Dire Straits - Love Over Gold (1982)

Voor mij wel. Ik vind BIA zeker niet verkeerd maar Telegraph Road vind ik in alle opzichten een topnummer.

Toevallig vandaag meegenomen op de rommelmarkt voor een euro. Eigenlijk zonder er bij na te denken. Ik zag een grote naam liggen voor weinig geld. Het is bijna voor niets, en anders kon ik er iemand anders wel blij mee maken.

Ik ken van Dire Straits hun debuut, Communiqué en Brothers in Arms, maar die bevallen me allemaal niet zo (mijn excuses Rudiger ). Absoluut geen slechte muziek, maar de klik wil er maar gewoon niet komen. Mark Knopfler is verder natuurlijk wel een goede gitarist (al wordt hij door sommigen nogal overschat).

Geen idee waarom ik dit album dan toch meenam, maar ik kan niet zeggen dat ik er spijt van heb. Met dit album heb ik in ieder geval al een stuk meer dan met de albums die ik eerder noemde. 'Telegraph Road' vind ik bij lange na niet het beste nummer ooit, maar het is wel een sterk nummer. Ik ben het er ook niet mee eens dat alleen de eerste twee nummers sterk zijn. 'Private Investigations' vind ik zelfs iets te veel opgehemeld, 't is niet slecht, maar 'Industrial Disease' met die pakkende synth vind ik dan leuker. Met het titelnummer is eigenlijk ook al niets mis. Ik sluit me tenslotte graag bij Hans Brouwer aan. 'It Never Rains' is ook voor mij het prijsnummer op deze prima plaat.

Nu kan ik wel gaan zeuren dat er wel een ruw(er) randje aan de muziek had gemogen enz.., maar ach...

Hoewel ik dit album vrijwel nooit genoemd zie worden als hun beste album heeft deze hier wél het hoogste gemiddelde van alle studio albums die Dire Straits gemaakt hebben.

Toch hadden ze beter een andere zanger kunnen nemen. Knopfler zingt niet vals, maar daar is alles mee gezegd.

Nou Stijn, nu je toch bezig bent met Dire Straits en je wilt het iets ruiger dan moet je Alchemy alleen nog halen.

Deze nummers live klinken nog beter!!!

Ik deel in deze Stijn's mening absoluut niet aangaande de stemkwaliteiten van Knopfler; Ik vind Knopfler een prima zanger met een heel typische warme en mooie stem. Soms doet de stem denken aan Dylan, maar toch weer anders hoor.
En ik ben wèl fan van Dire Straits/Knopfler. Dat scheelt een stuk, natuurlijk.
Mooi album, en ik ben dan wel zo ééntje die Private Investigations bovenaards mooi vind, wat zeg ik; Floydiaans mooi, want het nummer vol spanning en magie doet mij erg aan Pink Floyd denken en dat is een kompiment, uiteraard.

Deze, met Making Movies en hun debuut vind ik de sterkste Dire Straits albums; ik heb ze dan ook alledrie . De eerste 2 nummers zijn top, Industrial Disease de minste maar wel even een verandering/afwisseling van tempo en in die zin wat mij betreft wel geschikt (een beter nummer had de plaat in aanzien doen stijgen bij mij). De laatste 2 ook sfeervol, maar vind het niet het niveau van de eerste 2 nummers. Wat ik dan wel weer goed/mooi vind is de verandering van sfeer (dreigengender) als Mark in It Never Rains met zijn eindsolo (met een effectpedaal) de song in 'mineurklanken' minder vriendelijk laat eindigen ... .

Ik verlaag hem toch naar 4 sterren; het album leunt net wat teveel op Telegraph Road, wat misschien wel hun beste nummer is. Het overige is ook goed spul, maar komt niet meer in de buurt van TR.

Op deze cd staat 1 van de mooiste uitvoeringen van Private Investigations , moet je gewoon horen Patrick.

Bootleg Bonanza: Dire Straits - Ticket To Heaven | The Midnight Cafe - themidnightcafe.org

Knopfler krijgt altijd kritiek op zijn stem. En hij is ook zeker geen superzanger. Hij heeft daarnaast een klein bereik. Het is bijvoorbeeld niet de zanger van pak em beet Queensryche. Maar ik ben het eens met McKenzie. Ik vind zijn stem erg warm en een prettige rust uitstralen. Voor de muziek die hij maakt is het een uitstekende zanger. Zijn stem past perfect bij zijn muziek. Ik luister erg graag naar zijn stem. Zeker bij zijn latere solowerk. Voor veel andere muziek heeft hij de stem en de techniek niet, hij kan bijvoorbeeld geen lange uithalen en hoge riedeltjes etc. Maar voor deze muziek vind ik het een heerlijke stem. En voegt zijn stem ook echt wat toe. Hij doet dan ook geen dingen waar zijn stem zich niet voor leent.

Ach en voor degene die zijn stem nog steeds niet goed waarderen; gelukkig is er nog zijn fenomenale gitaargeluid. Daar hoeven we denk ik niet over te discussieren.

Dit is toch DE Dire Straitsplaat met hun beste nummer op ook (Telegraph Road). Deze ligt mij een stuk beter dan hun debuutalbum en hun Brothers in Arms.

Telegraph Road is helemaal super en het beste Dire Straits nummer maar Industrial Disease is werkelijk zo bagger. Dat gaat ten koste van het geheel. Als plaat in zijn geheel vind ik Making Moviies beter.

Dire Straits, is misschien wel de band met het meest ongelukkige imago. Ze worden hedendagen afgeschilderd als een stel ouwe lullen. Sterker nog, toen ik een oud-economieleraar(wiens muzieksmaak ik toch redelijk deelde) vroeg wat hij van Dire Straits vond, antwoordde hij met schatergelach! Hij vond zich te jong voor de oudjesrock van Knopfler. Gelukkig ben ik een van die mensen die geen ene ruk aantrekt wat wel of niet hip is, ik koop gewoon wat ik mooi vind.

Geloof me als ik zeg dat, Telegraph Road, toen ik het voor het eerst bij de top 2000 hoorde, me compleet overdonderde. Een 14 minuut lang rock and Roll nummer over de opkomst en ondergang van deze straat. Knopfler mag dan niet de beste stem ooit hebben maar wat een gevoel en klasse weet hij in dit nummer te injecteren. De piano en gitaar werken ook in Telegraph Road godsgruwelijk goed samen. Nog elke keer als ik het nummer hoor krijg ik een brok in mijn keel. Met afstand het beste nummer wat Dire Straits ooit gemaakt heeft. Dit nummer heeft ook nog als bonus: een geweldige tekst!

Het volgende nummer op deze plaat hoorde ik ook voor het eerst bij de top 2000. Private investigations . Een nummer met een heerlijk zuiders broeierig sfeertje. Mark Knopfler Praat erg sfeervol door het nummer heen. De instrumentale ontknoping met het afgaande geweer is dan een echt kippenvelmoment met zoals gewoonlijk bij Knopfler geweldig gitaarspel. Een nummer met een onsterfelijke klasse.

Het tweede gedeelte van het album is dan toch een stuk minder goed dan de twee legendarische openers, de nummers missen een zekere indringendheid die Telegraph Road en Private Investigation wel hebben. Het tweede gedeelte is zeker niet slecht overigens.

Industrial disease is op zich geen slecht nummer, een beetje een standaard rocknummer. Wel een humoristische tekst(two men say they're Jezus, one of them must be wrong). Wel jammer dat dit nummer het album, als het ware, in midden breekt. Een opgewekt nummer tussen duistere en introverte nummers past eigenlijk niet.

Het titelnummer komt live beter uit. Weer een mooie samenwerking tussen piano en gitaarspel. Een beruste ballad, alsof Knopfler opeens 10 jaar ouder is geworden. Het nummer bouwt rustig op, door de prachtige huilende gitaar en het frivole xylofoonspel . Live is het nummer echter iets soberder, wat me beter bevalt. Alsnog het beste nummer op de tweede plaatkant.

It never rains heeft hier op MuME zowat een trouwe fanschare. Ik zit een beetje in het nauw met dit nummer. Aan de ene kant vind ik, dat het nummer na 2 minuten heerlijk openbreekt met rock en roll gitaarwerk. Aan de andere kant weet het nummer me niet zo mee te voeren zoals een private Investigation dat wel kan. Maar verrek dit nummer, heeft een heerlijke instrumentale ontknoping en, ja, alweer een geweldige tekst. Ach, dit nummer is zo slecht nog niet.

Het eerste wat opvalt aan dit album zijn de geweldige teksten,verschrikkelijk goed geschreven. Vooral omdat ze goed bij de stem van knopfler passen. Hij is geen vocale hoogvlieger, maar kan met zijn stem een nummer veel sfeer meegeven. Ten tweede roem ik ook het geweldige gitaar en piano spel. Love over gold is mijn favoriete Dire Straits album omdat het album wat duisterder van toon is en de nummers wat meer tijd gegund wordt om zich te ontplooien.

ik heb deze origineel gekocht omdat ik toch WAT van deze mannen moest hebben. de vorige 2 albums had ik vroeger al vaker beluisterd en die vond ik niet super maar ook niet slecht dus ben ik maar voor deze gegaan. dit omdat deze gewoonweg anders moest zijn. conclusie:

Prachtige plaat:

Telegraph Road 5*
Private Investigations: 5*

Tsjah ik kan er wel een lang verhaal aan vast plakken. maar dit zijn gewoon juweeltjes.

Industrial Disease: 3*

niet slecht, maar ook niet top. dit is natuurlijk pure smaak. deze lijkt wat meer op de oude DR tracks. En die trekken mij nu eenmaal minder als de eerste 2 platen van dit album.

Love over Gold: 4 sterrretjezz
beter dan het vorige nummer. luisterd lekker weg, zeker het 2e gedeelte van het nummer is super.

It Never Rains: 4 sterren
eigenlijk hetzelfde verhaal als love over gold. gewoon een goede plaat! past goed in het geheel, en luisterd lekker weg. hier is ook het 2e gedeelte een goede afsluiter!

De laatste 3 nummers kunnen de lijn en het niveau van de eerste 2 tracks niet volgen, maar deze zijn dan ook van ongekende kwaliteit. wel vind ik dat bij elke track het laatste gedeelte het nummer helemaal afmaakt! ik vind alleen industrial desease minder. deze past minder in het geheel. de laatste 2 nummers zijn gelukkig toch weer stukken beter.

ik ga voor de 4,5 sterren. het geheel is goed, en de eerste 2 nummers zijn gewopon pareltjes!

Telegraph Road moest ik eerst wat aan wennen, maar is een perfect mooi episch uitgesponnen muziek stuk. En toch vind ik Private Investegations het mooiste nummer van dit album waar ik het meest van genieten kan, als dat nummer eraan komt gaat de geluidsknop van de cd speler gelijk een paar tandjes harder.

Verder komt deze niet echt in de buurt qua niveau van het debuutalbum, wat ik van begin tot eind nog steeds het beste Dire Straits album ooit vind.

Ik heb helemaal niks met Dire Straits.
Brothers In Arms vind ik een slaapverwekkend sereen resultaat.
Mark Knopfler klinkt als een saaie, slechte zanger.
Natuurlijk kan hij goed gitaar spelen.
Die stem, daar kan ik dus niks mee.

Maar………

Een ander verhaal.
Genaamd Private Investigations.
Alleen thuis.
Wachtend op iets wat niet zal komen.
Treurende gitaarklanken verwoorden het gevoel van een bedroefde man.
Gevoel bedrogen te worden.
Dagboeken gevonden die niet op hem gericht waren.
Flink aan de drank doet Mark zijn beklag.
Heb medelijden met deze man.
Probeer je in te leven.
Hartslagen doen alles verstillen.
Opkomende kwaadheid.
IJsberen door de kamer.
Deur achter zich dichtslaan.
Voetstappen in het grint.
Kluizenaar alleen naar buiten.
Privé onderzoek.
Lange eenzame weg naar de minnaars.
Agorafobie in de desbetreffende wijk.
Traptreden naar boven.
Knipperende neonlichten.
Het woord motel lacht je toe in de dreigende duisternis.
Crime Passionel.
Koelbloedig en doelbewust de relatie beëindigen.
De moordenaar is terug voor middernacht.
Hij trekt zijn laarzen uit.
Zet een heerlijk kopje thee.
Gaat verder met het dagelijkse leven alsof er niks is gebeurd.
Typisch Brits.

Vanwege dat ene nummer heeft Dire Straits zich voor mij op de kaart gezet.
Albumhoes van Love Over Gold verraad zich al.
Nacht onderbroken door bliksemstralen.
Voor de een ultieme schoonheid.
Voor de ander angst.
Wolken die uiteen gescheurd worden.
Hopend op enig zonlicht.
Zodat de dag weer kan beginnen.
En het gevaar verdreven lijkt te zijn.

Zeer mooi gedaan, mijn complimenten.
Typisch derek raven

Hoewel ik tegenwoordig meer van de wat zwaardere metal houdt,( bv...Opeth,Neurosis) vind ik Dire Straits toch altijd nog steeds een lekkere band,ook al omdat het een stukje jeugd sentiment is.

de muziekindustrie zat in 1982 financieel in een crisis. Het leed heel veel schade door hometaping. Artistiek was het best in orde in dat jaar: Toto, Joe Jackson, Simple Minds, TC Matic, Roxy Music, Captain Beefheart, Michael Jackson en deze natuurlijk.

Die crisis had ook zijn voordelen.
De CD kwam vrij kort hier na in opkomst, waardoor er een nieuwe impuls aan de muziekindustrie gegeven werd.
Vroeger had je bij de TROS een CD Top 25, waar in het begin vooral bands als Dire Straits, Marillion, Pink Floyd en Genesis het goed deden.

Dire Straits was zowat de eerste band die CD's uitbracht maar de CD-verkoop begon pas echt goed rond 1990.
Inderdaad zat de muziekindustrie in de jaren '80 in een crisis, niet alleen door home-taping maar ook door de algemene economische crisis waardoor er minder aan platen werd uitgegeven. Vandaar dat albums werden uitgemolken om de verkoop op te krikken.

Ik ben geen grote liefhebber van Dire Straits, maar de eerste keer Private Investigations op CD kwaliteit was wel een genot om te horen.
Vader en zoon Raven voor de luidsprekers; volume voluit als de knallende gitaren in komen.
Vervolgens het gebonk op de muren.
Buurvrouw die aan geeft of het wat zachter kan.
Geweldig.

Zo nog regelmatig last gehad van deze wat oudere klopgeest.

Love over Gold is een donker album (buiten Industrial Disease) en past goed in de heersende stroming.

Off topic berichten verwijderd.

Luc snapt de intentie van deze plaat . Inderdaad een donkere plaat en muzikaal hun meest interessante .
Staat geen zwakke plek tussen .

Telegraph Road
Ik stem er weer op bij de top 2000 want dit is het beste nummer aller tijden .
Weg met die Bohemian Rhapsody want deze hoort op 1 .
weergaloos nummer met een eindsolo waar je U tegen zegt .

Staat bij mij ook altijd op 1 of 2 (afwisselend met The Load-Out van Jackson Browne).

Ik vind Private Investegations veel sfeervoller en meer ongrijpbaar dan Telegraph Road.

Telegraph Road vind ik wel een aardig nummer, maar zeer zeker niet het beste nummer aller tijden. Ik vind het zelfs niet eens het beste Dire Straits nummer.

Daar komen Private Investegations en Brothers In Arms wat mij betreft nog een stuk eerder nog voor in aanmerking.

En de top 2000 Ach een muziekliefhebber die echt bezig is met reguliere muziek albums te beluisteren weet natuurlijk wel beter, en weet natuurlijk ook dat er nog veel betere nummers uitgebracht zijn dan die in de top 2000 staan.

Het gaat mij in Telegraph Road om de opbouw van het nummer .
Begint heerlijk rustig om in de laatste minuten te exploderen in een climax door die enorme geile solo . Verder vond ik het altijd ( nu nog ) het ultieme auto nummer .
In 1982 was er nog geen cd-speler in de auto en ik draaide iedere keer dit nummer wat ik wel 10 keer had gecopieerd op cassettebandje .
Tijdens TG gaat de voet steeds dieper het gas in om tot het eind van het nummer op een snelheid te zitten van tegen de 180km per uur aan .
Toen was er gelukkig nog geen wegmisbruikers dus dat kon geen kwaad .
Nu heb ik geen auto en op de fiets haal ik geen 180 km per uur .Hoogstens 18 km/u

Dat intro skip ik als ik daar de mogelijkheid voor heb. Eén minuut naar niks luisteren is niet echt mijn ding.
(Dit geldt dan als ik één van mijn zelfsamengestelde afspeellijsten afspeel.)

Telegraph Road is in sfeer en opbouw magistraal . Ik kan dat alleen maar met Rudiger eens zijn . Het is een epos met prachtige sferen en emotie en de finale is klasse .
Private Investegations is wederom een klasse apart .

De 2e plaathelft is wat luchtiger , maar It Never Rains vind ik misschien wel de meest onderschatte Dire Straits track ooit . Een liefelijk begin en ineens zijn de rapen gaar . Mark Knopfler speelt hier zijn meest venijnige en lyrische solo ooit .

Daarom ook een welverdiende 5 sterren . De groep was hier op zijn hoogtepunt en vind ook niet dat ze dit niveau nog gehaald hebben .

Om de een of andere reden heb ik Badges, Posters, Stickers, T-Shirts bij mijn Love Over Gold staan. Dit was altijd de grootste reden dat ik dit album geen 5,0* gaf. Hmm.....