Beach House - Bloom (2012)

Een band die met elke release weer net wat beter wordt, dus ik ben ontzettend benieuwd. De pre-order is geplaatst.

Teen Dream is nooit echt geland bij mij. Ik kon er uiteindelijk maar weinig mee, en zodoende luister ik het album nooit meer. Toch ga ik deze weer proberen, je weet maar nooit

Begin 2010 verscheen 'Teen Dream'. Een plaat die mij na een aantal luisterbeurten meteen vastgreep. De zang van Victoria, de trage, bombastische drums, het melancholische orgel. Ik draaide niet anders dan dat album en bombardeerde het meteen tot 'Plaat van het jaar' (dat uiteindelijk ook zo bleek te zijn). Ik gaf de plaat maar liefst 4,5* hier op MusicMeter.

Nu terugkijkend, zie ik dat ik wellicht iets té positief ben geweest over deze plaat. Ik vind het nog steeds een geweldige plaat, maar lang niet alle nummers weten me nu nog te raken. Uiteindelijk blijven er van die plaat misschien nog drie, vier echt sterke nummers over: 'Zebra', 'Norway', 'Used To Be' en '10 Mile Stereo'. Maar destijds was ik er van overtuigd dat Beach House met 'Teen Dream' hun meesterwerk hadden gemaakt.

Totdat ik 'Bloom' hoorde.

Opnieuw viel me op, dat de plaat even op me in moest werken - dat was bij 'Teen Dream' ook zo. Eerst dacht ik: dit haalt de kwaliteit van het vorige album niet. Maar naarmate ik de plaat vaker beluisterde, hoorde ik dat het 'Teen Dream' wel degelijk overtrof. De sfeer is weliswaar hetzelfde, maar toch verschilt 'Bloom' met de voorganger.

'Bloom' bevat veel meer up-tempo-nummers. Er is ook veel meer plaats voor vrolijkheid. Zo'n nummer als 'Wild' bijvoorbeeld. Het is heerlijk dansbaar en ik word er vrolijk van. Of het geweldige 'New Year': opnieuw vrolijkheid! De krachtige, lijzige stem van Victoria, de prachtige rol voor de drums op 1:40. Heerlijk.

En dan is er nog 'Troublemaker' dat misschien nog het meest aansluit op 'Teen Dream'. Dat intro gaat door merg en been. Orgel, drums, snerpende gitaar. Kippenvel. Maar het meest opvallende nummer is natuurlijk 'Irene', dat opvalt door zijn lengte. Acht minuten. Weg vrolijkheid: het is zwaar, loom, melancholisch nummer dat stoelt op één zin dat alsmaar wordt herhaald: 'It's a strange paradise'. Nergens verlies ik mijn aandacht bij dit nummer. Op drie minuten wordt de spanning opgebouwd met een heerlijk tussenstuk voor de drums. Langzaam brengt het orgel er melodie in. Wow!

En dan heb ik nog niets eens gehad over het wonderschone 'Wishes', het verstilde 'On the Sea' of 'The Hours', dat zo fijn begint met de samenzang (dit doet aan 'Norway' denken) en natuurlijk de sterke single 'Myth'. Geen enkel minpunt? Alleen aan 'Lazuli' moest ik wennen, maar toen ik het nummer vanochtend opnieuw luisterde, viel het wél goed.

Kortom: alle tien goed! En op dit moment ga ik gewoon weer zeggen: 'Plaat van het jaar'!

Wat is dat nou, nu al gelekt??

Klinkt veelbelovend trouwens (nav het stukje hierboven) .

Ik hou eigenlijk niet zo van Beach House, maar toch wil ik deze plaat een kans geven. Hopelijk kunnen ze me wel overtuigen, want Teen Dream vond ik maar teleurstellend.

Helaas wel, maar ik las ergens dat de lek zo slecht is dat sommige nummers zelfs voortijdig worden afgekapt. Weet niet of het waar is, maar anders zijn de stemmen hier nog niet zo heel betrouwbaar.

Als je in zo'n slechte kwaliteit al zo positief bent zegt dat misschien juist heel veel

Er is intussen een complete leak beschikbaar. De geluidskwaliteit is prima. Maar ik geef pas een stem als de plaat écht uit is.

Die cover. Als ik daar te lang naar kijk zie ik die stippen straks als ik in het donker op bed lig nog steeds voor me. Ik moet ze ook niet proberen te tellen.

Teen Dream was mijn kennismaking met Beach House.
Het album deed me aanvankelijk niet zo heel veel maar langzaamaan kroop het onder mijn huid en werd het verslavend, haast hypnotiserend.
En zo eindigde Teen Dream in mijn top 10 over 2010.

Laten we zeggen dat Bloom dat alvast voor heeft op Teen Dream: het hoeft niet meer onder de huid te kruipen want de sound is vertrouwd. Ik heb immers de oudere albums ook al beluisterd.
Maar laat daar nu ook weer net het nadeel in zitten.

Bloom verrast niet en juist dat sluiperdewijs groeien ontbreekt hier. Bloom is een voortzetting van het vorige album. Misschien heeft het hier en daar een iets lichtere klankkleur maar dat is toch echt vrij minimaal in mijn oren.
Het is en blijft dromerige pop waar het fijn bij wegmijmeren is. Waar Teen Dream als een fijn herfstplaatje wegluistert daar zou Bloom de ochtendnevel van de eerste lentedag kunnen zijn.

Kwalitatief even sterk maar ik ga toch een halfje lager zitten. De spanningsopbouw qua beleving van het album ontbreekt deze keer. Het is nu gewoon iets te veel 'O ja, dit is Beach House en ik hou er van'.
Tien aangename nummers maar ook tien nummers die een volgende keer wel een wat andere wending zouden moeten krijgen want op deze manier begint het allemaal iets te veel van hetzelfde te worden. Voor nu krijg ik er nog even geen genoeg van maar verzadiging ligt op de loer.

Een favoriet nummer? Buiten dat dit album als één geheel gehoord dient te worden (het voelt aan als een lange trip) denk ik toch dat Irene, de afsluiter, er ietwat bovenuit steekt.

Met Bloom kan de lente wat mij betreft van start gaan en als later in het jaar de bladeren gaan vallen grijp ik wel terug op Teen Dream. Misschien de volgende keer een wat luchtiger meer uptempo zomeralbum? Of juist een zwaarder, somberder winteralbum?
We zullen zien.

Na het meesterwerk Teen Dream heel herkenbaar.
Het lijkt wel of Beach House met elke nieuwe plaat toegankelijker wordt.

Na een tweetal luisterbeurten lijkt dit voor mij een hele grote te worden. Ik wacht nog even met stemmen op betere geluidskwaliteit, of zou de cd ook zo lo-fi zijn?

nee dat denk ik niet, luister maar eens naar myth.
en hoewel ik zo weinig mogelijk probeer te luisteren naar dit album (wachtend op betere kwaliteit) lukt het weinig en blijft het album groeien.

Vrolijke melancholie zoals alleen Beach House kan. Teen Dream 2.0, ietwat toegankelijker en minus de ware topnummers. Van de andere kant begon Teen Dream bij mij ook op 3.5, en neigt die nu naar de maximale score.

Ik vind deze eigenlijk een stuk minder toegankelijk dan Teen Dream. De nummers zijn minder rechttoe rechtaan, en de teksten spreken ook op het eerste gehoor minder tot de verbeelding.

De eerste keer dat ik Myth hoorde vond ik het saai en vervelend.

Wat kan een mens zich toch vergissen in het leven!

Na de emotionele klap van team dream enkele jaren terug kon ik het niet laten om de release in mei niet af te wachten (ook al zal ik de cd gewoon gaan kopen) om er vervolgens een download aan te wagen. Iets wat ik zelden doe. De magie van de voorganger is op Bloom ietsje minder..ook al is het eerste nummer Myth een voltreffer!! Zo kent de nieuwe cd best nog wat meer pareltjes..alles bij elkaar toch weer genieten. Het concert in mei in de Melkweg zal mij in elk geval ook niet ontgaan Zie er na deze nieuwe cd weer enorm naar uit!!

Ik vind deze plaat juist vrolijker en 'opener' klinken. Een album wat je makkelijker meteen oppakt dan Teen Dream. Ik weet nog wel dat Teen Dream wat tijd nodig had om aan te komen destijds. Maar goed, nu ben ik al gewend aan hun sound en viel hier het kwartje meteen, heerlijke plaat

Zo zien we maar hoe sterk een luisterervaring kan verschillen van persoon tot persoon. Ik vond Teen Dream in het begin een makkelijke hap waarbij de nummers redelijk snel bleven hangen, terwijl de nummers op Bloom veel complexer zijn met tal van kronkels. Maar dat zorgt ervoor dat de replay value zeer hoog ligt. Dit plaatje ga ik nog vaak terug boven halen

sodeju, ik heb m een x of 3 gehoord, maar ik kan echt niet kiezen welk nummer ik het beste vind, allemaal lekker. vooralsnog schieten lazuli en the hours er een beetje bovenuit. ik zie mijn zomerplaat en een monsterscore aankomen!

Door de nummers die ik nu gehoord heb, denk ik dat dit de volgende cd van 2012 gaat worden die ik ga bestellen

Ik vind m een heel stuk minder dan Teen Dream eigenlijk, dat album zat vanaf de eerste luisterbeurt helemaal in mijn hoofd. Bloom heb ik nu al een stuk of 5 keer gehoord en nog steeds blijft er maar weinig hangen...

Ben helemaal waus van Beach House... Maar deze wil het nog niet doen bij mij.
Ik vind het begin erg sterk maar daarna zwakt ie af, er blijft niks hangen...

Ik geef t nog niet op...

Alvast besteld

The Hours is wel een prachtig liedje zeg, erg repeat-waardig

Een 10 uit 10 album, die vraagt om volledig in de repeat te gaan.
Buitencategorie zijn Myth, The Hours & Irene
De vervreemdende zoem en piep geluiden die de nummers verbinden geven precies het juiste rauwe randje. Ik ben zowiezo erg voorstander van met elkaar verbonden tracks, die het album een belevenis maken, in plaats een verzamelings songs.
De hypnotiserende werking van de songs, maken dat de uitgesponen songlengte nergens een bezwaar is. In dit licht is het kortste nummer The Hours zelfs te kort.
Op zoek naar een kritiekpunt kom ik alleen uit de de beperkte klankkleur van de drum(computer).
Ik open op 4****, alleen omdat de kwaliteits-verrassing (van Teen Dream) nu ontbreekt.
Ben benieuwd waar het kan eindigen.

het vorige album van beach house was grote liefde. hun muziek klinkt ook als liefde, zo warm...en dan is er die nieuwe single 'myth'. eerst was ik ontgoocheld. "meer van hetzelfde" dacht ik. om niet veel te later te beseffen dat dit weer oh zo geweldig is. qua warmte, dromerigheid gaat er weinig boven beach house. myth klinkt alvast werelds. oh zo mooi.

Dat einde van 'Other People'

Irene is zo mooi Van mij mocht het nummer een halfuur duren Mijn versie die ik gepindakaast heb duurt wel maar 6min44 ipv 8min24. Circuleert de versie van 8min24 ook?

Mijn 8:24 versie van Irene is vanaf 6:44 een oorverdovendende stilte.....
die ruw verstoord wordt door het begin van Myth, omdat de repeat aan staat.
IK maak me eigenlijk meer zorgen om het ruwe eind van theHours, dat lijkt afgebroken.