Yes - Tormato (1978)

Ik voel mij enigszins aangesproken in deze. Yes balanceert voor mij op het randje. De zang en teksten van Jon Anderson duwen de band vaak over de rand. Instrumentale fröbelarij van het meer doelloze karakter is ook een bekende valkuil van de band. Wat de band op de betere momenten weer grondig naar binnentrekt zijn de groots uitgewerkte prog-stukken, waarbij de instrumentale fröbelarij functioneel is en waar de composities uniek en grensverleggend zijn (waren). Zie bijvoorbeeld The Yes Album, Close to the Edge en Relayer.

Op deze plaat probeerde de groep krampachtig met de tijdgeest mee te gaan en horen we niks groots en meeslepends, maar enkel matige (hard)rock met tenenkrommende teksten en een waardeloze zanger. Ergo anderhalve ster...

Aangezien ik geen onderbouwing zie ga ik ervan uit dat het onderscheid tussen instrumentale fröbelarij van het meer doelloze karakter en functionele instrumentale fröbelarij hier louter een kwestie van smaak is.


Ook dit is gewoon maar een stelling, op de wankele ondergrond van persoonlijke smaak. Elders op het internet is gelukkig toch meer waardering te vinden voor dit album dan hier op MuMe.

Klopt. Overigens wel een onderscheid dat zich buiten dit album afspeelt.

Klopt ook. Meer specifiek op de ondergrond van de eerste alinea.

Volgens mij behaalt dit album op de meeste fora, evenals in de meeste (semi-)professionele reviews beduidend lagere (gemiddelde) scores / waarderingen dan een aantal voorliggende albums. Als je hier al vier sterren aan kwijt kunt, zou ik dat interpreteren als een aansporing zeker ook eens naar die andere platen op zoek te gaan.

Doe het nu! Zet even Release, Release op (4de nummer). Op een gegeven moment transformeert de muziek naar een zogezegde live opname. Het begint met een drum solo (toms) en dan valt er 'guitar riff' in. Het duurt niet lang maar heel eventjes krijg je onvervalste, authentieke Yes te horen, zoals we die kennen van hun gouden jaren. De rest van het album klinkt als twijfelachtig solowerk van Jon Anderson. Ja, toegegeven, Onward is wel mooi.

Doe het nu!

...

En wat dan?

Nu!

Appels en peren. Smaak is een persoonlijke beleving.
Daar veranderen fora en -eventjes wat maagzuur terugwerken- '(semi)-professionele reviews' niks aan.

Nou heren, zo kan die wel weer. Ik leg gewoon - min of meer desgevraagd - uit waarom ik deze plaat niks vind. Uiteindelijk is alles subjectief, dat soort dooddoeners hoeven we toch niet continu te herhalen?

Dat is waar, maar dit album is moeilijk te vergelijken met eerder werk.
Ik hoor vooral een andere insteek die me ook wel bevalt.
Ze moesten ook wel om te overleven.

Hoe er ook over "Tormato (1978)" wordt gedacht: Jon Anderson is natuurlijk GEEN waardeloze zanger!

Don't Kill The Whale was verre van een succesvolle single. Je hoort gewoon dat ze het niet goed meer wisten.

De eerste vier nummers bevallen me altijd wel goed, Don't kill the whale is hier nog het "minste" van. Arriving ufo en Circus of heaven zijn de echte minderen van Tormato. Onward is extra mooi op Keys to ascension. On the silent wings of freedom is de grote klapper. Niets op tegen dat ze voor hun doen een plaat met kortere nummers maken.

Owner Of A Lonely Heart was een wereldhit, maar het materiaal op het begeleidende 90125-album komt voor mij een stuk stuurlozer over dan dit album. Zo zie je dat succes losstaat van kwaliteit en dat smaak een subjectieve eigenschap is.

Je kunt heel goed beiden waarderen, vind ik.

In dat kader is Tormato echt wel één van de meest merkwaardige platen die Yes ooit heeft uitgebracht. Helemaal niet onaardig, maar echt 'weird' ook.

Ik meen mij te herinneren, dat het muzikale idee achter Tormato van Rick Wakeman was; de onwaarschijnlijke teksten van Jon Anderson uiteraard.

Rick Wakeman wilde graag doorgaan en verder experimenteren op deze ingeslagen weg maar de band was erg geschrokken van alle kritiek, na eerder juist alle lof een jaar eerder op Going for the one.

En ja, als Rick Wakeman zijn zin niet meer krijgt c.q. zich niet kan vinden in wat er wel wordt bedacht...... Maar de discussies waren hevig, Jon Anderson stapte naar aanleiding daarvan ook op, natuurlijk, samen met Rick Wakeman.

En beiden touren als duo rond momenteel . Wakeman Jr. heeft de plaats van zijn pa overgenomen in Yes en Anderson is gekloond .
Een look a like zingt nu in Yes en Anderson is niet meer nodig .
Zo gaat dat beste lezers .

Een klotestreek om Anderson zo te behandelen.
Maar hufterigheid stond altijd al hoog in het vaandel van deze (overigens geniale) groep musici.

Weinigen staan stil bij de extra tracks, ik let er zelf vaak ook niet zo op.

Maar we worden hier, zeker qua hoeveelheid, toch behoorlijk getrakteerd door de band. Ik weet niet of deze versies op Tormato elders ook nog zijn te vinden, dat kan natuurlijk nog. Going for the one heeft trouwens ook een aantal leuke bonustracks.

Zo vind ik het interessant hier Some are born terug te vinden, een track dat later door Jon Anderson is uitgevoerd op zijn solo-cd Song of seven. Maar ja, liever door Yes in zijn geheel uitgevoerd natuurlijk!

En dan is het in dat kader ook boeiend om de early version te horen van Does it really happen, een nummer dat later terug is te vinden op Drama waar, zoals bekend, Jon Anderson niet op heeft gezongen. De eerste versie van Does it really happen heet hier als extra track Everybody's song en heeft nu uiteraard wel de vocalen van Anderson. Grappig.

Zou de rest van Drama ook nog ergens in een stoffig hoekje liggen met de vocalen van Anderson en de volledige afwezigheid van het Buggles duo? Dat biedt weer eens geheel nieuwe perspectieven....

Deze staat bij mij in bestelling, ik heb ook niet zoveel met die extra bonus-nummers.
Haalt eigenlijk het geheel onderuit en meteen uitzetten doe je ook niet altijd als de bonustracks zich aandienen.

Bijna het jaren 70 werk van Yes compleet, alleen het debuut en "Tales of Topographic Oceans" nog.
Vrij laag gemiddelde van deze, ik had hem vroeger op tape en vind hem volgens mij toch wel beter.

Bedoel je met "compleet" alle reguliere albums of ook inclusief live bootlegs en solo albums?

Zowel Tormato als Tales of topgraphic oceans hebben overigens fervente voor- en tegenstanders (ondanks dezelfde lineup).

Het is trouwens vreemd, of eigenlijk bizar als ik er goed over nadenk. Op de keper beschouwd zijn er maar weinig albums van Yes die echt volledig door de fans op handen worden gedragen. The Yes Album, Fragile en Close to the edge, daar is nog redelijke overeenstemming over op musicmeter.

Over de rest van het toch omvangrijke oeuvre dat is opgebouwd wordt heel wat afgediscussieerd.

Nee, ik heb het alleen over de reguliere studio-albums.
Over de 2de ben ik niet echt te spreken en ik vermoedt dat ik het debuut ook niet zo goed zal vinden.

Bij elke topgroep worden er een paar altijd op handen gedragen en de rest is voer voor discussie.

Bij Yes was pas echt een stijlverandering merkbaar vanaf 1983, daarvoor wel verschillen maar geen wereldschokkende (zoals bij Queen).
In dat licht gezien wel vreemd dat er zoveel discussie is over de "mindere" Yes platen, zoveel anders en minder vind ik ze in ieder geval niet.

Het album mist weliswaar echte toppers (zoals Awaken op de voorganger en Machine Messiah op de opvolger) maar de negativiteit rond dit album ontgaat mij ook een beetje. Ondanks het gebrek aan samenhang zijn de nummers afzonderlijk mijns inziens goed te pruimen, zonder er echt uit te springen.

De eerste paar keer heb ik het album steeds na het eerste of tweede nummer afgezet. 'Future Times / Rejoice' en het debiele 'Don't Kill the Whale' zijn echt ronduit belabberd. Steve Howe is hier vooral de zwakke schakel. Hij rommelt en pingelt maar wat aan. Er zit geen lijn in, geen gevoel, zelfs niet eens een mooi timbre.

Als je daar eenmaal doorheen bent blijkt dat er met 'Madrigal' en 'Release, Release' toch ook sterk werk op Tormato staat. Met name Rick Wakeman is hier bijzonder goed op dreef.

Helaas slaat het vervolgens weer om. 'Arriving UFO' is nauwelijks een volwaardig nummer. Hooguit een schets van een uiteindelijk nummer. 'Circus of Heaven' heeft her en der nog een aardig stuk van Wakeman, maar vind ik verder wat onnozel. Wat dat betreft is circus niet eens zo'n slechte benaming.

Van 'Onward' ben ik niet dermate onder de indruk als anderen hier, maar ik vind dat geen slecht nummer. Wel wat middelmatig voor Yes begrippen. 'On the Silent Wings of Freedom' vind ik dan eigenlijk een stuk sterker. Fijn energiek nummer, ook direct herkenbaar als Yes.

Vier uit acht. Dat is hoe dan ook ondermaats, maar ik ben het er wel mee eens dat het album niet één grote mislukking is vol met mislukte experimentaties.

Vandaag weer eens z'n ronde gedaan en ik ga een halfje omhoog. Hier is een drastische koerwijziging te horen die op Drama iets aangescherpt wordt en de band klinkt energiek.
Het beste nummer is On The Silent Wings, maar Arriving UFO, Release Release en de eerste twee nummers zijn ook pieken.

Smaken verschillen inderdaad..... "Tormato (1978)", zeker geen slecht album, is m.i. wisselvallig terwijl "90125" staat als een solide huis en waarmee Yes nog één keer echt wist te vlammen. De één houdt van donkere bittere chocolade, de ander van lichte zoete melkchocolade. "90125" behoort naar mijn bescheiden mening tot de eerste categorie, "Tormato" tot de tweede.

Heb nu de versie met bonustracks binnen.

Ik heb nog niet alle bonustracks beluisterd, maar ze liggen voor zover ik weet redelijk in het verlengde, al is niet alles even sterk. Het album zelf ga ik bij elke beluistering beter vinden. Het mag dan wel hun 'pop-album' zijn, maar de uptempo-nummers klinken behoorlijk gelaagd. Er gebeurt ontzettend veel in deze muziek en het straalt een soort van positivisme uit dat voor mij wel goed overkomt. De rustigere nummers zorgen even voor een pas op de plaat (haha) en vind ik wel wat meer dan 'onnozel' in hun context. Jon Anderson kan je natuurlijk zelden serieus nemen met zijn superlatieven, maar ik kan me best wel vinden in zijn hoopvolle kijk op de wereld. Teksten zoals die van Don't Kill The Whale en Onwards vind ik goed gevonden. De man brengt het goed en komt tenminste oprecht over, met het hart op de juiste plaats. Dat is zijn kracht.

90125 is zeker geen slecht album, verre van, maar het toont wel aan dat de band leentjebuur wilde spelen om commercieel te kunnen scoren. Ten tijde van Tormato hadden ze dat helemaal niet nodig en dat verschil hoor je toch.

Wat wilden ze met die hoes bewijzen?
Dat de Yes-fans hen met rotte tomaten gingen bekogelen vanwege de muzikale koerswijziging?

De titel valt wat lastiger uit te leggen. Steve Howe kwam eerst met de titel Yes Tor, genoemd naar een berg in Zuid-Engeland. Uiteindelijk hebben ze dat maar verwerkt in het woord 'tomato', een verwijzing naar hun macrobiotische eetgewoontes ( ).

Met de hoes heb ik helemaal geen problemen. Ik vind het zelfs erg mooi!
Spitsvondig vind ik die ronde, knal-tomaatrode promotie-sticker op het doosje.

Net de clip van Don't Kill The Whale toegevoegd.
Kledij was zeker niet hun sterkste punt.

Mooi, die clip!

Dit album roept blijkbaar wat diverse gevoelens op bij de liefhebbers van Yes. Zelf ben ik geen doorgewinterde Yes fan en veelal vond ik het vooral veel gefriebel. Bij dit Tormato heb ik daar i.i.g. niet veel last van. Yep de synths klinken ielig en niet heel begeesterd. Maar daar krijg je de loepzuivere zang en geweldige baspartijen voor terug. Als geheel vind ik dit een vlot album, dat nog in contact staat met het eerdere werk i.t.t. hun commerciele doorbraak met Owner of a Lonely Heart, want echte hitlijstenbestormers zin het nooit geweest. Misschien wat onsamenhangend, dat zou kunnen, hoewel vooral kant B mij daar niet doet aan denken. Het klinkt grotendeels nog vrij open en fris voor het jaar waarin het is uitgebracht. Het latere werk van Anderson, Bruford, Wakeman and Howe heeft er ook raakvlakken mee en dat is toch zo'n 10 jaar later alweer.