Yes - Tormato (1978)

Tormato is zeker niet het beste album van Yes .
Met een stemgemiddelde van 2,35 doen wij dit album echter tekort. Zo slecht is ie nou ook weer niet. "Onward" is trouwens een goddelijk mooi nummer. Ik vraag mij eerlijk gezegd af of de stemmers het album zowiezo wel hebben beluisterd . Zeker in de geremasterde versie is "Tormato" meer dan de moeite waard .

Zou kunnen... volgens mij is dit echt een van de allerslechtste platen uit de klassieke symfoperiode en ik vond 1* dan ook wel op zijn plaats.

Het toeval wil dat ik "Tormato" de afgelopen twee dagen heb gedraaid tijdens mijn dagelijkse treinreis naar en van mijn werk in Amsterdam. Ik begin steeds meer sympathie voor dit album van Yes te krijgen . Tormato is zeker niet "de Yes" zoals we van de heren gewend zijn. Echter hoe vaker ik Tormato hoor, des temeer ik dit album ga waarderen. Als ik jou was Carsatelli zou ik Tormato nog maar eens onder het stof vandaan halen en een eerlijke kans gunnen .
Voor de duidelijkheid: ik heb Tormato ook jarenlang links laten liggen, nu besef ik dat zoiets eigenlijk "een beetje dom" van mij is geweest.

ook geen half puntje extra voor de zo bedreigde walvissen?

ok hans tormato ook maar weer eens boven water halen en weer eens luisteren .
Tja in 1978 (en een paar jaar daarna) toen werd er naar andere muziek geluisterd.

Zal Animals van Floyd ook maar weer eens opsnorren, want tja er zijn mensen die deze nr 1 in hun top 10 hebben staan ....

Het grote Animals en Tormato in één adem te noemen...

Tormato is ook zeker niet het slechtste album van Yes en het zit dichter bij de betere albums van Yes dan dat het bij de slechtere zit.
Yes is duidelijk zoekende in deze periode, eind jaren zeventig, en dat levert voorwaar een stuk of zes zeer goede songs op. Dat wil niet zeggen dat als je zoekende bent naar een bepaalde sound dat dit zou beteken dat je troep aan het maken bent, zoals ik her en der wel eens over dit album lees.Tuurlijk : dit is niet zo goed als z'n voorganger 'Going for the one', dat was nu eenmaal een top album. Slechtste album van Yes is natuurlijk Open Your Eyes (1997). Maar dit album vind ik b.v. beter dan 'Fragile' en 'Relayer', toch ook geen slechte albums. Alleen 'Release,release' en 'Onward' vindt ik irritant om naar te luisteren, de rest is meer dan de moeite waard.

Ik ben na het geweldig mooie Going For The One gestopt deze band nog te volgen. Deze plaat kreeg destijds in de muziekpers geen al te lovende kritieken, misschien terecht, geen idee, bijgevolg heb ik deze nooit gehoord.

Rond deze tijd, 1978 kwamen er zoveel andere bands en artiesten op, die ik plots veel interessantere muziek vond maken, zoals Dire Straits, Joe Jackson, Elvis Costello... dat ik de progrock, of symfonische rock, zoals je wil, echt een beetje passé vond, en ik vrees dat het zwaartepunt van dit genre hier echt wel voor 1977 (opkomst van de eerste PUNK) te zoeken is, toch?

Toch maar even doen dan Patrick! "Tormato (1978)" is ook in België vast wel voor weinig € in de geremasterde versie te koop. "Tormato (1978)" is zeker niet het beste album van Yes maar er staan toch wel een paar beauties op .

zelden door de tips van Hans Brouwer in het ootje genomen...

Patrick, je weet het, ik heb het beste met je voor .

Maar even serieus.......... Het album "Tormato" en later nog het album "Big Generator" zijn Yes albums die er nog enigszins toe doen. Albums die later door Yes zijn gemaakt heb ik ook al in geen jaren meer gedraaid .

Toch zonde want daarmee doe je het album Talk meer dan tekort. Als je Big Generator goed vind, dan zou je echt uit je dak moeten gaan van Talk. Alleen al voor het lange stuk Endless Dream is hij meer dan de moeite waard.

Had ik nou ook op dat moment! De vonk van vooral yessongs is er niet meer en ik heb helemaal niks met dat esotherische van Jon Anderson.

Moet wel ff zeggen dat ik dit lbum later wat meer gaan waarderen.

Het is zeker niet zo'n mooie als going for the one en close to the edge.
Toch staam er hele mooie en pakkende nummers op.
Dont kill the whale en release release is heerlijk om mee te zingen.

Kaarsen aan luister dan eens naar onward...

circus of heaven is een wat vreemd nummertje .... jammer.

5 sterren om ff het belachelijk laag gemiddelde op te halen.

Jammer... dan kan ik er wel 0,5 van maken en dan kunnen we 1,0 t/m 4,5 sowieso wel afschaffen...

casar , je bent een zeveraar , dit is zeker niet de beste van yes ( close to the edge en yessongs ) maar zeker niet de slechtste '( drama ) , hier staan goeie nummers op en ben eens benieuwd wat de bonusnummers zijn bij de nieuwe release bij cdwow voor 9.99 euro en geremasterd , als yes maniak in de jaren 70 moet ik dit eens beluisteren van de beste sympho rock groep
we hebben veel te danken aan yes heerschap

beaster, jij zevert... Drama is een stuk beter, pardon, minder slecht, dan deze jammerlijke parodie op Yes' gloriedagen

casar, drama heeft niets te maken met yes, je kan die buggles lulletjes toch niet vergelijken met jon anderson !!

Daar heb je natuurlijk wel een punt, maar als je enkele Yes-leden (wie dan ook) tot verplichte aanwezige stelt, blijven er verdraaid weinig 'echte' Yesplaten over.

"Adventures in Modern Recording" vind ik overigens een prima Buggles-album (veel beter dan een nummer als Video Killed the Radio Star doet vermoeden)

Heerlijk hé, de afdeling "wat een draak van een plaat" van die of die groep. Het laagste van het laagste. Ik heb wel eens van Rick Wakeman de gedachtengang van de band rond Tormato gehoord. Ze beseften dat, rond de opkomst van veel nieuwe stromingen, ook zij door moesten gaan met een soort van ontwikkeling in de muziek, niet stil moesten gaan staan. Tormato is daarin een soort experiment; hij vond het zelf geslaagd, althans vond voldoende aanleiding e.e.a meer uit te diepen en dus ook uit te gaan brengen. Gezien de kritieken alom op het album, was een (kleine) meerderheid binnen Yes het daar niet mee eens. Maar de discussie was niet alleen voldoende aanleiding voor Rick Wakeman om op te stappen, ook Jon Anderson verdween. Het volgende album in de geschiedenis van Yes werd Drama (de volgende voor de categorie "Draak van een plaat" (of niet?) . Het is misschien een beetje lange inleiding om aan te kondigen, dat ik het eigenlijk wel eens ben, met Wakeman en Anderson. Niet alles is even sterk, maar het experiment leverde wel nog niet eerder gehoorde muziek van Yes op (geluiden rond Ufo's, circussen, madigrale muziek, studio en livemuziek gemixt en wat al niet meer), uiteindelijk uitmondend in een zeer sterke finale met On the silent wings of freedom. Het experiment had zeker pluspunten, maar voor de conservatieve aanhang was het in totaliteit te veel van het goede. Jammer, maar de cd is om bovenstaande toch echt wel 3 sterren waard.

Nee, zo'n beperkte stem als Jon Anderson hadden die lulletjes van de Buggles inderdaad niet.

Dit album was destijds (moet 1979 of 1980 zijn geweest) mijn eerste kennismaking met Yes. Ik heb het altijd een fantastische plaat gevonden en vind dat nog steeds. Elk nummer is een topper. Ik heb dan ook nooit begrepen waarom dit album altijd zo'n slechte kritieken krijgt.

Toegegeven, het album klinkt nu wat gedateerd maar dat verhoogt wat mij betreft alleen maar haar nostalgische waarde.

Deze plaat behoort naar mijn mening tot de beste vijf van Yes.

Ik moet deze eigenlijk nog eens goed luisteren. Ik heb het album ooit eens vluchtig gehoord. Ik kan er niet echt een mening over geven.
Drama heeft de schijn tegen , meer omdat Anderson en Wakeman ontbreken.
Ik ben er van overtuigd dat voordat de pers ook maar 1 noot gehoord had, de plaat bij voorbaat al tot slecht gebombardeerd werd.
Het valt in de praktijk nogal mee. Drama is best de moeite waard.
Avontuurlijk en met een stel prima songs.

Toch beter dan dat ik 'm in m'n herinnering had, nu ik 'm weer terughoor. Eerlijk gezegd doet ie niet veel onder voor Going For The One.

Ik ga met je mee en verhoog Tormato met een half punt.
Speciaal voor Kaztor zal ik morgen nog een luisteren naar Relayer. Om mezelf te plezieren.

Hmm, merk ik daar een snufje sarcasme?
Nee, die 5 blijft daar fier staan, hoor! Geen tormato tegen op gewassen, zelfs niet op een tosti met ham en kaas!


Ik las ergens eens iets over het zog. foeilelijke artwork van deze plaat.
Ik vind 'm er wel gaaf uit zien, eerlijk gezegd...

Nee nee, echt niet, geen sarcasme. Het gaat met ook niet om jouw 5 sterren maar mijn eigen beoordeling. Ik ga het nog eens luisteren waarom het mogelijk is dat onze mening hier zo uiteenloopt. Zie je daar later.

bij de extra lange uitvoering van tormato staat helemaal op het eind een ongelooflijk instrumentaal stukje ' onward ' alleen voorzien van bas en een klassiek orkest , dat is zo prachtig dat dit alle discussie's op een hoop smijt en alleen maar bekoort !

Van alle platen die ik van Yes gehoord heb (alles tot en met de jaren zeventig) vind ik dit ronduit de slechtste. Ik meen mij te herinneren dat ik iets van mezelf geruild heb tegen deze, niet, musician?

Ik wist dat de plaat in de betalende pers nooit goede kritieken gehaald heeft, en ik begrijp perfect waarom;
Ik kan hier echt niets mee, maar de hoes, Hans, die hoes is geweldig mooi. Tomaten in de rondte... hahaha!

neen, Close To The Edge, Fragile, Relayer, Going For The One, en zelfs een groot deel van Tales From Topographic Oceans vind ik uitstekende symfo-rock of hoe het genre ook moge heten - ik heb me even in een oude discussie verdiept tussen musician en ene Nieuweboer, brrrr, ik ben blij dat ik me daar niet in gemengd heb, wat een geleuter van beide partijen zulle...

Véél leuke albums gemaakt, dus,
maar dit hier is er geen van.
Tenminste niet voor mij.
Voilà.
Het is eruit.

Ik zal ooit al wel eens wat gehoord hebben van Yes, maar ken(de) de band niet echt. Tormato is ook mijn eerste serieuze kennismaking en de reden van de negatieve kritieken ontgaat mij ook. Ik lees er ook geen enkele argumentatie bij.

De andere albums van Yes ken ik niet, maar ik kan me verder dus helemaal vinden in wat jij over deze schrijft, rollingbeatle.

Erg leuke albumtitel/hoes trouwens. Gisteren op lp gekocht, in een zelf samengesteld pakketje '25 platen voor 5 euro', bij de Plaatboef in Rotterdam.