Roger Waters - In the Flesh (2000)

Van de 5 favorieten die je mag aanvinken, zijn er 4 van zijn solowerk (naast Dogs). Die uitvoeringen vind ik hier dan ook weergaloos. Dat is overigens niets ten nadele van de rest van deze plaat.

Inderdaad blinkt dit album uit door het solowerk en de Final Cut uitvoeringen. De oude PF klassiekers zijn beslist niet onder de maat maar missen toch iets............................................... wat ook weer?

Ik zou het niet weten

Prima gitarist, maar als zanger ook wat mij betreft geen succes. En Waters had met Jon Carin (zingt samen met Waters 'Dogs' op dit album) en Snowy White beslist betere zangers op het podium staan.

Wat betreft 'Comfortably numb' zou ik graag een minder harde en nassale stem horen. Ook eerdere uitvoeringen met Bruce Hornsby en Van Morrison vond ik lelijk.
Katie Kissoon klinkt prachtig op 'Mother', wat mij betreft had zij ook 'Comfortably numb' mogen doen.

ik heb de super audio cd versie hiervan: schitterend! vooral Perfect Sense parts I and II

Snowy White heeft ook niet echt een bijzondere stem hoor . Zit weinig expressie in , vrij vlakjes zelfs .
Ik vind de stem van Bramhall II niet slecht , maar Carin heeft meer dat Gilmourachtige .

Aan de andere kant, Jon Carin zingt het Waters gedeelte van Hey You op P*U*L*S*E. Ik moet zeggen dat hij daar ook niet geweldig uit de verf komt. Dat zal zijn omdat het Waters gedeelte erg de hoogte in gaat en Waters beter de hoge tonen haalt dan Jon Carin. Maar op P*U*L*S*E hoor je duidelijk waarom het achtergrondkoortje op dat moment zo hard meezingt!

Het Waters-achte heeft Jon Carin niet, maar als hij optreedt met Waters hoeft dat ook niet natuurlijk!

Snowy White vind ik idd ook een betere gitarist dan zanger.

Overigens erger ik me op deze cd niet an deze Bramhhal II. Vind zijn zang niet goed, maar het stoort ook niet.

Nee , dat is hetzelfde als die jongen die nu de Gilmourpartijen zingt bij de uitvoering van The Wall .
Hij stoorde me geenszins , maar echt bijzonder vond ik ' m ook niet .
Gilmour heeft wat dat aangaat een bijzondere stem en de vergelijking is snel gemaakt .

Overigens vind ik het duo White / Bramhall II als gitaristen prima uit de verf komen op deze registratie . Alleen bij Shine On en Numb mis ik Gilmour .

In het rijtje complementaire zangers wou ik ook Guy Pratt nog even aanhalen die bij Gilmour de Waters partijen, vooral bij Run Like Hell, wel grappig vertolkt. Een wat rauwere stem die de hysterische uithalen heel mooi neerzet vind ik.

Snowy White heb ik nog niet solo horen zingen bij Waters voor zover ik weet en dat zal idd best zijn redenen hebben. Dunne zwakke stem heeft die man, daarentegen een kei van een gitarist uiteraard.

Daar zeg je wat Hans . Pratt benadert de Waterspartijen heel aardig . Ik dacht eigenlijk dat hij ook het Hey You gedeelte op P.U.L.S.E voor zijn rekening neemt , maar dat is net ontkracht door Rogroys .

Ik heb ze toen gezien in ''94'' maar toen speelden ze Hey You Niet , wat ik overigens wel jammer vond .

Ik heb mijn info uit de engelstalige wikipedia bij pulse gehaald, Michel. Andere bronnen heb ik niet. Ik ben inmiddels in het bezit van deze dvd, maar die heb ik nog niet kunnen bekijken. Maar goed, ik neem aan dat wikipedia niet gelogen heeft. Al weet je het nooit!

Het zou zo maar kunnen hoor . Maar ik dacht echt dat het Pratt was .

Hier wordt het uitgevochten:

Who is singing Hey You on PULSE - All Pink Floyd Fan Network - pinkfloydfan.net

Thanx Hans , de meningen zijn verdeeld . Al is Jon Carin in het voordeel .

Nog even beluisterd, moet zeggen dat ik Carin ook voor Pratt had gehouden terwijl hij altijd naar mijn gevoel alleen de tweede stem tijdens de coupletten voor zijn rekening nam. Op de DVD is dit helaas niet te controleren want het hele nummer ontbreekt jammerlijk. Maar inderdaad, het is Carin:

YouTube - ‪PINK FLOYD---/\===*~ *Hey You*~* The Division Bell Tour-1994*p.u.l.s.e* (HQ)‬‏

Het komt iig wel uit zijn tenen, die man is werkelijk een duizendpoot.

Ja Gilmour en Waters doen beiden een beroep op hem . Carin schijnt ook altijd wel een Floydfan geweest te zijn . Hij is aardig ingeburgert in alle sounds en stemmen .
Hij heeft al voor veel artiesten gewerkt , zelfs Madonna .

Lijkt me ook wel een symatieke snuiter .

Carin heeft een veel zuiverder stem en haalt de hoge regionen ook beter dan Pratt maar dat typische overslaande Watersgeluid is de laatste weer goed in. Ik vind hem hier met Dogs wel in een glansrol moet ik zeggen. Met je ogen dicht hoor je bijna Gilmour.

Ja , vind ik ook wel 1 van de highlights op In The Flesh . Op dvd is het nog leuker . In het instrumentale tussenstuk gaan Waters en verscheidende leden die even niets om handen hebben een kort spelletje kaarten .

Hans en Michel, ik ben het met jullie eens dat Dogs een van de hoogtepunten is van deze schijfjes. Sowieso trouwens een uitstekend live registratie. Alleen Money valt voor mij uit de toon. Maar ja, je kunt niet alles hebben!

De hoogtepunten vind ik eigenlijk Mother ( Katie Kissoon , geweldig ) Dogs , en Set The Controls vind ik ook ijzersterk vertolkt ( heerlijke pschydelische solo van Snowy White .)

Verder al zijn solowerk hier van buitengewone klasse .

Weet ik. Had je al eens eerder gepost!
De setlist is bij tijd en wijle best wel verrassend moet ik zeggen. Set the controls is toch niet een standaard nummer wat live ten gehore wordt gebracht. Geldt ook wel een beetje voor Dogs en Welcome To The Machine. En trouwens ook voor Southampton Dock (al vind ik daar zelf weinig aan).

Het was natuurlijk ook Waters eigen setlist waarmee hij wilde gaan toeren. Dat bestond dus vooral uit de PF nummers van zijn eigen hand en zijn solomateriaal. Niet verwonderlijk dus dat het nogal afweek van hetgeen waar vriendje Gilmour een paar jaar eerder dacht de naam Pink Floyd mee waar te kunnen maken. Overigens zijn die oude nummers in het echte PF tijdperk natuurlijk ook wel uitgevoerd.

Nu is juist het aandeel van Waters in Dogs en Comfortably Numb niet zo groot, Hans. Maar goed, het is waar dat Waters vooral de nummers pakt waar hij zich goed bij voelt en dat doet Gilmour ook. Fat Old Sun was ook een opvallende op Gilmours setlist in 2006, eentje die hij zelf had geschreven. Al kwam hij ook met Astronomy Domine, waar Gilmour natuurlijk schrijftechnisch niets mee te maken had.

Hoe dan ook, met zoals ik het geweldig vond dat Gilmour Fat Old Sun ten gehore bracht, vind ik het geweldig dat Waters hier ondermeer Dogs en Welcome To The Machine (en Set the controles) speelde. Ik ben in hetzelfde jaar als het album Animals geboren en heb toentertijd dus geen concerten van deze superheren meegemaakt, en ik heb geen bootlegs van PF. Dus deze nummers had ik live nog nooit eerder gehoord. Ben blij dat het in deze eeuw ook wel eens wordt als live voer wordt aangeboden!

Nou , Rogier . Waters aandeel in Dogs is in zoverre groot dat hij wel de tekst schreef . Het is een co- compositie met Gilmour . Gilmour is grotendeels schrijver van de muziek . Ik weet niet zeker of Waters daar ook enig aandeel in heb gehad . Ik vermoed van wel , want rond deze periode begon hij de lijnen al grotendeels uit te zetten , meer dan voorheen .
In latere tours speelde Waters overigens Sheep . Dat is wel helemaal van hem .

Astronomy Domine had Syd Barrett geschreven en was voor zowel Waters als Gilmour een ode aan hun oude bandmaatje. Set The Controls was wel weer een uitgesproken Waters nummer uit de oude doos die hij graag weer eens af wou stoffen. Tja en Dogs blijft toch echt een Waters thema waarin Gilmour alleen muzikaal aan mee heeft geschreven voor zover ik weet. Het hele Animals album, geinspireerd op Orwells Animal Farm, is eigenlijk de eerste Waters soloplaat onder de PF hoed als je het goed beschouwt waarin het vliegende varken ook voor het eerst te zien is. Die mocht Gilmour dan ook niet gebruiken in zijn eigen PF concerten. Sheep zat idd in Waters DSOTM toer en heb ik 2 maal uit zien voeren op een wel zeer imposante wijze.

Ik kan me anders een anekdote voor de geest halen dat Gilmour het copyright omtrent Roger's vliegende varkens omzeilde door op ''zijn'' varkens ballen te bevestigen...

Ballen? Die kende ik nog niet. Wel die opgeblazen koppen natuurlijk die uit die balkonnetjes boven het podium hingen.

Gilmour speelt ook regelmatig Dominoes . Ook een Barretliedje . Syd wordt ook regelmatig gemomeerd door zowel Gilmour als Waters tijdens concerten .Terecht , want Barret heeft Pink Floyd het startsignaal gegeven .
Dat de groep na de Barretperiode zo zachtjes aan een andere kant op ging , is een bijkomstigheid .
Met Barret is het allemaal begonnen , en de man had het in de vingers , al duurde het relatief kort .

De DVD heeft mijn vader al een tijdje maar bij de box zat deze er ook nog bij als CD. Tijd voor een herbeluistering dus.

Technisch gezien is dit album perfectie, het is gewoon eng. Maar is perfectie wel goed? Op deze CD geef ik als antwoord graag nee.

De zangers die af en toe zingen klinken enorm hogeschool en ik hoor er echt compleet geen emotie in wat ik echt sonde vind. Ik neem als voorbeeld een nummer als Money. Niks op aan te merken maar de zang is heel vlak, je mist dat vuur van Gilmour.

Dogs vind ik al helemaal een deceptie hier. Daar waar ik kippevel krijg bij de originele versie heb ik hier enorme ergernis. De achtergrondzang past er niet bij. Hoe gek het ook klinkt: Waters is op dit album voor mij de beste zanger. Niet perfect maar tenminste nog wel met emotie.

Als mijn focus op techniek zou liggen had ik deze 5 sterren gegeven maar nu niet. In het midden, 2,5 ster.

Ik heb dit album gisteren nog maar weer eens beluisterd en ik moet zeggen dat ik Dogs hier het venijn vindt missen wat de studioversie dat wel heeft. Aanvankelijk vond ik dat nummer een van de hoogtepunten van dit album, maar dat vind ik nu zeker niet. De studioversie Dogs bevalt me een stuk beter.

Maar Set The Controls For The Heart Of The Sun is dan wel weer top.

Ik vind overigens dat de zangers helemaal niet hogeschooljongens zijn. Doyle Bramhall II, die Money zingt, dat vind ik niks. Hij zingt idd gewoon de lyrics, niet meer niet minder, maar ik vind de vocalen daarop gewoon matig. Bramhall II is mijns inziens een matige zanger. Waters zingt op dit album wel goed vind ik.