Madonna - MDNA (2012)

Leuk in de jaren '80 en ik had echt waardering voor haar met het album Like A Prayer.
Vervolgens zakte mijn belangstelling in z'n geheel weg om pas weer helemaal enthousiast te worden bij de release van Ray of Light, nog steeds haar meesterwerk als je het mij vraagt. En ja ook Madonna kan een meesterwerkje maken.
Sinsdien ben ik haar op de voet blijven volgen met wat wisselend resultaat. Ze was toch altijd wel de Queen of pop.
Maar toen kwam Hard Candy: ze leek haar magic touch kwijt. Ze huppelde nu te overduidelijk achter de trends aan en het merendeel van de nummers wisten me niet te overtuigen.

Vier jaar bleef het stil maar het Madonna-offensief is inmiddels flink van start gegaan: een nieuw album, MDNA, een film, een geurtje, een tour. Het kan weer niet op en mevrouw heeft alle touwtjes strak in handen. Je moet het haar nageven: zelfs op deze leeftijd weet ze nog steeds van wanten.
Maar levert dat ook een goed album op?

Give Me All Your Luvin' werd niet echt goed ontvangen zowel door pers als fans, die normaliter toch wel erg trouw zijn en haar niet snel zullen afvallen. Ook ik vond dat nummer niet te pruimen maar ik moet toegeven dat het nu toch wel blijft hangen en ik het eigenlijk best een vermakelijk bubblegum nummer vind. Want laten we eerlijk zijn; Ray of Light mag dan hoogstaand zijn, Madonna staat er verder niet echt bekend om. Ze levert fantastische pop af en dat is wat anders. Dit nummer blijft hangen of je wilt of niet.
Pas bij de tweede single Girl Gone Wild ging ik me zorgen maken want dit klonk als een willekeurig nummer van wie dan ook op een 538 Dance Smash Hits cd. Oei..... en toch begint ook dat nummer een beetje te vallen bij mij.

MDNA blijkt op alle fronten te voldoen aan dat gegeven: even twijfel je of dit nu wel of niet goed is maar als snel blijven de nummers hangen en laat nu net haar hele repertoire terugkeren op dit album maar dan in een ietwat aangepaste vorm naar nu. Ja, ze weet wat nu in is en nee ze zet niet echt een trend meer (voor zover ze dat ooit echt gedaan heeft: ze wist de dingen altijd naar het grote publiek over te brengen).
Zo hoor je wel degelijk dat ze geluisterd heeft waar Lady Gaga mee scoort. Met die opmerking maak ik me niet populair bij de grote Madonna-fans die momenteel in een behoorlijke catfight zijn beland met the little monsters van Gaga. Maar waar ik bij de tweede van Gaga te veel geforceerdheid hoor zoals Madonna dat ook had op Hard Candy, daar herpakt ze zichzelf op MDNA en kan ik dus stellen dat ze beter is en blijft dan Gaga.
We horen Beautiful Stranger/Ray of Light terug in het William Orbit nummer I'm a Sinner (fijn dat de man weer aan boord is trouwens) en we horen het strijkersloopje van Papa Don't Preach in Beautiful Killer.
Het True Blue huppelkutten-gehalte komt terug in Turn Up the Radio. Niet dat het op die hit lijkt maar het is zo simpel, maar daardoor ook zo ongelooflijk pakkend. Aanvankelijk vond ik het niks maar nu zit het hele dagen in mijn hoofd en zing ik het uit volle borst mee en geeft het me een vrolijk gevoel zoals ook een True Blue dat deed. B-Day Song is ook zo'n nummer. Te simpel voor woorden maar wel aanstekelijk. Dat Madonna graag aan Sinterklaasrijm doet is geen nieuwtje maar dat boeit me niet met dit soort pop. Het zingt extra makkelijk mee zullen we maar zeggen.
Dat Madonna nog steeds schitterende ballads kan zingen bewijst Falling Free wel en dat we blij mogen zijn met William Orbit laat Masterpiece horen dat zo op ray of Light of Music had kunnen staan.
Hoogtepunt van dit album is overduidelijk het tweede nummer Gang Bang. Dit mag nu al een Madonna-klassieker genoemd worden.

Is dit album een masterpiece? Nee, het is geen Ray of Light part 2 ondanks de medewerking van Orbit op enkele tracks. Het irriteert me soms wel wat dat Madonna erg overdreven aan haar jeugd wil blijven hangen (ze is geen 'girl' meer) maar verder levert ze toch een uiterst plezierige popplaat af dat iets uitstraalt van haar album Confessions on a Dancefloor. Het is een gevoel dat ik er bij krijg en dat valt niet goed uit te leggen.
Fijne pop dus en als je meer zoekt moet je dit gewoon niet gaan beluisteren. Ook niet als je een pesthekel hebt aan Madonna want dan zal dit album ook niet veel weten te bieden.

Now if you're gonna act like a bitch
Then you're gonna die like a bitch

Heb net het album gehoord, en ik kan niet meer zeggen dan dat ik het weer een goede plaat vind van Queen Madonna!

Girls gone wild is gewoon een heerlijke dancesong! Give me all your love moest ik even aan wennen, maar is steeds meer gaan groeien! Daarnaast was Masterpiece natuurlijk al een tijdje bekend, en dat vond ik meteen alweer een geweldige madonna ballad! Haar stem alles is goed in dat liedje. Superstar en I don't give a, mogen er ook zeker wezen! Some girls zal bij mij een groeier zijn! I F*cked up vind ik ook een geweldig lied! En alle andere liedjes mogen er ook zeker wezen, alleen deze blijven nu nog het beste hangen, met naarmate ik langer het album in huis heb, zullen alle liedjes wel gaan blijven hangen.

Ik ben blij dat dit eindelijk weer een fijne madonna album is! Hard candy vond ik namelijk wat minder naar mijn mening. Dit werk heeft ze goed afgeleverd, en hoop dan ook zeker dat dit album een regelrechte hit word! Dat zou wel terecht zijn namelijk.

Ray of Light was verrassend goed en Music heel redelijk. Sindsdien geef ik elk album van Madonna een kans .. om vervolgens van een koude kermis thuis te komen.

Bij MDNA is dat helaas niet anders. Dit is een mager popalbum dat onbesproken zou blijven wanneer niet Madonna op de hoes stond. Wie verzint die melodietjes? Serieus, die halen het nog niet bij een gemiddelde Studio 100 productie. En dan die botte beats, brrr.

Ik ben er niet op uit om Madonna te bashen - liever zie ik een opleving van deze interessante zangeres - maar dit is gewoon niet goed. Thorgal heeft wel een punt: als je bedenkt welke middelen de artiest tot haar beschikking heeft, mag je gerust van een wanprestatie spreken.

Oh my goodness! Wat is dit? Mijn achterbuurman draait helaas wel eens van deze goedkope house-troep: nu op plaat gezet door Madonna. Nu weet ik dat de albums inmiddels kapstokken zijn geworden voor allerlei commerciële activiteiten, zoals de naam- en beeldgeving van een nieuwe tour waar belachelijk hoge prijzen voor worden gevraagd en sportscholen, kledinglijnen, geurtjes en verzin het maar. Maar van Madonna met al haar ervaring en alle mensen die aan MDNA meewerkten had ik toch wel heel wat meer niveau verwacht. Dit zijn simpelweg goedkope computergemaakte en gestuurde klanken, die ook nog eens niet prettig in het gehoor liggen. Wat een tegenvaller!

Op de meeste nummers sneeuwt de muziek onder het computergeweld. Als je wel melodieën kunt horen, dan zijn ze vaak wel erg simpel en klinken de liedjes nog steeds veel te electronisch. Voorbeeld hiervan is ooh laa laa, you're my superstar, ooh laa laa, that's what you are. Moet ik het na dit voorbeeld nog over de teksten hebben? De score wordt nog enigzins gered door nummers op het einde van het album, waar het wat meer op muziek lijkt, als I'm A Sinner & I'm Falling Free.

Ik hoorde ooit Borderline in In The Mix van Ben Liebrand om 2 uur 's nachts bij Radio Veronica. Hebben we de hele vakantieweek erna gedraaid. Overigens werd vervolgens eerst Holiday hier een hit en daarna alsnog Borderline. Ik heb stapel 12 inches van deze dame: dat waren uitstekende dansmixen. Dus Madonna kon echt wel dansmuziek maken. Ook later lukte het haar prima om op niveau mee te blijven doen. Maar op dit album is haar dat niet gelukt.

Ik schrijf dit overigens met pijn in mijn hart op. Ik vond Madonna leuk in de jaren '80, vooral haar 12 inches dus, en best aardig in de jaren '90. In de jaren '00 leverde ze soms heel aardig werk, maar dit, maar dit, maar dit..... kan echt niet.

Na vele malen de cd geluisterd te hebben kan ik wel een oordeel geven en dit valt absoluut niet positief uit. Ik vind het overigens zeer vervelend hier in deze thread hoe je jezelf moet verdedigen als je een negatief oordeel geeft over dit album. Alsof je alleen maar positief moet zijn en anders hier niets te zoeken hebt. Laat je eens voorlichten door de makers van deze site zou ik zeggen.
Laat ik iedereen eraan herinneren dat iedereen recht heeft op een eigen mening, Je kunt je er (deels) in vinden of niet....

Ik begin met zeggen dat ik sinds Like a Virgin fan ben en alle albums tot op heden echt heb gewaardeerd, heb haar ook al vele malen zien optreden in Nederland. Kan me ook betrokken voelen bij deze dame. Maaaaar.....ik vind dit een ronduit slecht album, vooral als ik zie met welke namen ze werkt en wat dan vervolgens het resultaat is. Mijn kritiek overall is dat de nummers niet vernieuwend zijn. Het is allemaal al eens eerder gedaan en dan veel beter.
Zelfs een nummer als Gang Bang, wat ik eerst als hoogtepunt zag, begint al snel te vervelen na een paar maal luisteren. Het is te eenvoudig van opzet., een paar forse goedkope computerbeats er in en klaar. Nee, het is voor mij echt te weinig om te kunnen blijven boeien. Ook dat schreeuwerige gebitch achterin het nummer is verschrikkelijk over de top. Geen moeite met een bitch hier en een bitch daar etc, maar ik vind dit wel heel erg jaren 80 homo stuff (niks tegen homo's ben er zelf eentje).

Ik kan weinig echte instrumenten ontdekken in de nummers, veel computerpliepjes, die ik normaal overigens best kan waarderen, maar hier vooral vaak erg onprettig vind in het gehoor.

Vervolgens vind ik het album geen eenheid vormen. Het cheerleader nummer valt zo enorm buiten de boot, maar mevrouw moest scoren tijdens de Superbowl. Dan valt erg op dat er eerst 10 up-tempo nummers volgen, waarna afgesloten wordt met twee ballads, waarvan 1 nota bene de titelsong is van haar eigen geproduceerde (ook weer middelmatige) film. Krijg ik zelf een beetje raar gevoel bij.

Ook opvallend vind ik dat nummers vaak pakkend beginnen om met het refrein vervolgens flink tegen te vallen, zie bijvooorbeeld openingsnummer, maar ook bijvoorbeeld Some Girls. Goed begin en couplet.

Ik ga hier geen recensie per nummer geven omdat ik dat gewoon echt teveel credits vind voor de nummers. Maar met teksten als "ohlala you're my superstar, ohlala thats what you are", haak ik volledig af. Tel daarbij het tienermeisjesmelodietje op en je begrijpt dat dit zelf op haar eerste cd niet had gekund. Ik meen het, maar zelfs een band als BZN heb ik dergelijke bedenkelijke muziek niet horen maken in haar bestaan. Maar goed, dit album grossiert in onnozelheidjes, zoals Giv me all your luvin" (ook lekker jong, cool en hip gespeld overigens!!). Is dit werkelijk een cd van de Queen of Pop?? En ik moet hier gaan uitleggen en verdedigen waarom ik dit album een 1.5 geef? Ik ben nimmer zo teleurgesteld in een album waar ik naar uit keek als dit.
Blijkbaar is ze zelf wel heel tevreden met zichzelf want ze vind het nodig om op haar eigen album door anderen te laten inzingen dat ze de Queen is. Maar natuurlijk Madonna, als jij dat zegt dan is dat ook zo.


Hoogtepunt is voor mij het laatste deel van I'm Addicted, waarbij ze MDNA diverse malen zingt (zweept wel lekker op), en Love Spent, waarbij ze overigens ook weer vervalt in bekende goedkope trucs zoals in het tweede deel even een forse beat (overheersend en daardoor onplezierig) er in te brengen. Zelfs de interessante delen weet ze te verneuken.

Voor mij ademt dit album uit dat het weer een wanhopige poging is om mee te blijven doen met het jonge grut en daarin absoluut niet slaagt,

Ik heb er ook totaal geen respect voor dat een persoon van deze leeftijd zich vooral laat leiden door de buitenwereld. In die zin zou ze eens een voorbeeld kunnen nemen als een artiest als Kate Bush, die overigens al wat langer meegaat dan deze dame. Deze artiest levert de laatste tijd album na album af met zo'n innerlijke kwaliteit. De albums zijn puur en ademen levenservaring uit. Dat verwacht ik bij 50+. Het valt niet bij iedereen in de smaak, maar dat hoeft ook niet meer als je die leeftijd hebt. Dan mag je gewoon lekker doen waar je zin in hebt. Dat geldt ook voor niet-artiesten Die Kaballa-les zal Madonna dan wel weer gemist hebben.
Mevr. Madonna: tienermeisjesmuziek maken gaat tienermeisjes nu eenmaal beter af. En ik kijk niet neer op deze muziek, ik smul er vaak van, vind het heerlijk. Maar wel goed gemaakt dan.


De Jeroentjes onder ons: ik val jullie niet aan met je superwaardering, maar laat mij ook mijn ding neerschrijven hier. Dank u.

Na voorheen meerendeels deze site te hebben gebruikt voor muziek te ontdekken en nooit echt te beoordelen ga ik er nu toch echt aan geloven. Ik ga alle beluisterde albums voorzien van een cijfer, en Madonna's "MDNA" is de eerste die er moet aan gaan geloven. Alle voorafgaande stemmen zijn verwijderd en ik ga fris beginnen!

Al sinds Madonna's laatste wapenfeit in 2008 is er reikhalzend uitgekeken naar een opvolger. Niet alleen vanwege tegenvallende impressies over het album "Hard Candy" zelf maar ook door de opkomst van nieuwe popzangeressen zoals Katy Perry en Lady GaGa die in de media al een gooi deden naar de titel de "Queen of Pop", een titel die al jaren aan Madonna toegediend was. Nu is het dan eindelijk zover. Met "MDNA" komt Madonna haar titel verdedigen, alleen niet op de manier zoals velen dat hoopten.

Duidelijk mag zijn dat "MDNA" niet het hap/slik pop-plaatje is geworden waar enkele voorgangers van Madonna daar niet aan ontkwamen. Op "MDNA" gaat Madonna een stapje verder. Hoewel alle gebruikelijke ingredienten aanwezig zijn (makkelijke teksten, hippe producers, catchy melodietjes) maakt Madonna er op "MDNA" een geheel ander recept van. En dat is juist hetgeen waar "MDNA" voor te prijzen valt.

Commercieel gezien leek het een hele slimme zet: iedereen doet nu pop met een house vleugje. Dus waarom dan ook niet Madonna? Alleen de vraag die toen dan gesteld werd: waarin gaat Madonna zich dan onderscheiden? Al toen de eerste twee singles in de wereld kwamen was het duidelijk: met dit album richt Madonna zich niet volledig op de commercie. Het is niet het zielloze David Guetta-house werk wat namen als Benny Benassi en Martin Solveig deden vermoeden. Dit is een house-productie met een ziel.

Daarmee ligt ook gelijk de valkuil van dit album. Want hoe moet de massa dit slikken? Die zoeken iets licht verteerbaars en die zullen met een lege maag terugkeren van "MDNA". Maar Madonna schenkt daar, in ieder geval bij dit album, geen aandacht aan. En met haar carriere en haar leeftijd, waarom zou ze dat nog? Ze heeft haar fanbase. Waarom nog proberen er nieuwe bij te winnen? Op "MDNA" doet Madonna lekker haar eigen ding en laat ze de muzikaliteit in haar goed los.

Muzikaliteit in een vorm waarop het zoals op dit album wordt geschonken is er niet één die iedereen zal snappen. Hier een bliepje en daar een bliepje, wat is daar nu zo speciaal aan? Maar dat het op dit album van de muzikaliteit bruist ontkom je niet aan. Het vraagt een enorme muzikale visie om uit computerwerk een goed samenhangend en muzikaal geheel van te maken.

Madonna's 12e studioalbum bestaat uit een mix van stampende electrohouse en imponerende ballades, al komen die niet heel frequent voor. Maar waarom dit werkt is omdat elk extra klapje, elk bliepje, elke synth, elke stemvervorming op de juiste plek zit. Hierdoor verveelt het album voor geen seconde en zijn ook de ballads onvoorspelbaar. Madonna zet hier niet aan met de standaardformule maar weet constant iets buiten de bocht te springen waardoor alles spannend blijft. Neem bijv. de dubstep break op "Gang Bang", of de misvormde beat op de hook van "I'm a Sinner". "MDNA" maakt van pure clubinvloeden, pure pop en pure muzikaliteit één groot en mooi geheel.

"MDNA" is een moeilijk behapbaar album geworden, iets wat uit het magere succes van de singles al blijkt, maar juist daarom weet ik dit album zo te waarderen. Daarom weet ik juist Madonna als artiest te waarderen. Ga wat verder in op de productie dan enkel een melodie of een tekst en je zult tot de ontdekking komen dat dit een uitstekende plaat is geworden, zoals alleen de Queen of Pop, Madonna, dat kan.

4* (favorieten: "Gang Bang", "I'm a Sinner", "Masterpiece")

In waarde ouder worden, zo omschrijven ze het in Duitsland als Tina Turner of Mick Jagger optreden (zie het boek "Music is my Boyfriend" door de overleden popjournalist Martin Büsser). Hoewel er al drie generaties met popmuziek zijn opgegroeid lijkt er verder geen enkel apart hokje voor oude muzikanten te bestaan. Conor Oberst wedijvert net zo met Bob Dylan en Neil Young als dat Rihanna en Lady Gaga wedijveren met Madonna en Kylie Minogue. Je kunt de muziekindustrie hooguit verwijten dat die zich teveel richt op de jeugd, terwijl juist die momenteel nauwelijks muziek koopt. Welke grens ligt er eigenlijk nog aan het marginaliseren van je eigen rol op een plaat, als artiest? Minogue, Madonna, het is enkel een merkje waaronder anderen hun werk mogen uitbrengen. De albums van Minogue liggen momenteel voor €3 het stuk in de ramsj. Zoals de verkoopaantallen op Wikipedia al voorspelden, kon Madonna alleen nog maar scoren met een elektronische plaat. Dus werd haar nieuwe plaat MDNA er zo een, het verplichte stukje kansloze dubstep zit dit keer in "Gang Bang". Doorgaans heeft Madonna een prima smaak in het uitkiezen van trendy producers, maar MDNA is een ordinaire verschrikking geworden. De producers die ze dit keer het werk laat doen - Martin Solveig, Benny Benassi, William Orbit, enzovoort - leveren enkel stijldoordrukjes af. De meest gewaagde sound hoor ik nog op "Best Friend" (CD2). Ooit was het een zekerheid dat een Madonna-leadsingle alle andere zomerhits per direct wegvaagde. Vergeet dat ook maar. "Give Me All Your Luving" slaagt er absoluut niet in, "Girl Gone Wild" is niks, "Love Spent" lijkt teveel op eerder werk. Staan er dan misschien nog interessante albumtracks op? Die hadden de vorige platen wel, dat was de klasse van 'Madonna' als merk. Nou: MDNA kun je integraal afschrijven, al zijn sommige fans blij met "Masterpiece", het enige stukje Madonna op deze plaat. Zou het de reden zijn waarom Madonna wederom zo uitvoerig excuses in haar teksten aanbiedt, in plaats van dat ze nog iets te melden heeft? Vooral dat genante "I fucked up" op CD2, een niemandalletje van een ballad trouwens. Je zult toch maar fan van Madonna zijn, zeg. Zo'n kutplaat als deze in je kast moeten zetten en dan op nu.nl moeten lezen dat ze wanhopig probeert aandacht te trekken door het gooien van een taart, of door het lonken naar zo'n andere gevallen ster (Britney Spears). De aandacht afleiden van al die mooie platen die wél oren verdienen. Madonna is een drug geworden, en wel eentje die de muziekwereld grondig verziekt.

Volgens Stonehead op File Under

Mensen lijken het leuk te vinden me met albums van (de hedendaagse) Madonna te confronteren, alsof ze ruiken dat ik dat niet leuk ga vinden en ze me willen wegpesten of zo. Zowel de vorige als deze heb ik buitenshuis ongevraagd zo'n beetje integraal kunnen beluisteren.

En doen alsof je het niet hoort gaat niet, want daar trekken ze vééls te veel de aandacht voor.

Overgeproductie te ver doorgedreven, plastic sfeer, emotieloos, bij tijd en wijle op het randje van infantiel en niet eens op een leuk-foute manier, te meeloperig ipv nét op de massa-trends voorlopend (zoals vroeger), door dat alles nogal bloeddrukverhogend, bla bla bla. Ik kan wel een hele uitgebreide, weldoordachte recentie gaan tikken over dit probeersel, maar dit lijken me al genoeg woorden (veel liefhebbers van Madonna lijken wat overgevoelig. ).

Wat vond ik dit album destijds een verademing na het in mijn ogen saaie Hard Candy. HC vond ik voornamelijk een Madonna does Timberlake, Timbaland and Pharrell album, het had niets authentieks. Maar op MDNA klonk ze weer als Madonna, sommige nummers bevatten zelfs herkenbare elementen uit oudere nummers. Mijn mening qua de sound van dit album was vooral Ray of Light meets Confessions on a DanceFloor en dan heb je toch wel twee van mijn favoriete Madonna albums te pakken.

Toch verloor MDNA al vrij snel mijn aandacht en vond ik het allemaal wat saai worden. En dat had ik los van Hard Candy nooit eerder ervaren met een Madonna album. Wellicht was ik destijds te gelukkig in mijn privéleven om naar Madonna's scheidingsperikelen te kunnen blijven luisteren.
Tot een jaar na de release van dit album mijn eigen relatie strandde... Ik zette MDNA weer eens op en wat een feest der herkenning. Madonna's divorce album werd míjn divorce album en hoe zweverig het ook klinkt, MDNA trok mij door deze donkere periode in mijn leven. Zeven jaar later kan ik dit album nog steeds niet beluisteren zonder weer al die emoties te ervaren. Maar dát maakt muziek juíst zo mooi én bijzonder.

Gestegen in waarde door wat het voor mij betekent heeft, maar helaas is het objectief gezien niet allemaal even goed.
Allereerst zijn daar de tig mensen waarmee ze ieder nummer heeft geschreven. Wat is er gebeurd met de Madonna die over het algemeen met één ander iemand haar nummers schreef en creatief gezien geen afgedankte demo'nodig had om daar haar 'eigen' nummers van te maken? En wat doen achterlijke deuntjes als Give Me All Your Luvin', Superstar en Turn Up The Radio op dit album? Tenenkrommend slecht en we weten allemaal dat ze beter kan. Dan hoor je fans haar verdedigen met 'ze wil lol hebben'. Prima, maar doe dat gewoon thuis, zing dit soort sneue deuntjes lekker in één van je vele badkamers. Albums kopend publiek verwacht iets van je, zeker wanneer je een naam als Madonna bent, dus geef mensen geen derderangs bagger voor hun geld. En tja, een vrouw van destijds halverwege de vijftig die zichzelf in diverse nummers (en song titels) nog girl noemt... Schat op die leeftijd ben je geen girl meer, stop hiermee!

Maar, los van de kritiekpuntjes gebeurt er ook zeker genoeg moois hier: Love Spent is magisch mooi en geweldig hoe elementen van wereldhit Hung Up hierin verwerkt zijn. Masterpiece, Falling Free en Best Friend zijn echt ouderwetse Madonna ballads en hadden zo op albums als Ray of Light, Music of American Life kunnen staan. En Gang Bang mag tekstueel niet heel diep gaan en vooral van het niveau Sinterklaas rijmelarij zijn, maar de muziek is fantastisch en doet het zeker in bepaalde sferen erg goed, wat overigens voor meer nummers op dit album geldt. Vandaar natuurlijk ook die titel, ook al praatte Madonna daar heel mooi omheen.

Madonna heeft net als alle andere artiesten en bands met een lange loopbaan fantastische albums , middelmatige albums en totale bagger albums gemaakt. Naar mijn mening zweeft MDNA nét onder het middelmatige. Het is zeker geen bagger, maar als geheel is het allemaal te onsamenhangend en teleurstellend om écht goed te worden.
En toch zal ik dit album altijd een warm hart toedragen, voor de steun die het bood in die donkere periode.
Maar Madonna kan beter. Helaas zouden we daar nog zeven jaar op moeten wachten, voor ze die kant van zichzelf weer zou laten zien.

Op dit album staan een aantal geweldige nummers, waarvan Girl Gone Wild iconisch is.

Ik mis deze Madonna stiekem toch wel. Ze was hier sterk en toonde aan dat je geen 20 hoeft te zijn om een sexy videoclip te maken met een geweldige choreografie. Als ik aan Madonna denk, denk ik aan déze Madonna.