John Lennon & Yoko Ono - Two Virgins (1968)

Lennon was hier de weg kwijt. Liet zich te veel leiden door Yoko's avantgardische fratsen.
Een creatieve geest, maar lijnrecht tegenover John, die gewoon een uitstekend songwriter was, maar wat mij betreft een "boefje" uit Liverpool was en deze onzin helemaal niet nodig had.
Dat hele love&peace gedoe ook. Nobel en wellicht goed bedoeld, maar ik heb het altijd wat te gezocht gevonden.

Heb ooit een uitspraak van John Lennon gehoord dat hij met dit album inderdaad een statement maakte, niet gericht aan de muziekindustrie maar aan het publiek, in het bijzonder de Beatlefans. Lennon zei dat de Beatlefans alles zouden kopen waar de naam van een Beatle op stond. Dit album was bedoeld als "bewijs".

Ik denk dat de naakte Lennon het laatste was wat ik op deze zondagmiddag wou zien.

Het bewijs is ook dat ze compleet geflipt waren
En niet alleen met deze vunzige LP hoes
Die 2 aandacht trekkers met no war,Imagine en peace kreten waren hopeloze grote illusies en natuurlijk zinloos
Maar als je genoeg snuift dan kun je de wereld vast wel veranderen

Wat is er eigenlijk vunzig aan een naakt lichaam? Tenzij je het over jezelf hebt, uiteraard....

Lennon zelf zou gierend van het lachen de slappe lach krijgen als hij zou weten dat Two Virgins zelfs in 2023 nog opzien en afkeuring zou wekken, Two virgins een totaal onschuldig werk van twee door de liefde dol geworden mensen die alles wat ze samen creëerde vooral zelf prachtig vonden, een samenwerking die tot 1980 zou duren, in 1968 was de opinie dat John gek was geworden, wat zag hij in die draak?, gelukkig kwam één maand na Two virgins de witte van The Beatles uit, waarmee hij bewees het nog steeds te kunnen, maar Two virgins, totaal onschuldig terwijl de hoes aandoenlijk en onschuldig is.

Pffff het zal wel

Ik wil wat bekender worden met de soloplaten van de Beatles, maar deze kende ik natuurlijk al, zij het voornamelijk van reputatie. Zelfs de grootste fans van de plaat zullen toegeven dat hij voornamelijk vanwege de hoes bekend is. De laatste keer dat ik in een platenzaak was, stond deze LP zowel bij de collectors items als bij de nieuwe LP's, waarmee het grappig genoeg de best beschikbare Beatles-soloplaat was.

De muziek werd grotendeels opgenomen tijdens de eerste nacht van Lennon en Ono samen waarbij ze hun zelfingenomenheid de vrije loop lieten, dus daarin waren ze alvast een 'match made in heaven'. Lennon beweerde dat ze zochten naar de spontaniteit van een kind die muziek maakt, en daar zit op zich wel iets in. Nog preciezer is dat het klinkt als twee stonede mensen die wat met een taperecorder zitten te klooien.

Dat kan op zich best leuke of interessante muziek opleveren, maar behalve dat ik er niets avontuurlijks of spannends op hoor, zijn de onaangename stem van Ono en de flauwe humor van Lennon meer irritant dan iets anders. Voor mij niet weggelegd dus, maar aan o.a. hierboven te zien heeft ook deze plaat haar hartstochtelijke verdedigers. Zo hoort het ook natuurlijk. Peace!