John Lennon & Yoko Ono - Two Virgins (1968)

Ja, dat vraag ik me nou ook af. Als het nou het originele was ( liefst op plaat) had het nog enige historische waarde, maar elke "echte" Lennon verzamelaar zou die cd van jou laten liggen.

O, volgens mij had ik een 0,5 gegeven ...

Ik begrijp dus dat je het een miskoop vond. Dan vind ik de enthousiaste beschrijving met alle details toch wel mooi. Ik reageer meestal anders bij een miskoop, of ik hou wijselijk mijn mond

Het probleem met deze plaat is dat deze wordt beschouwd en beoordeelt als een doorsnee plaat, wat hier niet het geval is. Dit is echt typisch een plaat die je moet plaatsen in de Beatles geschiedenis. Lennon wilde met deze plaat een geheel andere kant van zichzelf laten zien. Buiten het feit dat we zijn pik zien (buitengewoon shokkererend in die tijd) laat hij de wereld ook zien dat het met Beatle John een aflopende zaak is, maar dat hij langzaam overgaat in zijn JohnandYoko periode, een periode die in zijn extreemste vorm maar 2 jaar duurde maar hem enorm deed vervreemde van zijn fans. Dus als je een Imagine verwacht ben je teleurgesteld, als het als doel heeft je collectie compleet te maken is het een waardevolle aanvulling, maar dan wel de orginele LP, want deze op CD kopen voegd niets toe.

Devel-hunt, ga er nou niet zo serieus op in, joh. Die discussie is al tig keer gevoerd op MuMe. Maar ik heb bepaald niet de indruk dat Piet Paal hier zijn Lennon collectie mee aan het aanvullen was of hij moet wel héél erg in het begin staan van het samenstellen van een collectie.

Fantastisch, ik heb nog nooit twee mensen zo goed een bos na zien doen!!! Die 0.5* zijn wel verdiend!!!
Ben ik ook nog in de bevoorrechte positie dat ik dit album op vinyl heb. Dat john Lennon hier ooit op gekropen is?!? Maar ach, je kunt veel zeggen over het uiterlijk van Yoko, de muziek is nog slechter...

Wil je hem kwijt, ik hou mij aanbevolen! Ik bedoel als je het album toch kut vindt!

Ik denk niet dat je iemand vindt die zijn two virgins vinyl weg doet. Ik vind het ook bende eerste klas, maar mijn vinyl exemplaar met de befaamde bruine hoes, zal ik nooit weg doen!

nou ja wat is hier over te zeggen. het heeft een vreselijke cover. het is gewoon heel erge her-- uh zwaar geluid wat totaal niet op een of andere manier ritmisch te noemen valt. en dat kabbelt ook nog eens twee maal ruim een kwartier door. fans van john lennon gaat alstublieft door naar het solowerk van de beste man want dits is gewoon niet om aan te horen.

Lennon heb ik vanaf mijn jeugd hoog zitten maar dit, net als de andere Unfinished Music's, vind ik een wanproduct van iemand die zichzelf wel heel erg interessant vindt en zo kwaliteitscontrole verliest - de status van Beatle verblindde. Ik weet wel, 't is meer een statement dan een muzikaal monument. En shockeren om te shockeren, "kijk mij eens niet She Loves You kunnen doen". Gold ook voor andere Beatles: ik bedoel, Electronic Sound van George ...? Leuk als hobby privé, maar gewoon niet luisterbaar (en dan die tenenkrullende Sentimental Journey van Ringo - het beloofde allemaal weinig goeds post-Beatles, eind jaren '60).
De lol van (en gedachte achter) Bed Peace en Bag en eikels sturen kan ik wel waarderen, en ik ben ook zeker geen Yoko basher, maar Two Virgins (en zijn 2 opvolgers) is wat mij betreft narcisme ten top. Kwam ook nog eens een behoorlijk gammel live-album overheen. Kan me voorstellen dat John's 5e (!) album Plastic Ono Band als een verademing kwam destijds: hij kon het nog en hoe.
Overigens kan ik Two Virgins' neefje Revolution #9 wel degelijk waarderen, na het jaren overgeslagen te hebben. Het gaat ver, maar heeft zijn plek als onderdeel van The White Album, een bizarre (a-)muzikale nachtmerrie, volgend op het toch al wat creepy Cry Baby Cry en briljant gevolgd door het suikerzoete Good Night dat op zichzelf staand vrij erg zou zijn. Maar goed, Revolution #9 is gewoon 1 track, geen volledig album.
0.5! ...

Lekker donker sfeertje hier

Wat je schrijft maakt niet zo veel uit, maar je **** die nieemt echt niemand au sérieux, zeker weten!
En dan zal Metal Machine Music van Lou Reed ook wel **** krijgen of daaromtrent zeker??

Ik zal mezelf maar eens quoten, ik stop hier niet veel energie meer in, in dit ONDING.
Lennon of géén Lennon!

Dat niemand dat serieus zal nemen interesseert me ook niet, dat iemand hier 0,5* voor geeft kan ik zelf echter wel begrijpen, het is nou eenmaal niet voor iedereen weggelegd.
MMM ken ik niet, en zit niet hoog in mijn nog te luisteren lijstje, dus daar kan ik geen oordeel over geven.

Nou, geniet er maar van. Ik ben gewoon echt verwonderd dat iemand dit als muziek kan beschouwen en nog van kan genieten ook. Maar kijk, voor elk wat wils, zo is dat....

Wat je ook uitbrengt, Father McKenzie, elk album zal zijn voor- en tegenstanders hebben, hoe goed of slecht ook.

Zo is dat. Patrick, het is geen muziek, maar avant-garde gedoe. Vandaar ook mijn "niet waardering" Toch zit ik al jaren te wachten op de de-luxe, digitaal geremasterde uitvoering van dit "album". Geintje??? Ja, dus!!!

Ik had gehoopt op de 40th Anniversary Edition vorig jaar, maar die is er helaas niet gekomen. Gemiste kans.

Ben trouwens wel benieuwd waarom Schizo hier wel een hoog cijfer aan kwijt kan. Afgaande op zijn top 10 heeft 'ie wel verstand van muziek.

Schizo houdt van "donkere sfeertjes"(?), Dat zal het zijn. Of het is een "positieve" proteststem. Of.......Ach, ik weet het niet. Ik, als Lennon fan, kan met deze plaat niet veel, behalve de collectie compeet houden.

Right back at ya

Eerst vond ik het vooral donker klinken, bij nader beluistering wil ik dit eerder surreeel, bizar, out of the world noemen.
In zijn psychedelische Beatles periode is hun surreeele muziek heel netjes verpakt in liedjes vorm, hier is het gewoon grof, los en rauw, waardoor ik het nog veel meer puur vind klinken, het geeft een spontaan gevoel,waarmee ik niet wil zeggen dat ik de Beatles periode minder vind, daar zal ik ook vaker naar luisteren dan dit, maar dit heeft zeker zijn charme.

Daarbij wil ik ook zeggen dat toen ik ontelbare keren heb gelezen over Yoko's gekrijs ik ook echt onuitstaanbare zang had verwacht, nu ik haar heb gehoord intrigeert haar stem me juist, het is zeker niet vals, juist zuiver, en doe dat ook maar eens 123 na, of je ervan houd is een tweede, maar amateuristisch is het zeker niet.

In het begin van Side One hoor je vogelgefluit met geluiden met een echo erachteraan erdoorheen.
Ook hoor je Lennon weleens praten met echo erbij, waardoor het allemaal nogal schizofreen overkomt, alsof je in een parallel universum zit.

Vanaf 3:30 ongeveer dat simpele piano loopje wat je hebt zou ik een briljante intro vinden, nu was de intro echter bovenstaande en komt dit 'erin', rond die tijd heb je ook huilende gitaren zoals Pink Floyd die had in hun early days.

Een hoop gehuil volgt, wat nogal spooky overkomt maar toch iets zachts heeft, opeens uit het niets komt Ono met het ''gegil'' erdoorheen met naar mijn mening weer heerlijke pianospel, ditmaal heeft het iets avontuurlijks en episch, waardoor het als een climax vanuit het niets vormt, maar wat ook weer evensnel stopt!

Het gehuil gaat verder, met voor heel even relaxed gitaarspel erbij.
Ono gaat vervolgens van onverstaanbaar zacht steeds harder gillen, gevolgd met een schizofreen losgeslagen deuntje, zodat het lijkt alsof ze iets oproept.
Dat deuntje word iets later gevolgd door wat gebonk, waardoor het iets wegheeft van een bepaald ''voertuig'' dat lijkt te stoppen, alhoewel je dat deuntje ook juist kan bezien als iets wat in werking word gezet, en het gebonk wat daarop volgt duidt op een ''voertuig'' dat dan onderweg is.

Dan komt er een geluid wat een paar keer van laag naar hoog gaat, en van hoog naar laag, wat uiteindelijk onhoudbaar uitgroeit of uitbreid, als een soort van vreemde plant of bloem waar Yoko op een bizarre manier uitkomt.

Het ''voertuig'' gaat even verder, het laag-hoog hoog-laag geluid gaat zich nu vaak herhalen, het lijkt iets alarmerends, iets wat aangeeft dat de gewaarwording of de ''ervaring'' nu in een intense staat is.
Yoko komt weer met het zachte gehuil, met Lennon(?) erdoorheen in een opgewekte, vrolijke maar zeer eigenzinnige bui.
Pianospel volgt, wat ik dan weer zeer aards en nuchter vind overkomen, in combinatie met Ono's buitenwereldse gil is dit al helemaal een aparte gewaarwording.

Nu heb ik zo'n kwart gedeelte van de korte plaat besproken, en ook niet alles eruitgehaald wat er te horen viel in dat gedeelte, maar het geeft wel een bepaald beeld van hoe dit gewaardeerd kan worden.
Normaliter laat ik dit gewoon over me heen gaan en denk er dan ook niet zo bij na, het is het gevoel dat telt in eerste instantie, en dat zal bij iedereen natuurlijk anders ervaren worden.

En ik noem het verspilling van geluid

Maar to each his own, en en als je het kunt appreciëren heb ik daar zelfs een beetje bewondering voor.

Vraag me echter wel serieus af of dit dan net zo "goed" gevonden zou worden als er een andere, minder beroemde naam op zou staan.

Geloof me, dat bestaat.

Ik kocht in die tijd zowat alles waar een appel (Apple) opstond. Toen mijn pa na 20 seconden Two Virgins gehoord had en ik zei dat dat zo zo'n 20 minuten doorging verklaarde hij mij voor "knettergek" en "zonde van het geld". Ik knikte instemmend en stopte 'm weer tevreden weer in de hoes om 'm daar in mijn eentje af te spelen.

Dit heeft niets met muziek te maken , je kan beter op `n zondagmiddag op `n bankje zitten in een of andere dierentuin , dan hoor je betere geluiden .
Laagste cijfer die er bestaat dus 0,5 ster .

Ach jah, het was te proberen

Je kan er goed in meegaan, ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Heb dat zelf bij een plaat als Niandra Lades van Frusciante (die toen zwaar aan de drugs zat) ook, maar hier lukt me dat totaal niet...

Toch bedankt voor je positieve noot in deze discussie.

Daar doen we het voor

Dit vind ik een ondergewaardeerd album.

Ik vind het met 1,47 nogal overgewaardeerd eerlijk gezegd . Misschien had ik het niet moeten gaan beluisteren maar door de reacties hier en het...interessante stemgemiddelde raakte ik toch wel benieuwd. Ik heb dus gestemd wat ik het waard vind maar als er mensen zijn die er echt heel blij van worden als ik m'n halve ster intrek om het gemiddelde weer ietsjes op te krikken ben ik wel bereid dat te doen . Ik heb me overigens wel erg vermaakt met de recensie van schizo .

Die halve ster is je goed recht