Dire Straits - Love Over Gold (1982)

Vind dat Floyd wel epische en sferische nummers van dezelfde orde gemaakt heeft. Het zit voor mijn gevoel best dicht bij elkaar. Brothers In Arms is ook zo'n nummer.

Liefhebbers van die 2 nummers houden ook vast van Shine On You Crazy Diamond van Pink Floyd. Het roept bij mij hetzelfde soort onderbuik gevoel op in ieder geval.

Hmmmm...... daar zeg je wel wat. Stel je eens voor dat Roger Waters dat op The Wall of The Final Cut had voorgedragen......... was niet uit de toon gevallen denk ik.

Dire Straits, Pink Flovd nooit bij mij opgekomen. Vergelijking gaat een beetje mank, zijn totaal verschillende bands

Met toch een paar vergelijkbare atmosferische nummers. Niet veel, maar toch. Laidbackstijl, neuzelzang en gouden gitaar....

Vind de vergelijking zeker niet mank gaan, het zijn beide bands die heerlijke muziek maken om lekker bij weg te dromen.

Al doet de muziek van Pink Floyd mij wel iets meer.

Het is ook een gevoel wat bij jezelf opkomt. En dat is te allen tijde legitiem vind ik. Ik zie de vergelijking niet, omdat de wijze van de PF nummers totaal anders wordt gebracht. Veel mysterieuzer, zwaarder in opzet en thema. Bij DS vind ik het vooral laidback en zeker lichter overkomen. Even los van welke band ik beter vind. Ik heb het gevoel niet zoals jij het beschrijft, Ricardo. Dus voor mij gaat de vergelijking mank. Ik vind het overigens wel een interessante vergelijking.

Heb vandaag een bootleg van dit album eens opgezet en een schitterende uitvoering van It never rains op repeat gezet. Op Youtube staat ie gelukkig ook en ondanks de ietwat mindere kwaliteit, hier het nummer.
Verder zijn met name Telegraph Road en de laatste 2 tracks dé sterkste van dit album. Private investigations ben ik een beetje zat geworden, maar op z'n tijd erg lekker (maar dan ook weer in de live uitvoering).

Het probleem met een album als deze is dat er twee superbekende nummers op staan, die ook nog eens erg goed zijn. En aangezien je maar 2 nummers mag kiezen als favoriete nummers lijken die twee ook een voor de hand liggende keuze. Daardoor wordt de rest denk ik toch een beetje ondergewaardeerd. Ik zat het album net nog eens te luisteren en ik moet toch voor mezelf concluderen dat Love over Gold misschien wel het mooiste nummer van dit album is. Maar ook ik had de nummers 1 en 2 als favorieten aangevinkt, daar gaat nu verandering in komen, PI gaat een stem verliezen....

En ook It never rains is volgens mij een zwaar onderschat nummer. Die gitaarsolo met die lekkere zware riff er onder is zooo heerlijk... Maar voorlopig nog geen top 2 plaatsje...

Begin jaren 90 luisterde ik erg veel Dire Straits. Ik kende (trouwens nog steeds) ieder album uit m'n hoofd. Na verloop van tijd veranderde m'n smaak en liet ik deze band al gauw links liggen. Het greep me niet meer zo en ik deed het af als "muziek om bij in slaap te vallen". Na al die jaren wil ik nog weleens teruggrijpen op hun muziek, om het na een halfuurtje toch weer aan de kant te leggen. De band (en niet te vergeten de muzikanten tijdens de tours) zijn kwalitatief erg goed en dat is te horen. Ik vind de muziek echter niet interessant genoeg om "verliefd" op te worden. Okee, er zijn wel een paar nummers die in de buurt komen (met name dan Telegraph Road, op dit album, en Romeo and Juliet), maar over het algemeen vind ik het muziek die mij emotioneel niet zoveel doet.

Bovenstaande meegenomen hebbende vind ik wel dat ze, mede door mijn goede herinneringen, een positieve stem hebben verdiend. Daarom zal ik een stem uitbrengen op het album dat in mijn ogen het beste is. Afgezien van de eerste twee alom bekende nummers zijn nummers 3 t/m 5 ook erg goed, ze hebben alleen de pech om na TR en PI te komen. Met name It Never Rains slaat de plank zeker niet mis.

3,5* voor een verloren liefde...

Telegraph Road en Private Investigations zijn erg goed, de rest vind ik zeer matig en haalt voor mij het gemiddelde wel flink omlaag

Das precies hoe ik ook over dit album denk.

Het titelnummer en It Never Rains zijn zeker de moeite waard m.i.

Choo Choo geeft het terecht aan. It Never Rains is behoorlijk onderschat. Mooie opbouw en een zinderende finale.

Zonder Industrial Disease was het een heel acceptabel album geweest; Naast de 2 klassieke DS songs zijn Love over Gold en It Never Rains ook heel aardig. Industrial Disease is helaas hoe DS soms ook graag wil klinken. Vergelijkbaar met Walk of Life, dat het album Brothers in Arms verpest voor me. En Twisting by the Pool. Tenenkrommend.

oeh daar kan ik me wel heel erg in vinden. DS hebben het met die #$%@$ nummers echt verpest voor me

Wat blijft dit toch een magistraal album, altijd weer puur genieten. Zelfs Industrial disease vind ik mooi

Als geheel een topper. Dire Straits op hun artistieke hoogtepunt. Ook niet meer overtroffen.
Het epische sfeertje past goed bij een band als deze. En het gitaarwerk van Knopfler is van een geweldig niveau.

Als oude blues/rocker, hardrocker ha dit in de jaren '80 veel gedraaid!
Sterke ds cd heerlijke nummers.

Draai hem de laaste tijd weer geregeld.
Fijne achtergrond/relax muziek.

Vind deze en het prachtige live album alchemy de prijsknallers van deze band.
Maar dit album bijft naar al deze jaren nog steeds sterk overeind staan.
Tijloze muziek!

Eens met mijn voorgangers. Ben de laatste tijd ook weer bezig de DS albums te draaien. Alles nog op vinyl. Hoewel Mark Knopfler solo mooie dingen heeft gemaakt blijft het DS geluid toch die kriebel in de onderbuik geven. Waarschijnlijk ook te maken met het feit dat bij het beluisteren van dit soort klassiekers de grijze massa ruim 30 jaar aan ervaringen en indrukken activeert.

Telegraph Road

Halfje omhoog. Wat een prachtplaat is het toch eigelijk.

Dit is een hele mooie sfeervolle plaat van Dire Straits. "Love over Gold" gaat niet voor de standaard hapklare radioliedjes, maar voor mooie uitgesponnen muzikale tripjes, waarin alle kenmerkende Dire Straits elementen voorbijkomen. De diepe warme donkere stem van Mark Knopfler en zijn kenmerkende gitaarspel. De twee openingstracks "Telegraph Road" en "Private Investigations" zijn de beste nummers van het album. Al moet ik zeggen dat ik het afsluitende "It Never Rains" ook erg mooi vind, en dan met name de uitgerekte gitaarsolo aan het eind. "Industrial Disease" had er wat mij betreft niet opgehoeven. Dit nummer past qua sfeer totaal niet in het concept van "Love over Gold". Los daarvan is "Love over Gold" een prachtige, veelal ingetogen album en een van mijn favorieten als het om Dire Straits gaat.

Mooi verhaal, Ronald. Ik had nog niet gestemd. Ik ga met je mee, al kan ik nooit helemaal wennen aan de laidback zangstijl van Mark Knopfler. We mogen toch wel gewoon verstaan wat 'ie zingt? Toch wel het hoogtepunt van 1982. Gekocht bij CoCo Zaandam destijds.

Inderdaad een erg mooi en sfeervol album.
Dire Straits op hun hoogtepunt, volgens de meesten althans, want ik vind het eerste en derde album net ietsje beter.

Telegraph Road is een prachtige, lang uitgesponnen, luistertrip die absoluut niet verveelt.
Private Investigations heb ik met terugwerkende kracht weer weten te waarderen.
Vroeger veel te veel gehoord namelijk.
It Never Rains is al net zo geweldig, met de alom genoemde en geroemde gitaarsolo.
En het titelnummer doet gewoon zijn naam eer aan en is ook mooi.
Industrial Disease is natuurlijk helemaal niet zo'n slecht nummer, maar past er op een of manier niet tussen.
Die houdt mij dan ook van de volle 5 sterren af.

Op CD, voor de verandering .

Ben ik nou de enige die Private Investigations het saaiste nummer op deze plaat vind? Telegraph Road en het slotnummer zijn wat mij betreft de hoogtepunten. Bij PI valt het kwartje de slaapverwekkende kant op...

De enige zal je nooit zijn . PI kon ik een tijdje niet meer horen, omdat deze erg vaak werd en wordt gedraaid op de radio. Inmiddels is het vele draaien er een beetje vanaf en ben ik het weer gaan herwaarderen. Live is dit nummer ook magistraal, maar saai... nee.

Ik vind het wel een highlight eigenlijk. De single was een voorbode van wat we konden verwachten op Love Over Gold.
Meer uitgesponnen en een meer prominentere rol voor de keyboards.

PI is spannend genoeg. Er gebeurt op een bepaald moment genoeg om te blijven boeien.
De insteek is wat traag, maar dat past mooi bij de stem van Knopfler.

Ik vind Private Investigations ook een prachtig nummer. Live is het trouwens nog mooier, maar dat is eigenlijk altijd met Dire Straits.
Ik vind het prachtig hoe het nummer naar de ingesproken tekst van Knopfler wegvalt en dat dan de bas de spanning en vooral nieuw leven in het nummer brengt. Vervolgens de akoestische gitaar en daarna een stevige elektrische, met de piano die daarmee in samenspel is. Echt knap gemaakt en als ik een Dire Straits top tien zou maken komt dit nummer er zeker in. Geen twijfel.

Prima uiteenzetting Rogier ! Alles verteld in een korte bondige samenvatting

Grappig dat je dat zegt terwijl in je Top 10 een voor mij nog meer onverstaanbare man staat: Dylan.

Misschien ken ik de lyrics te goed, maar ik vind Mark op de studioplaten prima verstaanbaar. Live is daarentegen een compleet ander verhaal.

Dit herken ik ook wel. Een dergelijk traag nummer dien je niet te vaak te horen.

Overigens vind ik bijna alle live-versies zwaar inferieur aan het origineel. De kracht van dit nummer zit 'm vooral in de productie, vind ik. Die productie is op een live-plaat bijna onmogelijk na te bootsen.

Dank je!