Beach House - Bloom (2012)

Begin 2010 verscheen 'Teen Dream'. Een plaat die mij na een aantal luisterbeurten meteen vastgreep. De zang van Victoria, de trage, bombastische drums, het melancholische orgel. Ik draaide niet anders dan dat album en bombardeerde het meteen tot 'Plaat van het jaar' (dat uiteindelijk ook zo bleek te zijn). Ik gaf de plaat maar liefst 4,5* hier op MusicMeter.

Nu terugkijkend, zie ik dat ik wellicht iets té positief ben geweest over deze plaat. Ik vind het nog steeds een geweldige plaat, maar lang niet alle nummers weten me nu nog te raken. Uiteindelijk blijven er van die plaat misschien nog drie, vier echt sterke nummers over: 'Zebra', 'Norway', 'Used To Be' en '10 Mile Stereo'. Maar destijds was ik er van overtuigd dat Beach House met 'Teen Dream' hun meesterwerk hadden gemaakt.

Totdat ik 'Bloom' hoorde.

Opnieuw viel me op, dat de plaat even op me in moest werken - dat was bij 'Teen Dream' ook zo. Eerst dacht ik: dit haalt de kwaliteit van het vorige album niet. Maar naarmate ik de plaat vaker beluisterde, hoorde ik dat het 'Teen Dream' wel degelijk overtrof. De sfeer is weliswaar hetzelfde, maar toch verschilt 'Bloom' met de voorganger.

'Bloom' bevat veel meer up-tempo-nummers. Er is ook veel meer plaats voor vrolijkheid. Zo'n nummer als 'Wild' bijvoorbeeld. Het is heerlijk dansbaar en ik word er vrolijk van. Of het geweldige 'New Year': opnieuw vrolijkheid! De krachtige, lijzige stem van Victoria, de prachtige rol voor de drums op 1:40. Heerlijk.

En dan is er nog 'Troublemaker' dat misschien nog het meest aansluit op 'Teen Dream'. Dat intro gaat door merg en been. Orgel, drums, snerpende gitaar. Kippenvel. Maar het meest opvallende nummer is natuurlijk 'Irene', dat opvalt door zijn lengte. Acht minuten. Weg vrolijkheid: het is zwaar, loom, melancholisch nummer dat stoelt op één zin dat alsmaar wordt herhaald: 'It's a strange paradise'. Nergens verlies ik mijn aandacht bij dit nummer. Op drie minuten wordt de spanning opgebouwd met een heerlijk tussenstuk voor de drums. Langzaam brengt het orgel er melodie in. Wow!

En dan heb ik nog niets eens gehad over het wonderschone 'Wishes', het verstilde 'On the Sea' of 'The Hours', dat zo fijn begint met de samenzang (dit doet aan 'Norway' denken) en natuurlijk de sterke single 'Myth'. Geen enkel minpunt? Alleen aan 'Lazuli' moest ik wennen, maar toen ik het nummer vanochtend opnieuw luisterde, viel het wél goed.

Kortom: alle tien goed! En op dit moment ga ik gewoon weer zeggen: 'Plaat van het jaar'!

Teen Dream was mijn kennismaking met Beach House.
Het album deed me aanvankelijk niet zo heel veel maar langzaamaan kroop het onder mijn huid en werd het verslavend, haast hypnotiserend.
En zo eindigde Teen Dream in mijn top 10 over 2010.

Laten we zeggen dat Bloom dat alvast voor heeft op Teen Dream: het hoeft niet meer onder de huid te kruipen want de sound is vertrouwd. Ik heb immers de oudere albums ook al beluisterd.
Maar laat daar nu ook weer net het nadeel in zitten.

Bloom verrast niet en juist dat sluiperdewijs groeien ontbreekt hier. Bloom is een voortzetting van het vorige album. Misschien heeft het hier en daar een iets lichtere klankkleur maar dat is toch echt vrij minimaal in mijn oren.
Het is en blijft dromerige pop waar het fijn bij wegmijmeren is. Waar Teen Dream als een fijn herfstplaatje wegluistert daar zou Bloom de ochtendnevel van de eerste lentedag kunnen zijn.

Kwalitatief even sterk maar ik ga toch een halfje lager zitten. De spanningsopbouw qua beleving van het album ontbreekt deze keer. Het is nu gewoon iets te veel 'O ja, dit is Beach House en ik hou er van'.
Tien aangename nummers maar ook tien nummers die een volgende keer wel een wat andere wending zouden moeten krijgen want op deze manier begint het allemaal iets te veel van hetzelfde te worden. Voor nu krijg ik er nog even geen genoeg van maar verzadiging ligt op de loer.

Een favoriet nummer? Buiten dat dit album als één geheel gehoord dient te worden (het voelt aan als een lange trip) denk ik toch dat Irene, de afsluiter, er ietwat bovenuit steekt.

Met Bloom kan de lente wat mij betreft van start gaan en als later in het jaar de bladeren gaan vallen grijp ik wel terug op Teen Dream. Misschien de volgende keer een wat luchtiger meer uptempo zomeralbum? Of juist een zwaarder, somberder winteralbum?
We zullen zien.

Ben je vertrouwd met het album 'Teen Dream', dan ben je voldoende geacclimatiseerd voor Bloom. Dit vierde album van Beach House zal je oren niet verrassen met een nieuw geluid. Gelukkig niet, kan ik misschien beter zeggen! Na vele luisterbeurten kan ik namelijk nog altijd genieten van het laatste album. Met deze nieuwe en alweer vierde plaat breidt de band het arsenaal aan muzikale hoogtepunten uit. 'Myth', 'Lazuli', 'The Hours', 'Irene', het album bevat stuk voor stuk pareltjes. Daardoor is het extra lastig om echte toppers aan te wijzen. Dat Beach House garant staat voor kwaliteit wordt nogmaals onderstreept met Bloom. Een album dat geen missers kent en daardoor in zijn geheel al het voorgaande werk overtreft. Simpelweg muziek om zorgeloos bij weg te dromen, zowel op plaat als live. Aanrader!

Grote kans dat je het nieuwe album van dé Dreampop sensatie Beach House al gehoord hebt. Bloom verscheen namelijk historisch vroeg op het net. De plaat, die officieel 14 Mei verschijnt, is een echte Beach House plaat geworden. Bloom borduurt grotendeels voort op de formule die op doorbraakplaat Teen Dream zo goed aansloeg. Nee, het is daarmee absoluut geen verassende plaat geworden. Maar wel een album met 10 dromerige Indiepop liedjes die over de gehele linie weet te boeien én met elke luisterbeurt beter en beter wordt. Teen Dream deel 2 is hypnotiserend mooi.

Precies zes jaar geleden zag het gelijknamige Beach House debuut het ligt. In de tussentijd is er weinig veranderd voor het duo uit het Amerikaanse Baltimore. Victoria Legrand zingt en speelt orgel terwijl haar mannelijk collega Alex Scally de gitaar en keyboard partijen voor zijn rekening neemt. Alleen luistert er anno 2012 een veel groter publiek mee. Bloom klinkt wederom dromerige en ontspannen. Een warm bad voor elke Beach House liefhebber. Toch is Bloom het beste werk dat de band ooit afleverden. Alles ademt namelijk dezelfde (bijna eenvormige) sfeer waardoor het écht een album album is geworden. Een album dat zichzelf geheel prijsgeeft als hij van begin tot einden wordt beluisterd. Een dappere keuze aangezien hele albums in de 'Spotify-generatie' steeds minder populair aan het worden zijn. Dit pleit dan ook ontzettend in het voordeel van Beach House. De hese stem van Legrand zuigt je het hypnotiserende album in en laat je vervolgens niet meer los. Het maakt Bloom een verslavend en lekker luisterplaatje, die ik stiekem al behoorlijk vaak heb gedraaid. Maar elk voordeel kent zijn nadeel; iets meer investering in variatie had Bloom geen kwaad gedaan. Elk nummer is min of meer hetzelfde waardoor het geheel soms wat saai dreigt te worden. Maar er zijn ook wat tracks die er juist wel individueel bovenuit steken. De sterke albumopener Myth, single Lazuli en het iets abstractere On The Sea zijn hier goede voorbeelden van.

Met een goede herhalingsoefening kun je het nog best ver schoppen. Ondanks dat Beach House haar muzikale horizon voor een volgend album wellicht wat moet verbreden is het niet te ontkennen dat Bloom een van de fijnste releases van de afgelopen tijd is.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Gisteren binnen vandaag in de auto, erg goeie plaat die weinig variatie biedt maar wel de juiste snaar weet te raken. Mooie (samen)zang, goeie begeleiding.

Dit is die lekkere dream-pop in een zomers-jasje, die niet verveelt, sterker nog neigt naar vaker draaien. Zeker met deze temperaturen de juiste plaat op het juiste moment.

Aangename kennismaking !!

Als er wel één duo is die bij mij een hele lange weg heeft moeten afleggen om toch mijn waardering te kunnen krijgen, dan is het wel Beach House. Ik had vorig jaar en zelfs dit jaar nog enkele dream pop albums beluisterd en steeds vond ik ze geweldig. De één wat meer dan de ander. Maar op de één of andere manier kon ik niets opwekken met Beach House. Alsof er iets weigerde samen te werken. Maar toen ik Myth hoorde, begon ik plots, en zonder enige informatie waarom nu wel, een klik te maken met dit dream pop duo. Dus eigenlijk kunnen we Myth het startschot noemen voor deze nieuwe ontdekking en eventueel nieuwe favoriete band. Maar dat zal de tijd uitwijzen.

Wat ik altijd geweldig vind bij dream pop duo's en artiesten is dat die geluiden altijd zo dromerig klinken. Wat logisch is, aangezien het dream pop heet. Maar deze muziek komt eigenlijk nooit echt tot zijn recht wanneer de tijd is aangebroken om te gaan slapen en dan te dromen. Nee, deze muziek komt beter tot zijn recht wanneer de zon opkomt en weer ondergaat. En ook als we even de natuur induiken, op eender welk moment van de dag. Kunst (fotografie) en dream pop zijn twee handen op één buik, dat is zeker.

Nu is er één artiest die me steeds weet te overtuigen en in mijn ogen het label 'beste dream pop artiest' verdient en dat is Youth Lagoon. Ik heb onlangs zijn debuut een hogere beoordeling gegeven (een vier en een half) en nog steeds wordt hij dagelijks afgespeeld. Heerlijke plaat en dat belooft wat voor zijn volgend album. Helaas voor Youth Lagoon zal het opletten geblazen zijn, want er is een concurrent in de buurt. Al zal Youth Lagoon nooit zijn label van beste dream pop artiest moeten afgeven, want er behoren namelijk twee personen in Beach House.

Het album is uitgebracht op Sub Pop, één van de bekendste indie labels in het genre. Nu klinkt dit wat paradoxaal, want dat is nu net wat indie muzikanten niet willen. En eigenlijk is er weinig uitgebracht materiaal die via Sub Pop het levenslicht ziet die ik echt slecht vind, dus dan kweek je een vertrouwen. En alweer heeft Sub Pop mijn vertrouwen niet geschaad. Daar heeft Sub Pop natuurlijk niet voor gezorgd, maar dit geweldig duo. En geweldig is dit duo zeker.

Het album zit vol met jaren '80 geluiden, af en toe een synthpop geluidje. Ook heb ik steeds het gevoel dat ze alles 'los' laten om tot een meesterlijk geluid te komen. De laatste halve minuut van Myth is daar het perfecte voorbeeld van. Jullie zien waarschijnlijk de positiviteit en een kleine liefde voor dit nummer, maar in mijn ogen is dit het beste nummer van dit album. Ik wil zeggen van heel de discografie van dit duo, maar dat zou weer lijden tot vervelende berichten omdat dit het eerste album van dit duo is dat ik beluister.

Deze plaat is een hele consistente plaat. Daarmee bedoel ik niet dat alles op elkaar lijkt, dat is meestal niet zo. Er zijn wel soms momenten waarbij ik denk dat ik het al heb gehoord, maar die momenten zijn in de minderheid, tot het zeldzame toe zelfs. Ik bedoel eerder dat het is alsof deze plaat geen rustmomenten kent en dat je naar een mix aan het luisteren bent. Een hele goede mix, dat wel. De overgang van het ene nummer naar het andere is dan ook heel goed in elkaar gestoken. Ik heb al vaak gedacht dat ik nog bezig was met Myth, terwijl ik al aan het einde van Wild was.

Ik heb eigenlijk nog nooit een dream pop album geweten die geen sfeer had, dus dat zit zeker goed. Nu had ik eigenlijk niet echt het gevoel dat dit album een geestverruimend inzicht gaf, wat ik bij Youth Lagoon wel had. Maar dit is maar de eerste luisterbeurt periode (lees: periode waar ik het album meerdere keren heb beluisterd, maar dat dit nog altijd bij de eerste luisterbeurt hoort) en misschien kan dit nog gebeuren. Het is niet omdat dit bij The Year of Hibernation direct gebeurde dat dit voor ieder ander album geldt.

Nu kan ik nog tientallen alinea's doorlullen, maar dat zou dan eindigen in nietszeggende lofbetuigingen, dus stop ik op mijn hoogtepunt. Het album is geweldig en het is eigenlijk een klein mirakel dat ik dit zeg. Voor een duo waar ik nooit de pracht van kon verstaan heeft het toch een lange weg weten af te leggen om op het eind van de rit beloond te worden met een waardering van mijn kant. Ik begin met een vier en we zullen zien wat de toekomst brengt. Misschien zal het een identieke of nog betere toekomst hebben dan The Year of Hibernation.

Zoals zovelen leerde ik Beach House kennen dankzij de plaat Teen Dream. Dit jaar verscheen opvolger Bloom en in het begin ervaarde ik dit album als vrij taai. Veel nummers wilden nog niet echt landen in mijn hoofd en ik had ook het gevoel dat veel nummers op elkaar leken. Misschien was het allemaal wel wat minder pakkend dan Teen Dream dat sowieso wat beter te behappen valt.

Vaak werkt het om zo'n plaat een tijdje te negeren en het vervolgens een herkansing te gunnen. De herkansing werkte wonderlijk genoeg wel en zo kan ik concluderen dat Bloom een betere plaat is dan Teen Dream, al gaat het hier om details. Teen Dream is vrij recht voor zijn raap terwijl veel nummers van Bloom gewoon net wat slimmer in elkaar zitten; daardoor moet je wat meer moeite voor doen om het te begrijpen, maar het is het meer dan waard!

De nummers waar ik het meest van geniet zijn opener Myth - vooral als de gitaarpartij binnenvalt - en het heerlijk golvende On The Sea.

Dat hidden track Wherever You Go zo irritant verstopt zit na Irene is dan weer een beetje jammer.

Het twee jaar geleden verschenen "Teen dream" heb ik destijds grijsgedraaid en vind ik nog altijd een schitterend droompopalbum. Ik keek dan ook reikhalzend uit naar opvolger "Bloom". De plaat wist me echter niet gelijk te overtuigen en in eerste instantie had ik de plaat ter zijde geschoven omdat ik het "meer van hetzelfde" vond. Maar toen ik het album wat later toch weer eens opzette, begon het kwartje toch te vallen. Want wat de vorige plaat zo goed maakte, is op "Bloom" ook ruimschoots aanwezig: hemelse zang van Victoria Legrand, schitterende composities, harmonieuze refreinen. Kortom, droompop in optima forma! Inmiddels heeft deze cd er hier ook alweer een fors aantal draaibeurten opzitten en geniet ik er met volle teugen van. Met name Troublemaker, Wild en de fraaie afsluiter Irene springen er voor mij uit.

Zoals een aantal mensen hier zullen weten, ben ik niet bepaald de grootste Beach House liefhebber (integendeel zelfs). Toch heb ik me maar eens aan dit album gewaagd, omdat ik Myth wel een aardig liedje vind.
Helaas bleek al snel dat Myth het hoogtepunt van dit album is, hier wordt tenminste een fatsoenlijk liedje geschreven. Wild was geloof ik wel aardig, maar was ik ook heel snel weer vergeten. Bij Lazuli en Other People gaat het niveau echter heel hard omlaag, deze twee nummers zijn eigenlijk niet meer dan een collage van bliepjes en bloepjes. Dit zorgt er dan ook voor dat de standaard Beach House pijnpunten weer terugkomen: de zang gaat irriteren, dat er geen echte drums gebruikt worden maar een soort softe drummachine en de hele sfeer staat me niet aan. Toegegeven, het niveau wordt nergens zo hemeltergend slecht als Norway van het vorige album, maar plezieren doet het me niet.
Na Other People gaat het niveau weer een beetje omhoog, maar een fatsoenlijk liedje is er pas weer bij On the Sea. Irene vind ik dan ook nog wel een prima nummer, helaas moest er zo nodig nog een nietszeggend verborgen nummer achteraan.
Al met al staan er dus 3/4 fatsoenlijke nummers op, voor de rest gaat het van vergeetbaar tot irritant. Nee, ik denk niet dat Beach House en ik ooit vrienden gaan worden, tenzij ze besluiten om een album met 12 versies van Myth uit te brengen. 2*

De eerste 5 tracks zijn van een buitengewoon niveau. 6-7-8-9 zijn allemaal eigenlijk gewoon goed. Maar die laatste track kan ik gewoon absoluut niet verdragen. Ik vind het zo een pretentieus, vervelend einde dat de ervaring van het album ruineert. Ik luister die laatste track gewoon niet meer, en doe alsof het niet bestaat, want dat is het best, en dan is dit een goed album. De laatste track heeft er onbewust wel voor gezorgd dat ik minder deze plaat heb opgelegd vroeger, of soms wel eens durf te vergeten in "toplijstjes".

Mijn Beach House-ervaring begint wel absurder en absurder te worden. Teen Dream ooit geluisterd, ik moest er niet van weten, het klikte niet. Dan klikt "7" plots bij de nieuwe release met vooral de verslavende track Lemon Glow. Teen Dream doet het dan toch niet helemaal. Bloom klikt dan omdat het op "7" lijkt, maar voor één of andere reden luister ik dan toch de plaat niet veel meer. Vervolgens raak ik "7" beu. ik luister een stuk minder. En dan klikt Depression Cherry plots en ook bepaalde tracks op Thank Your Lucky Stars.

En dan het jaar erop luister ik weer meer Bloom, en vooral vind ik Teen Dream plots geweldig. En dan begrijp ik plots niet meer wat ik mooi vond aan "7". Eigenlijk is mijn ervaring met Beach House vreemd en absurd, zelfs tot op vandaag een soort knipperlichtrelatie. Once Twice Melody klikt voorlopig nog steeds totaal niet. Maar meer luisteren zal wellicht de beste remedie zijn, meteen de reden waarom ik de eerdere albums terug wat meer opleg, en daar hoor ik het absoluut opnieuw. Sommige tracks die me zelfs nog verrassen waarvan ik niet wist dat ze zo goed waren, zowel op Teen Dream (Take Care) als hier. Als het niet voor de laatste track (gimmick) was, dan had ik dit beter gevonden dan Teen Dream, maar ik denk toch nu dat ik net de voorkeur geef aan Teen Dream.

Depression Cherry, Thank Your Lucky Stars, 7 en Once Twice Melody luister ik ook weer opnieuw, de laatste drie misschien een paar keer, en ik maak een playlist met mijn favoriete BH songs (die ik wat minder beluisterd heb), maar voor dit album is dat eigenlijk het hele album zonder Irene.

Maar misschien is dit gewoon echt een typisch een band waar je in de stemming moet voor zijn, zeker omdat ze een typische sound hebben en daar eigenlijk over hun albums niet te veel van afwijken. Alleen ben ik in het verleden al heel vaak in de stemming geweest voor deze band voor één of andere reden.