The Stone Roses - The Stone Roses (1989)

Nou, de wat hoekige Engelse popliedjes die ze in de jaren 80 maakte. Luister maar eens, ik hoor soms duidelijk the roses in door.

Trouwens: ''Waterfall''

Trouwens: "This is the one"

Beetje jammer van Don't Stop dat een serie prachtige nummers doorklieft (ik zie althans het geniale van een achterstevoren afgespeelde versie van Waterfall niet in). Dat weerhoudt me nog net van de volle vijf, maar hij leunt nadrukkelijk tegen de volle mep aan.

She Bangs The Drums.

Ik vind Don't Stop ook een misser. Weliswaar zie ik de lol er nog wel van in dat Waterfall eindigt waar Don't Stop weer begint, maar ik word er na 1,5 minuut vreselijk zenuwachtig van. Dat weerhoudt mij niet van de volle mep en een plaatsje in mijn top-10. De rest is zo vreselijk sterk en ademt zo jaren 90, dat rustig gesteld kan worden dat met deze klassieker uit 1989 een nieuwe 'age of rock' ingeluid werd.

Hoezo jaren 90? Ik heb in de jaren 90 verder niets gehoord wat dit meesterwerk kon benaderen. Zelfs hun eigen opvolger uit 1995 niet.
Of bedoel je dat dit album het begin van Britpop betekende? OOk dat zou ik willen bestrijden. Dit is vooral een op zichzelf staand meesterwerk uit het niemandsland tussen 1987 (einde van Smiths en Echo & the Bunnymen) en 1994 (begin van Britpop).

Uh, ik heb ook niets beters gehoord in de jaren '90, maar dat heeft toch niets met mijn opmerking te maken? Ik heb ook niets beters gehoord dan The White Album uit de jaren 60, maar dat album past wat mij betreft ook perfect in die tijd en al de jaren die erna gekomen zijn.

De heren Gallagher hebben een aantal malen gezegd dat ze hun inspiratie ook bij Stone Roses vandaan hebben. Ik kan me een optreden herinneren waarbij John Squire meespeelde met Oasis en hij ook iets in die trend zei. Ik zeg nergens dat ze britpop hebben uitgevonden, maar dat ze later een bron van inspiratie geweest zijn valt niet te bestrijden. Daarbij kwam Blur 2 jaar later al met hun eerste plaat...

Het is denk ik ook de uitstraling en het bravoure (of arrogantie) van Ian Brown cs. Volgens mij sloeg die wel meer over op andere bands uit Manchester dan op bands uit de buurt van Londen, maar dat is meer een gevoel dat ik heb.

Muzikaal vind ik bv. The Verve wel een vergelijkbare band.

Herman je haalt de woorden uit mijn mond.
The Verve was er in 1992 en is ook wel degelijk geinspireerd door Stone Roses met name het experimentele vlak, het psychedelische.
En zo waren er veel meer bands natuurlijk waaronder Spiritualized, om maar meteen een grote te noemen.
Muzikaal het meest te vergelijken waren The High (met een ex-Roses lid Andy Couzens).
Vind het dus nogal een vreemde uitspraak dat men dit album geheel los moet zien, als het zo'n inspiratiebron is geweest voor velen daarna.

Eerste echte ''lads'' band ook.

@ Ace: Dat weet ik ook wel, maar net zoals The White Album de sfeer van 1968 ademt, en niet sfeer van de jaren 70, zo ademt The Stone Roses voor mij de sfeer van 1989 (de 2e 'Summer of Love' zoals de NME het destijds noemde) en niet de sfeer van de jaren 90.

Daarmee wil ik niet zeggen dat ze niemand hebben beinvloed. Dat is weer een heel ander verhaal.

Je zegt het zelf al: voor jou ademt het dit, voor mij ademt het dat... Eindeloze discussie, laten we het er maar op houden dat het een fantastische plaat is!

Ik vind Don't Stop briljant. Beste nummer van het album . 't Doet me denken aan Fennesz' Caecilia.

Fantastiche plaat! Enige misser is voor mij Don't Stop. Harstikke leuk en creatief allemaal dat Don't Stop de achterstevoren afgespeelde versie van Waterfall is, en in het begin ook best wel leuk maar na een minuut begin ik me er echt aan te ergeren. Toch hou je dan 10 ijzersterke nummers over en dan is een plaats in mijn top 10 meer dan terecht!

4,5*

Nog even terugkomend op de discussie met johan de witt. Zoals Noel in Rock zei: zonder The Stone Roses geen Oasis... Het begin van een nieuw tijdperk.

This is the one blijft toch wel zo'n ultiem britpop attitude nummer, dat het gewoon eng is.

Sugar Spun Sister

coole avatar

Lekker album, klinkt een beetje 60ties (ook al haatte the stone roses die opmerking) maar toch heel cool en rocky. I Am The Resurrection heb ik al helemaal kapot geluisterd en is opzich al 5+ sterren waard. Fool's Gold is ook lekker maar toch net iets te lang. Waterfall is ook erg mooi.
Voorlopig: 4.0

Er zijn van die bands waar het bestaan mytischer was dan de songs. Zoals Cream, Rolling Stones en in mindere mate The Smiths in mij ogen. The Stone Roses zijn zelf een van de grootse mytehs ooit. Een album, lang jammachtige optredens en na 6 jaar een na wat ik heb gehoord een onzettend tegenvallend album en de koek was op. De band speelde nog een aantal vreselijke optredens met steeds wisselende line-ups en in 1996 was het gedaan. The Stone Roses waren er niet meer.

Maar wat maakt de stone roses nou zo speciaal? De perfecte akoorden van Mani en John Sqaure? Ian Brown? De perfecte mix tussen techno opbouw en de eeuwenouden popsong? Fools Gold? Als je alles in de blender gooit en een tijdje laat door shaken komt er een van de beste popplaten ooit uit. De plaat is nu licht vergeten maar ik denk dat hij wel dezelfde impact heeft gehad als The Smiths van The Smiths. Het was/is een nieuw geluid dat nog nergens was gehoord. Het klinkt als een droom en het is gewoon een perfect album om rustig in je zitzat/luie stoel/fatboy/what else te vallen en te genieten van een uur popmuziek uit de hemel.

Maar is dit eigenlijk wel popmuziek? Je kan het beste omschrijven als een mix van de scherpe gitaarakoorden van de punk, de dromigheid van The Beatles in de tijd van Magic Mystical Tour en de opbouw van langzaam-sneller-sneller-snel-langzamer-langzamer-langzaam van vele technoklassiekers. Alles komt het beste naar voren in Fools Gold. De beat, de gitaarloop op de achtergrond en het typische waah gitaargeluid. 10 minuten vol dans/rust/geniet plezier. Dit is een van de weinige nummers, volgens mij het enigste, waar je goed hyper op kan dansen maar ook onzettend rustig kan genieten.

Een ander hoogtepunt is Elizabeth My Dear. 55 seconden van perfecte pop-folk dat er gewoon om smeekt langer te duren. Het heeft iets van nooit geziende schoonheid en liefheid maar lang kan je er jammer genoeg er niet bij staan. Don't Stop is ook een geweldig dans en luister nummer. Verweg het luidste nummer op de plaat met een vervormende gitaar die de hele tijd maar hetzelfde deuntje speelt. Het intro lijkt eeuwen te duren maar het blijft geweldig.

Om alle hoogtepunten(13 tracks) te noemen ben ik veel te lang bezig. Maar na een lange tijd luisteren is het alleen nog duidelijker geworden dat The Stone Roses gewoon een 5 verdient. Leuker, beter en nieuwer zal het toch niet snel worden in England.

Leuke, enthousiaste recensie maar The Stone Roses heeft absoluut niks te maken met techno. Bij techno moet je aan Dave Clarke, Jeff Mills en dat soort dingen denken.

Deze plaat grijpt namelijk terug op oude house, en dat maakt het allemaal zo heerlijk 'baggy'.

Is ook, maar I Am the Resurrection is, hebben ze zelf gezegd, opgebouwd als een housenummer. Ik had me vergist, bedankt dat je me er op wijst.

Aan de andere kant hebben ze altijd ontkend een dance/house-band te zijn.

Of je kreeg antwoorden als:
''Well, you can dance to every kind of music, so everything is dance music.''

één van de meest overschatte groepen die ik ken, heb nooit die levensgrote hype begrepen, dacht ik alleen het niet verstond maar blijkbaar ben ik niet alleen, nee vind ik niet vet deze zogezegde klassieker

hahaha, dat het goed is staat als een paal boven water......een van de meest briljante platen ooit. Kijk, het kan zijn dat je er niet naar kan luisteren.... (wel onbegrijpelijk) hoewel, ik kan genesis niet aanhoren...

aan welk nummer doet "Elizabehth My Dear" denken??? Iets erg bekends maar ik kan er niet op komen.

Simon and Garfunkel

http://www.youtube.com/watch?v=Dau2_Lt8pbM

Ja dat was ook het eerste wat mij opviel toen ik dat nummer hoorde, het lijkt ontzettend veel op Scarborough Fair.
Album trouwens een halfje extra gegeven, lekker album is het gewoon!

Inspiratiebron voor velen die volgden qua britpop sound. Samen met the La's top eind 80 begin 90.

De britpop blueprint! Geen twijfel. Kan de plaat echter altijd met moeite uitluisteren, sommige tracks zijn me net iets te spacey en nietszeggend.