarchistische versie van Scarborough Fair is en ook de hoes van de plaat is een verwijzing naar Jackson Pollak en het studenten oproer van Parijs 1968

Het gitaarspel van John Squire is nooit te aanwezig maar wel altijd op de achtergrond en vormt zo dus de ruggengraat van dit album, maar ook het vernuftige drum werk van Alan "Reni" Wern zijn een belangrijke basis van dit album neem bv het accurate achtergrond slag werk op Bye Bye Badman of de "opvulling" op I Am the Resurrection.........

En dan is daar ook nog de tweeling Waterfall en Don't Stop (Waterfall achteruit gespeeld) inventief en zeer expirimenteel.....

Hun grote doorbraak kwam pas met Fools Gold dat oorspronkelijk niet op dit album stond, maar er ook mede voor zorgde dat The Stone Roses de Redders van de Brit pop werden genoemd........

Zonder dit magistrale album zouden acts als Blur, Oasis, Suppergrass maar ook Primal Scream en Massive Attack niet geworden zijn tot wat ze zijn geworden.

Dit album is een van de laatste albums die de loop van de muziekgeschiedenis daadwerkelijk heeft veranderd........

avatar van deric raven
5,0
Ik zal nooit vergeten dat ik de eerste keer Fools Gold hoorde.
Dit was namelijk nog in een ouderwetse discotheek.
Na de tweede Summer Of Love in 1988 was ik muzikaal gezien een dwalende ziel.
Nooit iets gehad met de Acid House, maar wel verlangende naar dansbare muziek met wat meer inhoud.
Bijna de hoop op gegeven, en berustend in het feit dat er niet meer aan mijn verwachtingen zou worden voldaan.
Popmusic is Dead; Viva The Next Generation.

Tot dat ene moment…..
Met flink wat consumpties achter de kiezen, en enigszins verdoofd kwam ik binnen een soort van magnetisch veld terecht.
Vanaf de eerste tonen was er een soort van aantrekkingskracht.
Er was een besef van spirituele verlichting.
Ian Brown was de nieuwe Messias.
De wederopstanding.
Ik ervaar spiergroepen in mijn lichaam, waar ik het bestaan nooit van geweten had.
Nooit in mijn leven zo heerlijk gedanst.
En dat bijna 10 minuten lang.
De ultieme trip.

En dan koortsig op zoek gaan naar het werk van deze band.
Is dit een toevalstreffer?
Kunnen ze een geheel album overtuigen?
Zeker weten!

Een nieuwe dimensie op muzikale ervaring.
Alsof je in een computerspel een geheime kamer ontdekt.
Wat een virus blijkt te zijn die zich al snel over het netwerk verspreid.
En hele volksstammen besmet.
Welkom in het nieuwe tijdperk.
Madchester.

avatar van delinquent-rex
4,0
Er zijn maar weinig studio-albums die ik moeiteloos van kop tot staart in één adem uit kan luisteren, Zeker wél: David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars, The Beatles - Abbey Road, Bob Dylan - Desire, The Black Crowes - The Southern Harmony and Musical Companion, The Foo Fighters - The Colour and the Shape, Pink Floyd - Wish you were here, maar met intense blijdschap kan ik je meedelen afgelopen week weer een topplaat in huis te hebben gehaald.

Deze vierkoppige (voormalige) band uit Manchester leerde ik voor het eerst kennen door mijn werk als barman eerder dit jaar. Op de digitale playlist van de bar stonden tussen het vele hip-hop -en dance-geweld een aantal nummers van deze 'Britpoppers' waaronder het nummer 'She bangs the drums'. Een woord: prachtig. Het werd hét nummer dat ik op vol volume draaide voor openingstijd en na sluitingstijd. Sentiment verpakt in een oppeppende song; de mooie breekbare en verstaanbare zang, de strakke beat van de snaredrum die de boventoon voert, het meerstemmig gezongen refrein en de Merseybeat geïnspireerde maar ook haast punkachtige klinkende riffs van de gitaar. Op dat moment was het een van de meeste complete nummers die ik sinds lang tijd had gehoord. Je kunt je voorstellen dat het naar meer smaakte.

De eerste release van het titelloze album bevatte 11 tracks, waarvan ook een aantal op single zijn uitgekomen. De afgelopen jaren zijn er veel re-issues van het origineel uitgebracht met extra songs of in een geheel nieuw ge-remastered jasje.

De openingstrack 'I wanna be adored' is een bijzonder sfeervol nummer. Het ingetogen gitaarspel van gitarist John Squire, de dreunende basslijn de karakteristieke drums voeren je haast meteen mee naar een discotheek in Manchester. Ian Brown zingt hier niet zijn vrolijkste noten, want hij klinkt als een gevallen engel 'in rehab'. Sommige luisteraars zullen wellicht een vleugje Joy Division proeven in dit nummer.

De plaat is een album vol hoogtepunten met wel hele mooie uitschieters zoals bijvoorbeeld het epische 'Waterfall', het veel te kort durende folkrock juweeltje 'Elisabeth my dear' , het ultieme stadionnummer 'I am the ressurection' en natuurlijk 'She bangs the drums'. Wat dit album onder andere zo goed maakt is dat de band er in geslaagd is een sound neer te zetten die ergens balanceert tussen duistere new wave en mellow-rock met 60's-invloeden.

Hoewel ik zeker mijn favorieten heb op dit album voel ik me niet gauw geneigd om een nummer te skippen. De kracht van dit album zit hem juist in het geheel, omdat de tracklist voelt als een zorgvuldig; een haast persoonlijk samengesteld concert in eigen huiskamer. Briljant ingetogen en energieke plaat die in vele settings en moods zal gedijen. Ga dit luisteren.

avatar van wibro
4,5
Wat ik altijd jammer gevonden hebt van dit album is dat ik na de opening "I wanna be adored" eigenlijk het beste nummer al gehad had, wat daarop volgde werd alleen maar "minder". Maar ja, die opening met die bass guitaar dat dacht ik minstens zo'n 30 seconden aanhoudt is dan ook fenominaal. Dat hele nummer straalt trouwens een geweldige sfeer uit. Daar kan het door velen geroemde "Fool's Gold" imo toch echt niets aan veranderen. En wat de rest van het album betreft; dat is natuurlijk ook de moeite van het beluisteren meer dan waard hoewel ik bij dit uitstekende debuut van The Stone Roses toch wel echt veel aan de 'sixties' moest denken.

Waardering;
Zonder "I wanna be adored" had dit album van mij niet meer dan 4 sterren gehad, maar dit voortreffelijke openingsnummer is voor mij zonder meer een ½ ster extra waard.

4,5*

avatar van Co Jackso
4,0
Dit is één van die klassieke albums die ik nooit zou kunnen ontdekken zonder MusicMeter. Gelukkig heb ik het album ontdekt, en al vele malen heb ik kunnen genieten van de parels die op dit album staan. Het begint al met het openingsnummer, die zonder twijfel behoort tot één van de beste albumopeners ooit. Mijn insziens volgt dan een soort tweeluik (She Bangs the Drums & Waterfall) die ik werkelijk fantastisch vind. Don’t Stop is even wennen, maar kan ik inmiddels ook wel waarderen.

Vanaf Elizabeth My Dear tot en met Shoot You Down zakt het niveau iets in (hoewel dat relatief is bij zo’n hoog niveau). Het album herpakt zich uitstekend met This is the One en het fantastische I Am the Ressurrection. De enige echte kritiek die ik heb gaat erom dat sommige nummers iets te lang doorgaan. I Am the Resurrection en Don't Stop zijn hiervoorbeelden van. Overigens beoordeel ik dit album zonder het bonusnummer Fool’s Gold. Ik heb nog weinig met dit nummer, waardoor de waardering zonder dat nummer hoger uitvalt.

avatar van Ronald5150
4,0
Het gelijknamige album van The Stones Roses is niet eentje die direct in mijn muzikale straatje past, maar het is er wel eentje die me uitstekend bevalt. Vooral de muzikaliteit valt me op. De zang van Ian Brown vind ik eigenlijk niet zo heel bijzonder, zelfs middelmatig. Maar toch stoort het me niet zo, omdat dit ruimschoots gecompenseerd wordt door prachtig geweven muzikale tapijtjes. Fijne, niet standaard drumpatronen vormen samen met de solide bas een heerlijke ritmesectie. En gitarist John Squier is misschien niet de typische gitaarheld, maar is er wel eentje die heerlijke dromerige melodieën speelt en daarnaast swingende ritmes uit zijn gitaar tovert. De eerste drie tracks zijn direct vol in de roos. ”I Wanne Be Adored”, ”She Bangs The Drums” en ”Waterfall” zijn meeslepende liedjes die hypnotiserend werken. ”Don’t Stop” vind ik een minder geslaagd experiment. Leuk bedacht om ”Waterfall” achterstevoren te spelen, maar verder vind ik het niet een sterk nummer. In het midden zakt ”The Stone Roses” een beetje weg. Het niveau van de eerste drie nummer wordt niet echt meer gehaald, maar het is nergens slecht of saai. Het is de opmaat naar de geweldige afsluiters met ”This is The One” en het magistrale ”I Am the Resurrection”. Na ongeveer drie-en-een-halve minuut begint een instrumentaal stuk om al je vingers bij af te likken. Normaalgesproken moet ik weinig hebben van bonustracks. Over het algemeen vind ik dat deze weinig toevoegen aan de originele albumsamenstelling en hanteer ik vaak de vraag: destijds was er een reden om het liedje in kwestie niet toe te voegen aan het album, waarom dan nu wel? ”Fools Gold” is toch een wat ander verhaal. Dit liedje is een officiële single die na de release van dit album is uitgebracht en is op latere heruitgaven toegevoegd als bonustrack. Daarnaast is het een fantastisch liedje, de perfecte mix van dance, rock en funk. De heerlijke wah-wah gitaar funk va John Squier is zo lekker, net als het verslavende basloopje. In dit geval heb ik er dan ook geen moeite mee dat ”Fools Gold” als bonustrack wordt aangeboden. De uitzondering die de regel bevestigd zeg maar. The Stone Roses leveren met dit album een plaat af van jewelste. In de Britpopscene (of hoe je het ook wilt noemen) geldt het als een ijkpunt en inspiratiebron voor vele bands. Terecht denk ik, maar los daarvan is ”The Stone Roses” een heerlijke luisterervaring.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:57 uur

geplaatst: vandaag om 07:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.