Dire Straits - Love Over Gold (1982)

Je hebt gelijk: ik meet soms met twee maten. Knopfler hoor ik liever als gitarist dan als zanger, terwijl Dylan weer niet altijd zo goed gitaar speelt. Dylan spuwt zijn teksten er wel wat meer uit, die zijn immers cruciaal in zijn songs. Bij Dire Straits heb ik zelden het gevoel dat de teksten er heel veel toe doen en misschien doe ik dan wel niet zo mijn best er naar te luisteren. maar de muziek en productie is prachtig met voor mij als hoogtepunt Private Investigations. Gelukkig heb ik hier de lyrics

Net vandaag weer een paar lp's aangeschaft, waaronder deze. Geweldige plaat. Dit klinkt echt goed op vinyl. Heb net de eerste luisterbeurt erop zitten. Vooral kant A is prachtig, maar de B kant is ook zeker de moeite waard. Geweldig.

Klasse! Sommige platen moet je meerdere keren luisteren om te waarderen en andere platen zijn raak vanaf de eerste keer. Dit is zo'n plaat.
Vind 'm zelfs beter dan het debuut omdat elke song gewoon geweldig is, maar niets kan op tegen de twee openers want die zijn uitmuntend. Telegraph Road is voor het moment het beste nummer dat ik van hen heb gehoord en Private Investigations heeft de coolste sfeer. Het sleept je meteen het album in. 5*

Eigenlijk jammer dat de groep zo'n switch maakte met Brothers In Arms. Een natuurlijk succesvolle plaat, veel hits en zo, maar een stuk minder sfeervol en spannend als deze.
Van mij hadden ze deze lijn voort mogen zetten.

Misschien cliché (en natuurlijk smaak/mening), maar eigenlijk stond op BiA en OES nog wat stuiptrekkingen qua sound in vergelijking met dit album. Denk aan Ride Across the River, Brothers in Arms, Iron Hand en Planet of New Orleans. Maar inderdaad niet meer een album vol parels.
Dit is overigens (net als de voorgaande albums) het laatste album die ik van begin tot eind kan draaien zonder skipmomenten i.t.t. hun laatste twee.

Op BIA en OES mixt de groep een beetje van alles bijelkaar, dat pakt soms goed uit, soms ook niet.
Love Over Gold boeit wat mij betreft van het begin tot het einde. De eerste twee nummers zijn fabelachtig, dan kan het eigenlijk al niet meer stuk.
Industrial Disease is muzikaal het buitenbeentje, maar de humor die Knopfler er in heeft verwerkt, geeft het totaal een wat luchtiger tintje.
Titelnummer is prachtig en ik wil nogmaals een lans breken voor It Never Rains. Sterk opgebouwd en uitgebouwd. Gitaarspel van Knopfler is hier echt van een aparte klasse.

Vind BIA ook niet slecht eigenlijk. On Every Street is samen met Comminqué de enige studioplaten die ik ontbreek.

Tjongejonge... moeilijk voor te stellen dat zo'n nummer als Private Investigations op nummer 1 heeft gestaan in de hitparade. Als je dat vergelijkt met de top 40 van het heden. Die shit van tegenwoordig wat hits zijn, hebben wel een hele kleine houdbaarheidsdatum. Zelden zal nu er zo'n klassieker tussen zitten als dit private investigations. Wat op dit album voorafgegaan wordt door een waar meesterwerk. telegraph Road is adembenemend

Heb me altijd afgevraagd waar Mark de inspiratie voor Private vandaan heeft gehaald? Kan de songtekst uiteraard volgen maar waar heeft ie dat vandaan? Bijzonder nummer ( en ja ik snap dat dat voor veel nummers geldt )

Song is gebaseerd op de misdaadschrijver Raymond Chandler , tenminste dat staat op de dvd te lezen.

Thanx Rudiger. Waar wat 'speurwerk' al niet goed voor is.

Iets specifieker nog over Philip Marlowe, de hoofdpersonage, een detective (goh!), uit een reeks boeken. Zie o.a.:
The Big Sleep - Raymond Chandler (1939) - BoekMeter.nl
The Lady in the Lake - Raymond Chandler (1943) - BoekMeter.nl

Niet te verwarren met Philip E. Marlow: The Singing Detective.

Vandaag weer eens gedraaid. Toch weer effe kippenvel bij Telegraph Road en zeker bij Private Investigations. Dat is het resultaat van heel lang negeren van een plaat, dat je toch weer even positief verrast wordt. Industrial Disease is een harde landing op aarde, de Twisting by the Pool van dit album (=misser), moest ook even aan Big City van Tol Hanse denken, maar titelnummer en afsluiter zijn weer puik. Halfje erbij... Beste Dire Straits wat mij betreft, vooral vanwege de mooie sfeertekeningen.

Industrial disaease heb ik altijd een ordinaire voorganger gevonden van Walk of life. Een beetje het gevoel van : For God's sake, Let's be happy

Ja niks mis mee dus opzich. Het past alleen niet op dit album...

Klopt en als nummer ook live niet verkeerd, zoals ze hebben performed op mijn favoriete concert The Final Oz. Volgens mij had dit nummer 2 jaar eerder op Making Movies beter uitgekomen, samen met Solid Rock.

Mooi clipje
Op Making movies had ik het liever ook niet gezien eerlijk gezegd. Als het op een album past dan moet het Brothers in arms zijn vind ik. Qua stijl past het daar prima tussen. Je had dan alleen een overkill aan vrolijke, hitgevoelige nummers op 1 album gehad. Al vinden velen dat dat nu al het geval is geloof ik

Lp box met mooie remasters binnen gekregen afgelopen week. Kost wat maar dan heb je ook wat. Love over Gold vandaag op de draaitafel gelegd. Album ken ik uiteraard al vele jaren erg goed. Geen verrassing. Deze remaster op vinyl klinkt echter prachtig. Mooie aanleiding om alle reguliere albums van DS weer eens te luisteren. Gave box.

Kant A zet ik meestal 2x op voor ik naar kant B ga. Zo heerlijk ^_^

Ben ik het helemaal mee eens. Erg voorspelbaar allemaal.

Dat komt vaker voor bij albums die je al ruim 30 jaar draait

Prachtig album met dito hoes. Met de eerste twee nummers laat Dire Straits een mooie ontwikkeling zien wat resulteert in deze twee meesterwerken.

Industrial Disease en It Never Rains zijn aardig maar natuurlijk niet bijzonder, maar wie maalt daar nog om?

14 van de 41 minuten (dat is 1/3 van het album) zijn niet meer dan 'aardig', en daar maal jij niet om? Vreemd.

Nee, daar maal ik inderdaad niet om. Telegraph Road en Private Investigations staan op eenzame hoogte. Love over Gold vind ik ook mooi. In vergelijking met deze nummers vind ik Industrial Disease en It Never Rains aardig, maar niet meer dan dat. Maar om op je vraag terug te komen, nee daar maal ik niet om.

Een beetje het romantische album van Dire Straits, zit eigenlijk allemaal best mooi in elkaar.
Moet zelfs regelmatig aan Bruce Springsteen en Joe Jackson denken.

Ik nodig jullie uit om mee te spelen met het album van de dag.
Muziek >> Muziekgames >> 1982 in 30 Albums

Ik heb iets gedaan wat ik nooit voor mogelijk heb gehouden Ik heb een compleet Dire Straits album gekocht en ik vind 'm nog leuk ook! Al vind ik kant A wel een stuk sterker dan kant B.

Ik kocht dit album op vinyl omdat ie echt te goedkoop was om te laten liggen, en voor Private investigations alleen al toch de moeite waard zou zijn.

Heb ze altijd een wat saaie band gevonden, met een paar leuke tracks (Private investigations, money for nothing, Romeo and Juliette) maar meer ook niet. Heb daarom ook nooit de moeite genomen om me te verdiepen in hun oevre. Tijdens mijn jeugd heb ik het album waar Calling Elvis op staat tot treurens aan toe moeten horen, en dat vond ik ook dodelijk saai, dus vandaar dat ik die behoefte niet had vermoed ik. Maar ik kom er nu toch achter dat ik daarom wel jaren een heel mooi album onterecht links heb laten liggen.. deze dus.

Gelukkig is het echter nooit te laat, en doe ik dat alsnog. Een track als Telegraph Road is gewoon erg mooi, en ondanks de lange speelduur ervaar ik dat dus helemaal niet als veel te lang.

Ik ga deze met terugwerkende kracht maar eens heel veel spelen om zo de schade wat in te halen. Ga ik dan nog meer DS luisteren? Ik weet niet of dat dat verstandig is, maar als er nog een vergelijkbaar album is, dan hoor ik dat graag van de kenners hier....

Lennon, ik zou Alchemy Live zeker eens beluisteren, maar dan heb je het beste van Dire Straits wel gehad vind ik.

Making Movies is wel een vergelijkbaar album, al vind ik deze plaat veel beter.
Maar het debuut en Communique is toch ook wel het beluisteren waard.

Veel plezier, Lennon!