Storm Corrosion - Storm Corrosion (2012)

Als dat zo was dan was het album toch allang gelekt.

Tja, ik vind het ook vreemd
Ik las het hier: StarsDie.com – Porcupine Tree/Steven Wilson Resource » Storm Corrosion available now to buy & download from iTunes in Poland?

Bij de eerste twee nummers lijkt het steeds naar een climax toe te werken (bijvoorbeeld een invallende drum), maar dit gebeurt dan niet. Enkel wat percussie. En als de climax dan dreigt te komen, wordt het juist weer een stuk rustiger. De andere 4 nummers heb ik nog niet kunnen horen, aangezien ik nu moet werken Ik weet nog niet of ik dit goed vind. Het kan inderdaad als redelijk saai betiteld worden (eerste 2 nummers), maar misschien ga ik dat juist ook weer mooi vinden. De tijd zal het leren

Na de eerste luisterbeurt moet ik zeggen... wat is dit een saaie plaat geworden zeg, sow heej.

Een beetje zoals Heritage, maar dan nog trager, abstracter en met wat orchestrale bombast erdoorheen. Echt iets waar je in de mood voor moet zijn denk ik zo.

Morgen om 4uur is de première van de videoclip van Drag Ropes.

Edit: Ik hoor de connectie tussen Heritage, Grace for Drowning en dit album.

Drag Ropes vindt ik best spannend!

Het is absoluut niet in een hokje te plaatsen dit album, dat wordt snel duidelijk. Mij spreekt het tot nu toe behoorlijk aan, al zal deze plaat veel luisterbeurten nodig hebben voordat hij echt doordringt, vermoed ik.

Waar hebben jullie allemaal de plaat al gehoord...?

De vakkenvullers hebben gisteravond de Calvé weer bijgevuld.

"Drag Ropes" is nu te horen op youtube : YouTube - Storm Corrosion - Drag Ropes

Eerste indruk is verassend goed, Drag Ropes is een fantastisch nummer.

Drag Ropes klinkt heerlijk! Voor 't eerst heb ik over de 1e luister beurt al een goed gevoel bij Steven Wilson !!

Laatste nummer is prachtig, ik begin dit album nu al erg te waarderen

Ik heb het album nu 4 keer gehoord en ik trap af met 3,5*, ik verwacht wel dat dat nog hoger gaat worden.

Drag Ropes vind ik min of meer geslaagd in combinatie met de videoclip. Daarzonder, ik weet het nog niet. Het nummer bezit een sfeer als die van een duistere koortsdroom. Dat bevalt me wel, maar tot nu toe vind ik het niet echt een goede song.

Het klinkt wel interessanter dan de laatste PT platen of Wilsons solo materiaal (en dit zeg ik niet om blasé te klinken en SW's talent te minimaliseren. Hij is overduidelijk een echte krak in wat hij doet, maar mij ligt het na In Absentia niet meer echt) .

dat twee toppers in de prog-scene met zo'n gedrocht op de proppen komen...

verspilling van talent, erg jammer.

Dus prog zoals het ooit in een ver ver verleden bedoelt was . Tegenwoordig is prog een term voor een gedateerd trucje dat steeds opnieuw wordt uitgevoerd. Prog zou je eigenlijk conservative rock kunnen noemen. Hulde aan de mensen die zich niet in een hokje laten plaatsen en alle muzikale horizons verkennen, verbreden en durven te experimenteren.

Ikzelf weet ook nog niet wat ik hiervan moet denken maar ben erg blij dat ik steeds word verrast...door SW.

Ik heb net Drag Ropes gehoord en daar werd ik erg door verrast. Het nummer is erg duister en onheilspellend, het heeft een beetje hetzelfde sfeertje als The Drift van Scott Walker maar dan veel minder eng. Dat album is een nachtmerrie in muziek. Akerfeldt heeft ook ooit gezegd dat hij dat album geweldig vind. Ook hoor ik een band als Gentle Giant terug in de samenzang, aparte frasering.

Ik word 10 minuten enorm geboeid door dit nummer, ik heb wel liever de stem van Akerfeldt dan die van Wilson. Ik zag dat het album al te beluisteren is maar ik wacht even op betere kwaliteit rip. Het voorproefje smaakt in ieder geval naar meer!

De videoclip van Drag Ropes is in ieder geval erg mooi.

Ik geef eigenlijk geen bal om videoclipjes. Maar ik heb in ieder geval van de muziek genoten. Ik kijk er naar uit om die op mijn stereo te beluisteren.

Drag Ropes. Had een aantal luisterbeurten nodig, maar het begint me te dagen. Of ik het album zal kopen? Ik weet het niet.

Ik weet het nog niet zo goed met dit langverwachte project.
Langs de ene kant is dit een erg sfeervolle plaat. In Drag Ropes bevind je je haast in die fantastische clip. Maar langs de andere kant, zit je bv. in Drage Ropes de hele tijd te wachten op die climax die jammer genoeg uitblijft. Nu blijft er een erg sfeervol geheel over, met mystieke vocals en een WIlson die me eens echt kan boeien met zijn stem.

Op Hag komt dan eindelijk iets wat kan doorgaan voor een climax, maar de pret blijft niet lang duren, en dan gaan we weer voor een tijdje gewoon de sfeervolle kant op.
Die zoals ik al zei erg sterk neergezet is, maar al is het zo goed neergezet slaat de verveling snel toe zonder een uitbarsting of climax. Sommige tracks hadden nochtans een perfecte opbouw.

Ik stem nog niet maar als ik dat zou moeten doen, zou het een 3* zijn.

Dat zijn toch duidelijk je eigen verwachtingen. Eigenlijk kan je dus beter schrijven; "ik zit de hele tijd te wachten op die climax" in plaats van "je zit te wachten".

Ik zat er namelijk helemaal niet op te wachten. Maar ik beluisterde het dan ook zonder verwachtingen.

Een climax is er niet echt te vinden maar na 6 minuten breekt het nummer wel open met orkest. De opbouw is echt meesterlijk, ik vind het echt een spannend nummer. Het is toch wel iets anders dan wat de mannen eerder hebben gedaan. Ik ben zeer benieuwd naar de rest van het album.

Nadat accapella gedeelte hoopte ik gewoon op een stevige gitaarsolo of iets dergelijks.
Drag Ropes heeft wel iets spannends inderdaad, en dat accapella gedeelte is fantastisch!
Jammer dat er ook alleen maar percussie wordt gebruikt en geen snares ofzo.

Ik vind dat nogal een bekrompen benadering eerlijk gezegd.

Ik haalde eerder al het album The Drift van Scott Walker aan. Bij de eerste keer lijkt er op dat album ook niet veel te gebeuren maar er zitten echt onverwachte uitbarstingen in die mij echt de stuipen op het lijf joegen. Dat was toch een stuk intenser dan een uitbarsting zoals ik ze bij bijvoorbeeld Post Rock-bands hoor. Dat is Glenn gewend denk ik, zo´n grote uitbarsting. Ik ben blij dat er niet te veel drums wordt gebruikt op Drag Ropes. De gitaren, het orkest en de stemmen zijn genoeg. Akerfeldt zingt geweldig de hoofdzang terwijl Wilson de achtergrondzang voor zijn rekening neemt.

De eerste Review van dit album die ik las, was die van Bastiaan Prasath. Naast user op deze site is meneer ook een recensent voor de aardschok. Zijn zeer negatieve waardering voor deze plaat deed mij het ergste vermoeden. Wilson heb ik erg hoog zitten en hoewel ik Opeth nodig weer eens een aantal luisterbeurten moet gunnen, vind ik Akerfeldt een zeer sterke zanger. Bastiaan vergeleek dit album met Ghost van Townsend waardoor mijn haren de lucht in rezen ; ik vond dat album nou net een enorme teleurstelling. Met frisse tegenzin besloot ik dit album een kans te geven.
-
Na de eerste luisterbeurt was mijn gemoed gekalmeerd; Meneer de recensent had het fout en hoe! Nee, dit is inderdaad geen metal en inderdaad op dit album is nauwelijks een bombastische uitbarsting te vinden, maar saai is deze plaat absoluut niet!
-
De stijl van deze plaat vind ik zeer moeilijk te beschrijven. Qua structuur lijkt dit enigszins op post-rock: lange minimale opbouwen en ook het gebruik van rockinstrumenten op een manier die in eerste instantie niet aan rock doet denken. Qua klankkleur doet dit enigszins denken aan de folky passages van Opeth, hoewel het orkest zorgt voor een net iets breder geluid. De sfeer van dit album doet mij dan wel weer wat metalig aan. Het is die donkere, broeierige, mysterieuze sfeer die me enigszins aan de films van Tim Burton doet denken.
-
Wilson en Akerfeldt hebben vaker samengewerkt. Zo was bijv. Wilson al te horen op het prachtnummer “the Drapery Falls” van Opeth. Het valt mij op hoe sterk de zangers elkaar aanvullen. Akerfeldt heeft een prachtige, emotionele, lage stem, daar waar Wilson juist een onderkoelde, hoge stem heeft. De afwisseling tussen beide stemmen alleen al voegt erg veel toe aan de klasse van dit album.
-
Drums spelen op dit album een zeer minimale rol. Een zeer slimme keuze mijn inziens. Het onderstreept de slepende structuur van dit album. Soms is het juist beter om dingen weg te laten. De combinatie van strijkers en mellotron, blijkt briljant te werken. Deze gouden samenwerking heeft een groot aandeel in de emotionele impact die dit album op mij heeft.
-
In mijn tweede alinea zeg ik dan wel heel slinks dat er geen bombastische uitbarsting te vinden is, dit wil natuurlijk niet zeggen dat dit album de spanning niet wordt opgebouwd, sterker nog dat doen beide heren meesterlijk. Zo begint het titelnummer als een melancholische folkballad, met een mooie rol voor wat Porcupine tree-achtig elektrisch gitaarwerk. Donkere wolken pakken zich al samen bij het binnen vallen van het orkest, maar we worden pas echt langs de poorten van de hel gesleept door een zeer bedrukkend intermezzo. Een nadere ontmoeting met het folky gitaargetokkel klonk nog nooit zo bevrijdend.
-
Een ander voorbeeld van een nummer dat mij compleet overdonderd en zelfs enigszins weet te ontroeren is het openingsnummer. Al bij de eerste tonen wordt een dreigende sfeer opgeroepen. De climax die continue geïmpliceerd wordt, wordt ons welbewust ontnomen. Een metalen uitbarsting zou echter de spanning totaal wegnemen. Juist het ontbreken van zo’n soort climax zorgt ervoor dat ik dit nummer veel vaker beluister. Dat betekent overigens niet dat het nummer geen hoogtepunt kent. Het emotionele vioolspel dat rond 6 minuten te horen valt, hoort bij meest emotionele wat Prog de afgelopen decennia heeft voortgebracht. De prachtige video-clip is dan nog eens de kers op een overheerlijke taart.
-
Lock Howl wijkt enigszins af van de rest van de nummers op dit album. Een stuk melodischer en vooral ook ritmischer. De klasse en donkere dreigende sfeer blijft echter prima behouden. Een donker heksenritueel midden in een duister bos, dat na 3 minuten wel een heel meeslepende twist krijgt. Prachtig mellotronspel! Het nummer is altijd veel te snel over.
-
Kortom een duister, sfeervol album. Verwacht geen metal, maar enigszins postrockachtige sfeerbeelden. Spanning wordt continue opgewekt en zeer consequent vastgehouden. Voor nu 4*, maar de opwaardering naar een 4.5* blijft zeer goed mogelijk. Mijn vraag aan Bastiaan is dan ook. Welk album heeft u beluisterd?

Waarschijnlijk heeft Storm Corrosion op de achtergrond gespeeld terwijl hij druk bezig was op de computer met het schrijven van bijzonder interessante en diepgravende recensies.

Erg mooi stuk!
De eerste helft begint bij mij langzaam aan al te groeien en Drag Ropes heb ik al zo'n 6 keer gehoord op twee dagen. Erg mooi nummer, begin ik het te vinden.