Iron Maiden - The X Factor (1995)

Ik vind The X Factor een goed album, maar superalbum is een term die me weer wat ver gaat.

De eerste drie nummers van The X-Factor zijn echt zeer goed, maar daarna gaat het echt bergafwaards. De nummers weten helemaal niet meer te overtuigen. Ik meen dat The Aftermath of Judgment of Heaven nog te pruimen is, maar het niveau van Sign of the Cross weet nergens meer behaalt te worden.

Ik vond dit toch wel weer een stap voorwaarts na No Prayer for the Dying en Fear of the Dark. Bij het uitkomen in 1995 vond ik het een topplaat. Later is dat wat afgenomen, maar de waardering is inmiddels weer groeiende. 3,5* derhalve.

Ik heb in 1995 ooit eens deze cd geleent van een vriend en enkele malen geluisterd. Vond het toen maar matig. Inmiddels heb ik hem toch gedownload en enkele keren beluisterd. Vind hem toch wel erg goed! Tuurlijk, Blaze heeft absoluut niet de capaciteiten als Bruce, maar ik vind het op dit album geen probleem. De stem past goed bij dit album. Het is i.d.d. een donker album, iets dat mij altijd wel bevalt.
Hoogtepunten voor mij zijn de eerste vier nummers en het laatste nummer. Maar ook de andere nummers zijn goed te pruimen. Op dit moment vind ik The X factor zelfs iets beter van Fear of the Dark en No Prayer... Ik geef 4 sterren.

Tegen beter weten in heb ik het deze morgen nog maar eens geprobeerd, Blaze heeft nog een verdienste aan deze plaat, de kwaliteit van de geboden muziek keldert echter voor mij deze plaat. Ik lees een aantal berichten waarin men spreekt over een donker album. Kan iemand nog eens klaar en duidelijk zeggen waarom? Doffe songs, dof geluid en altijd weer die tempobrekende pingel-pingel- stukken, ik heb het opgegeven. Slecht album? Misschien. Saai album? Dat is zeker, dadde!

@sirspamalot: is wellicht moeilijk klip en klaar uit te leggen, iedereen luistert weer op een andere manier naar de muziek. Persoonlijk vind ik het een donker en somber album. Luister b.v. eens naar het intro van Sign of the Cross. De muziek op dit album is ook wat langzamer en ingetogener dan op andere albums. Maar ook de stem van Blaze draagt mijns inziens bij aan het duistere van dit album. En je kunt hem natuurlijk niet zulke songs als The Trooper laten zingen, dat gaat nooit goed natuurlijk.

Allemaal goed en wel maar Maiden heeft al altijd van die teksten gehad over de dood, verlies en allerhande dergelijke onderwerpen. Ik ervaar deze plaat niet als somberder dan andere platen. Daarvoor erger ik me te veel bij de gebreken. Conclusie, ik hoor het niet, een ander wel .

Ik vind dit toch ook wel een aardig album. Het album opent geweldig met the Sign of the cross. Ik vind dit toch één, zo niet, het beste nummer uit de Blaze tijd. Het nummer komt heel dreigend over en Blaze past er met zijn stem perfect bij. Op de helft van de plaat zakt het helaas wat in. Als er twee nummers minder op hadden gestaan had de score wellicht hoger uitgevallen, maar voor nu een goed album.

Harris was divorced from his wife Lorraine, in 1993, and described it as "probably the toughest time I've ever faced, This dark period in his life is credited with inspiring the mood of the following Iron Maiden album, 1995's The X Factor.

aldus de engelstalige wikipedia site.

De film Falling down is 1 van mijn favoriete fims. Met nummer Man on the edge geeft Iron Maiden een mooi eerbetoon aan deze movie

Songtechnisch zit het wel goed in elkaar, alleen Bayley past hier gewoon niet bij, die kan veel beter bij een traditional doom band gaan zingen. Productioneel vind ik het ook niet echt bijzonder, klinkt allemaal wat plat, weinig dynamiek.
Maar goed, dat de nummer op zichzelf wel goed zijn kun je live wel horen.

Het is het einde van een tijdperk want na zeven albums (vanaf The Number of the Beast tot en met Fear of the Dark) verlaat zanger Bruce Dickinson de groep om zich te concentreren op zijn solocarrière. Het is toch nieuws die inslaat als een bom, hoewel ik blijf vinden dat na Seventh Son of a Seventh Son in 1988 het met Iron Maiden achteruit gaat. No Prayer for the Dying en Fear of the Dark bevallen mij heel matig. Daar draagt hij mee verantwoordelijkheid in als zanger die een zeer bepalende rol heeft in het totaalgeluid van Iron Maiden. De klad zit erin, bij iedereen trouwens maar bij Steve Harris in het bijzonder wiens schrijversput alsmaar leger geraakt.

Iedereen verdient een eerlijke kans. Dat horen we vaak zeggen en dat zeggen we ook vaak. Rechtvaardigheid is een belangrijke deugd. Blaze Bayley van de Britse groep Wolfsbane wordt aangetrokken als vervanger. Mijn reactie toen was: “Wie is in hemelsnaam die vent en waar hebben ze die opgeraapt?” Zowel de persoon en de groep waren voor mij nobele onbekenden, het is toch een grote sprong voor hem. Gaat hij het aankunnen? Gaat hij niet plat op zijn gezicht vallen? Zie de eerste zin van deze alinea: hij verdient een eerlijke kans.

Het is een nieuw begin. Nieuwe mensen zorgen voor een frisse wind en de promotiemachine van EMI doet ook zijn duit in het zakje. Niet alles is nieuw, opnieuw wordt het album bij Steve Harris thuis opgenomen en doet hij de productie. Dat doet hij beter niet want het geluid is weeral verre van sprankelend en dynamisch, eerder dof, ontdaan van alle vuur. Er werd al bij dit album gezegd dat het een donkere periode is voor hem (scheiding en overlijden vader). Reden te meer om het van zich af te schrijven in muziek en/of teksten en de productie aan iemand anders over te laten. Je kan maar zoveel aan. Toegegeven, The X Factor bevat wel geen van die onnozele dijenkletsers annex Zatte Engelsen songs als op de vorige twee albums.

Ambitieus en nieuw is wel de trage aftrap van dit album met tevens het langste nummer, het is mijn inziens ook het beste nummer van dit album gevolgd door Man on the Edge. Sign of the Cross duurt wel te lang, men mocht het nummer bijtrimmen. Over de andere nummers kan ik zeggen dat ik iedere keer iets nieuws ontdek… want nauwelijks is het nummer gedaan en ik ben het al vergeten. Het ligt ook aan mijn geringe interesse in dit ding. Ferre gaat me doodslaan hiervoor, denk ik. Of het gaat me een paar Westvleterens kosten.

Weinig avontuur en begeestering hoor en voel ik in de veelal slaapverwekkende nummers, iedere keer betrap ik mezelf op het afwachten op de gitaarsolo's die goed zijn maar verre van het spektakelwerk van de jaren tachtig. Natuurlijk blijf ik vergelijken met die albums, wat wil je, het zijn toppers van jewelste. Het gemis van twee belangrijke medecomponisten laat zich nog meer gevoelen, Adrian Smith en Bruce Dickinson weg en in de plaats daarvan... Ik krijg best een beetje medelijden met grote leider Steve Harris die nog meer op zijn schouders moet torsen. Als het tegenslaat, slaat het goed tegen.

X is het Romeinse teken voor tien, het tiende studioalbum. Als tiende album vind ik het gelijkwaardig aan No Prayer for the Dying en Fear of the Dark, het kan nog altijd totaal niet tippen aan de eerste zeven albums zowel met Paul als met Bruce. Daarvoor valt Blaze Bayley met zijn monotone, doffe zang veel te licht uit en toch, op zijn soloalbums komt hij iets beter uit de verf. Hij wordt werkelijk niet geholpen door de kwaliteit van de nummers. Over de speelduur van dit album kan ik twee zaken zeggen, je krijgt wel veel kwantiteit voor je geld maar het duurt o zo verschrikkelijk lang en schiet tekort qua kwaliteit. Opnieuw een diepe zucht ontsnapt mij.

Ik snap wat je bedoeld met dat slaapverwekkende, maar persoonlijk vind ik die verslagenheid in de nummers en in de stem van Bayley juist zo geweldig. Hij is een soldaat die terug is uit de oorlog in veel nummers, en vermoeid dat hij is wordt hem gevraagd iets te vertellen over zijn ervaringen. Waarom de meesten die dit album niet zo vinden dan wel 'Sign of the Cross' goed vinden snap ik nooit zo. Het is zeker een mooi nummer, maar inderdaad veel te lang en er staat naar mijn mening veel mooiers op, zoals het prachtige 'The Edge of Darkness', dat tekstueel verwijst naar het boek 'Heart of Darkness' van Joseph Conrad. Dat is één van mijn absolute Maiden-favorieten juist door de emotie en het verschil van de stem van Bayley, en ik denk niet dat Bruce of Paul dat beter had kunnen doen.

Het scheelt denk ik wel dat ik niet in die tijd leefde en al helemaal dat ik de eerste zeven albums later leerde kennen dan de Bayley-periode.

Ik sluit mij aan bij Sir Spamalot. Ik heb de Iron Maiden-albums nog eens beluisterd (naar aanleiding van het Greatest-hits-topic) en dit kan niet tippen aan hun werk in de jaren '80. De intentie is er wel maar het sprankelt niet en het ontbeert hier aan dynamiek en een frisse insteek en dat verwacht ik toch bij metal. De zang van Blaze Bayley is inderdaad vlak en monotoon maar hij wordt ook niet geholpen door het meestal vlakke en statische songmateriaal. Hiermee heeft Iron Maiden de bodem nog niet bereikt want opvolger Virtual XI is nog zwakker.

Dat the cry hier 5 sterren voor geeft. Hoeveel sterren heeft hij dan wel niet over voor de jaren 80 albums? Sign of the cross vind ik geweldig en absoluut niet te lang, man on the edge lekker snel en ook lord of the flies vind ik wel aardig. Bij de andere nummers heb ik zo iets van klinkt af en toe wel aardig, maar veel te veel van hetzelfde en langdradig.

Minder dus, The_CrY heeft dit album ook als enige Iron Maiden album in zijn top tien staan... het lijkt op MuMe soms moeilijk te geloven dat mensen gewoon een andere, afwijkende smaak hebben.... jammer...

Vind het zelf ook een geweldig album, staat wat mij betreft op de derde plaats na de twee absolute toppers Somewhere In Time en Seventh Son of a Seventh Son. Was ooit al een heel end met een mooie recensie voor dit album, maar die is bij computerwerkzaamheden helaas verloren gegaan. Misschien maar weer eens opnieuw aan beginnen, want deze pagina kan wat mij betreft toch nog wel wat positief geluid gebruiken.

Ik geloof het wel en van mij mag hij, maar begrijpen doe ik het niet. Ik vind dit album overigens niet zo slecht als anderen ons doen geloven, maar top.....nee.

Wat moet dat worden ? dacht ik toen Bruce uit Maiden stapte. Na twee zwakke(re) albums No prayer en Fear moest een zekere Blaze de boel redden. Dit kon dus nooit wat worden en heb het album jaren links laten liggen samen met Virtual. Groot was de vreugde toen bekend werd dat Bruce terugkeerde op het oude nest. Maar wat heb ik mij vergist. Dit album is beter dan Prayer en Fear. Blaze is geen Bruce. Dit wetende blijft er er een prima Maiden-album over.

Dit zijn toch over de grote linie top nummers. Helaas is de stem van Blaze, zoals eerder geconstateerd, nogal mono toom, anders was dit wellicht het beste album van IM geweest.

Ben geen grote Iron Maidenkenner. Zo'n beetje de singles en wat albumtracks van de eerste albums. Hoor nu voor de eerste keer het nummer Sign Of The Cross en ben erg onder de indruk.

Dan heb je het beste van deze CD inmiddels al gehoord... Luister vooral ook eens naar de live versie op de CD/DVD van Rock in Rio met Bruce op zang, geweldig.

Dramatisch album dit. De eerste periode van Maiden was de beste, met Killers en Iron Maiden, en Paul Di'anno.

IRON MAIDEN THE EARLY DAYS with Paul Dianno Full concert - YouTube

Zoveel beter vind ik die versie met Dickinson niet. Die volgt braaf Bailey's zanglijn. Een matige zanger, ja. Niettemin houd ik van de donkere sfeer van het album.

Als je binnen het metalgenre ook maar een héél klein beetje brede smaak hebt dan moeten de albums die daarop volgden, met Dickinson, toch ook goed bevallen.

De twee albums met Bayley mag je gerust rotslecht vinden. Alleen dollehondstrouwe Maiden-adepten als Edwynn kunnen daar wat mee.

Ik heb The X Factor en Virtual XI enkele jaren geleden aangeschaft met het idee dat het toch Iron Maiden is en daarom de moeite moet zijn. Niet dus.

Heb Sign Of The Cross al gedownload (rest van de The X-Factor achterwege gelaten). En gelijk ook maar even de albums Iron Maiden, Number Of The Beast en Seventh Son Of The Seventh Son.

Als je alle Maidenheads hierboven mag geloven (m.u.v. Edwynn) dan is dit de moeite niet waard, en zo te zien heb je het zekere voor het onzekere genomen. Echter ik kom jou al wat vaker tegen op deze site, en volgens mij heb jij een brede smaak. Probeer dit album in zn geheel eens, zou ik zeggen. Grootste struikelblok is de zang; daar moet je van houden.

Je moet een beetje ruimdenkend zijn, of niet soms The_Cry
Maar zekers, dit ben ik wel 100% met je eens. Dit is zo slecht nog niet. Ik durf zelfs te beweren dat dit beter is als Fear of No Prayer. Gewoon omdat dit anders is.

Wij begrijpen elkaar

Beter omdat het anders is. Haha, da's een goeie.

The X Factor is nog een tikkeltje beter dan de opvolger, maar met een zanger als Blaze Baylay kom je niet ver. Het ligt echter niet alleen aan hem. Ook de composities deugen niet echt. Daar wordt Bruce Dickinson eveneens heel erg gemist.

En het is niet dat ik deze twee albums snel opzij geschoven heb. Ruimdenkend en bereidwillig als ik ben heb ik er echt mijn best voor gedaan.