Dire Straits - Love Over Gold (1982)

De waardering voor deze plaat zit toch maar mooi in de lift de afgelopen jaren. Toen ik net op de site kwam (2009) zat het gemiddelde onder de 3,8*. Inmiddels gaan we al richting de 3,9*.

Het is goed dat je dat bijgehouden hebt.

Kort voordat ik op deze site kwam zat er ook even een stevige piek in.

Ja, bedankt he Casartelli!

Lange tijd geleden dat ik weer eens Dire Straits heb gedraaid.
Dit album had ik nog niet van ze in huis en zag hem ( remastered ) liggen voor € 5,00.
Inpakken en wegwezen dus, ik kende het album natuurlijk wel.
Erg fijne plaat & prachtige geluidskwaliteit.
Telegraph Road & Private Investigations springen er absoluut bovenuit , het titelnummer is ook erg mooi, ben echter nooit onder de indruk geweest van Mark Knopfler zijn vocalen ( wel van zijn gitaarwerk ).

Is het debuut hun allerbeste album of is deze het? Het emotionele gitaarspel viert absolute hoogdagen in het lange openingsnummer en met 'Private Investigations' hebben ze een meesterwerk gecreëerd. Ook de titelsong is prachtig en de onbekende afsluiter behoort eveneens tot de persoonlijke favorieten. Wat een mooie opbouw. Alleen is er dat derde nummer waardoor 5 sterren niet kunnen. Wat zeker is: dit vind ik hun mooiste hoes.

Geen van beide. Als geheel album is Making Movies hun beste.

Natuurlijk heel subjectief. Hun eerste vier albums zijn eigenlijk evenwaardig. Geen 5 sterren omdat er altijd wel een iets minder nummer opstaat. Vandaar alle vier 4,5 sterren.

Mindere nummers:
- Dire Straits: Setting Me Up + Southbound Again
- Communiqué: Angel Of Mercy
- Making Movies: Solid Rock + Les Boys
- Love Over Gold: Industrial Disease

Maar ook die nummers mogen er zijn. Dire Straits is een superband in hun eerste jaren.

Ik vind geen enkele van de DS een echte klassieker. Er staan altijd wel enkele mindere/zwakke nummers op, MM vind ik dan toch de beste.

Deze is wel heel mooi, maar wat saai deels. Industrial Disease is wel een afwisseling in tempo, maar niet zo'n sterk nummer.

Jouw mening dan, niet mee eens hoor. Die 2 genoemde nummers van de eerste plaat vind ik top.
Solid Rock vind ik in de live versie niet zo sterk, maar deze studio versie staat als een huis. Ook met Angel Of Mercy en Les Boys is niet veel mis. Klinken geweldig.

Industrial Disease is inderdaad volledig ruk.

Running On Empty, je hebt gelijk dat ik subjectief ben, zoals 'Making Movies' het beste album vinden dat ook is. De nummers die ik als minder bestempel, vind ik wel goede nummers, maar niet goed genoeg om de albums 5 sterren te geven.

Toch een halfje er af. Industrial Disease blijkt toch een smetje. Vond het nooit storend, maar eigenlijk past het er totaal niet tussen.
De tekst is eigenlijk best leuk, maar dat lullige orgeltje en de minimale variatie is nu voor mij storend.
Voor de rest een puik album.
Met het debuut nog steeds de beste Dire Straits.

Ik ben het met je eens, Michel. Industrial Disease is zo'n typisch lullig flauw liedje van Mark Knopfler, dat op ieder album wel aanwezig is. Dat vind ik zo vreemd aan Knopfler. Dire Straits heeft geweldige muziek voortgebracht, maar een volledig consistent album hebben ze niet gemaakt in mijn ogen. Les Boys, Walk Of Life, etc. Jammer.

Neemt niet weg dat dit album zonder Industrial Disease gewoon geweldig is.

Ik heb dat meer met het nummer Twisted By The Pool.
Wat een jeuknummer is dat zeg, het staat geloof ik alleen niet op een regulier album van ze, gelukkig maar want daar is Industrial Disease een meesterwerk bij.

Vreemd genoeg waren die nummers wel bijna altijd hits. Ik heb er totaal niks mee.

Love over gold, vreemde tweedeling in deze plaat. Kant 1 is bijna subliem, maar als je de plaat omdraait, ik had deze ooit op lp, komt er een lelijke stijlbreuk. De drie nummers die dan worden voorgeschoteld zijn zo beduidend minder en ineens zo ' gewoontjes' dat de extase meter, die hoog opliep op kant 1, ineens naar nul uitslaat op kant 2, als je begrijpt wat ik bedoel.

De zogenoemde kant 2 vind ik super met de nummers 4 en 5. 'It Never Rains' is tekstueel sterk en muzikaal goed opgebouwd met een zekere dreiging en sublieme gitaar. En zo blijven we allen subjectief.

Twisting by the Pool (en de rest van de ExtendeDancEPlay EP) werd gemaakt als tegenhanger van dit album. Na zo'n 10.000 keer zwaarmoedige en serieuze nummers als Private Investigations gespeeld te hebben, wilde Mark niets liever dan gewoon old school rock 'n roll-nummers spelen die vooral voor de lol dienen.

Ik ben het dan ook pertinent oneens met het kwalificeren van deze nummers als "lullig". Wie Industrial Disease als "gewoontjes" bestempeld, heeft duidelijk nooit goed naar het nummer geluisterd.

Sterker nog, ik durf te beweren dat de tekst van Industrial Disease een stuk vernuftiger is dan die van Private Investigations.

Een politiek geëngageerd meesterwerk dat anno 2015 nog altijd actueel is. Typische Britse tongue-in-cheek: absurdistisch, relativerend en pijnlijk accuraat.

Vind industrial Disease dan toch echt het grote lelijke litteken op dit album. Zo'n lollig(of moet de o dan toch voor een u veranderd worden) nummer breekt de heerlijk neerslachtige sfeer van dit album. En dat ligt echt aan de toon van het arrangement, niet aan de tekst. Haal dat nummer weg en je hebt 35 minuten prachtmuziek. Niet dat het nummer echt slecht is, maar het breekt het album zo lelijk in midden.

devel-hunt. Het titelnummer vind ik alles behalve gewoontjes. Luister bevoorbeeld eens naar de geweldige, kale live-versie op alchemy.

Ik heb juist die afwisseling in die nummers altijd zo aantrekkelijk gevonden bij Dire Straits. Ik moet er niet aan denken dat heel het album vol had gestaan met alleen maar serieuze, donkere nummers. Vind het juist heerlijk dat een wat afwijkend nummer als, op dit album, Industrial disease de boel wat wakker schud.

De lulligheid gaat uiteraard over de muziek...

Die tekst moet ik nog eens bestuderen. Vind het verder wel een prettige break in het album. Het titelnummer maakt hier vooralsnog de minste indruk.

Dit album was mijn eerste kennismaking met The Dire Straits. Het is een bijzonder album aangezien er maar vijf nummers opstaan en de plaat toch ruim 40 minuten duurt. De muziek van de Dire Straits is in mijn optiek redelijk uniek. Je hoort gelijk dat het om deze groep gaat. Na 33 jaar staat de muziek nog steeds als een huis.

Private Investigations:

Ik heb vandaag nog eens heel intens naar dat nummer geluisterd met koptelefoon. Wat een gelaagdheid en diepgang heeft dat nummer zeg. De spanningsopbouw is zo uniek. Ze hebben de details zo ontzettend goed uitgewerkt en de productie is om je vingers bij af te likken. Het nummer heeft A GRAND FINALE en sterft dan in alle schoonheid weg. Zelden weet mij een muziekstuk van 7 minuten zo te boeien elke keer weer. Het is een prachtige albumtrack en dat fascineert mij dus zo enorm, want Dire Straits durfde het aan om dit als single uit te brengen, terwijl ze voor de makkelijke weg hadden kunnen kiezen om Industrial disease deze eer te gunnen. Later deden ze dat wel met Walk of life en so far away.

Als ik kijk naar de nummer 1 hits uit 1982 dan is dit toch echt een vreemde eend in de bijt. Private investigations staat dus tussen bijv. Someone loves you honey( June Lodge), I will follow him( Jose), Can't take my eyes offyou( Boys town gang), Pass the dutchie( Musical youth) en Andre van Duin ( Bim Bam/Als je huilt). Allemaal vrij simpele liedjes met couplet en meezingrefrein en die van Van duin is gewoon een melige parodie. Het singlekopend publiek zag destijds dus wel de grote schoonheid van dit nummer. De enige nummer 1 hit uit 1982 die kan wedijveren met private investigations is Twilight zone van de Golden earring.

Ik ging nog even verder terug in de tijd en kwam tot de ontdekking dat ze het al eerder hadden geprobeerd op deze manier. Van het album Making Movies was Tunnel of love als single gekozen. Een nummer van ruim 8 minuten. Ook niet echt logisch. Een bekend nummer maar echt een hit werd het niet. Ook daarom is de keuze van private Investigations zo onlogisch als wat. Zo zie je maar de aanhouder wint.

Het was ook de tijd van clips. Hier zat wel een geinige clip bij. Althans, dat vonden we toen.

Dat gold ook voor de clip van BimBam ?

Op weg naar familie om daar oudejaarsavond te vieren was Telegraph Road te horen op Radio 2. Dat was lang geleden zeg dat ik deze hoorde en wat een klassieker is dat toch altijd nog. Ik kwam 5 minuten later binnen wandelen dan vrouw en kinderen omdat ik hem even af wilde luisteren tot groot onbegrip van eerder genoemde personen. Zojuist weer de hele cd afgeluisterd en nog steeds blijven de eerste 2 nummers de hoogtepunten gevolgd door It never rains. De overige twee halen het gemiddelde toch naar beneden waardoor mijn eindbeoordeling op 4 sterren blijft staan. Niets veranderd, eigenlijk een zinloos bericht dit dus......

Wel een herkenbaar bericht. Ook ik vind de eerste twee nummers erg mooi, maar kant 2 (van de LP zeg maar) maar heel gewoontjes. Niet bijzonders. 'Making Movies' was toch strakker en tijdlozer.

Wat een fijne plaat blijft dit; draai het soms tijden niet maar muzikaal blijft het een briljante plaat die nooit gaat vervelen. Alleen industrial disease een minpuntje vandaar net geen 5 sterren. Het beste album van de heren.

Oh, wat een goede plaat. Ideaal toch om de late uurtjes mee op te vullen. Daar waar het bij Brothers in Arms en hun gelijknamig debuut soms wat stokt is dat bij deze niet het geval. Beetje spijtig van het gemiddelde hier. Toch een bewijs dat populariteit niet altijd met een hoog cijfer wordt beloond. En Dire Straits waren toch wel populair "in those days". Voor mij absoluut hun beste.