Beach House - Bloom (2012)

Dit album is weer van grote klasse, ik luister het voor de eerste keer en wordt er blij van.
Met afstand het beste album tot nu toe, misschien wel een van de beste van het hele jaar. Heerlijk..

Voor de liefhebbers, het album is nu op 'hoogwaardige' kwaliteit te vinden ergens op een parkeerplaats langs de digitale snelweg. Of zoiets...

Ik vind deze vele malen beter dan teen dream... Mijn euro is nooit gevallen bij de vorige, geen idee waarom, ik bleef hem redelijk monotoon vinden. Deze vind ik heel fris klinken (msh de laatste 2 songs wat minder), maar de rest is heel erg goed.

Ben je vertrouwd met het album 'Teen Dream', dan ben je voldoende geacclimatiseerd voor Bloom. Dit vierde album van Beach House zal je oren niet verrassen met een nieuw geluid. Gelukkig niet, kan ik misschien beter zeggen! Na vele luisterbeurten kan ik namelijk nog altijd genieten van het laatste album. Met deze nieuwe en alweer vierde plaat breidt de band het arsenaal aan muzikale hoogtepunten uit. 'Myth', 'Lazuli', 'The Hours', 'Irene', het album bevat stuk voor stuk pareltjes. Daardoor is het extra lastig om echte toppers aan te wijzen. Dat Beach House garant staat voor kwaliteit wordt nogmaals onderstreept met Bloom. Een album dat geen missers kent en daardoor in zijn geheel al het voorgaande werk overtreft. Simpelweg muziek om zorgeloos bij weg te dromen, zowel op plaat als live. Aanrader!

Hoop dat mensen nav deze dream pop revival ook eens naar slowdive, cocteau twins en my bloody valentine gaan luisteren, want het is wel duidelijk dat de jongens en meisjes van beach house dat ook hebben gedaan.

Ik ben er uit met deze plaat: de ene helft is nog beter dan Teen Dream! De andere 50% halen het album toch weer naar beneden. Ze zijn niet slecht maar ze missen de magie die bijv. Wishes en The Hours wel hebben. Gelukkig verpest het t totaal niet en dit kan de boeken in als een waardige opvolger van een moderne klassieker.

Ik moet zeggen dat Beach House, in tegenstelling tot wat vele comments onder mij beweren, met deze plaat wel degelijk een nieuwe weg zijn ingeslagen. Het verliest inderdaad het mytische en dromerige aspect van Teen Dream niet, maar de structuur van de songs zijn anders. Iets Minder toegankelijk, iets verrassender, iets donkerder.. Elke song lijkt te beginnen met een lekker dromerige riffe of deuntje, waar vervolgens om heen gebouwd wordt met uiterste precisie en waar alles op zn plaats lijkt te vallen als een puzzeltje. Het ontrafelen van dit album heeft me tot nu een behoorlijke grijns op mn smoelwerk bezorgd en ik ben er nog lang niet klaar mee. Absoluut een van de beste platen van het jaar tot nu toe wat mij betreft!

Wat is Myth een dijk van een nummer, zeg. En Lazuli is ook een heerlijk nummer. Als het een beetje in de stijl van deze twee ligt, dan kan dit best wel eens hoog scoren bij mij.

Ik krijg bij dat rieldetje in wishes een jaren 90 party animals (have you ever been mellow) gevoel.
Ook dit album (na teen dream) komt bij mij hoog in mijn eindlijstje!

Wegdromen, betoveren, magisch, streling van oren naar ziel en hart, ow wat mooi allemaal!

Ik vind Teen Dream en deze nieuwe toch beide net iets minder dan de eerste twee albums, waarvan ik vooral Devotion als het ware meesterwerk van de band beschouw. Het intrigeert me wel hoe Beach House elke plaat net weer iets eigens kan geven, terwijl hun geluid in al zijn beperkingen zo karakteristiek blijft. Misschien dat Bloom voor mij nog moet groeien, nu vind ik maar een paar liedjes echt sterk en onderscheidend en de rest kabbelt steeds te lang door in dezelfde atmosfeer, waar je maar net voor in de stemming moet zijn. Aangezien de andere albums liefde op het eerste gehoor waren verwacht ik echter geen groeier, maar ik hoop dat ik me vergis.

Haha, moet nu alweer terugkomen op mijn vorige bericht hier recht boven, dit blijkt toch wel echt zo'n groeiplaat te zijn. Juist de vertrouwdheid van de sound is misleidend (alhoewel die sound per album weer een stukje grootser lijkt te worden), je hoort van een kilometer afstand dat het Beach House is en zou daarom makeklijk kunnen denken dat ze gemakzuchtig in herhaling vervallen, maar de liedjes zelf zijn verre van voorspelbaar, ze staan gewoon weer geheel op zichzelf en ze staan als een huis.

Wel jammer van die bonustrack alleen. Ironisch (en misschien ook wel zo bedoeld) dat juist na zo'n lange stilte het minst bijzondere, meest Beach-House-by-numbers, nummer volgt. Maar ik vind sowieso het fenomeen van de 'hidden track' iets waarmee je als zelf respecterende band anno 2012 niet meer mee aan kan komen zetten. Verpest een beetje de 'albumbeleving' voor mij. Maar dat is slechts een klein smetje op dit vierde meesterwerkje op rij. Wat een bijzondere band is dit toch!

Het is bijna Silver Soul met andere zang. Niet echt boeiend inderdaad.

Oh wat fijn, waar ik als groot liefhebber van deze band dit album in eerste instantie als een niet zo bijzondere toevoeging aan het oeuvre vond klinken, en me serieus af begon te vragen hoe lang deze sound rekbaar zou blijven, daar blijkt het nu per luisterbeurt verslavender te worden en steeds meer op zichzelf te staan. Hoppa, half puntje erbij voor nu, maar het zou me niet verbazen als ik dat over een paar dagen nog een keer doe.

Kan Beach House na drie bescheiden meesterwerken nog een keer verrassen met een wereldplaat? Jazeker! Bloom ligt in het verlengde van Teen Dream, maar alles is net een stukje beter. Zwaar verslavend vanaf de eerste noot.

Lees mijn volledige recensie op:

Today's review:
De krenten uit de pop: Beach House - Bloom - dekrentenuitdepop.blogspot.com


Erwin

Dromerige indiepop kan ik soms prima waarderen, maar met Beach House klikt het niet. Net als bij de voorganger heb ik last van (te) eenvoudige melodieën en lijzige zang.

ik HOU van deze groep...myth en lazuli zijn fantastisch. nu de rest nog.

het is muziek die je bijna doet wenen. het gaat recht naar de ziel. eenvoudig? whatever. zo teder. het heeft iets magisch...

beach house associeer ik gewoon met het woord 'liefde'.

Grote kans dat je het nieuwe album van dé Dreampop sensatie Beach House al gehoord hebt. Bloom verscheen namelijk historisch vroeg op het net. De plaat, die officieel 14 Mei verschijnt, is een echte Beach House plaat geworden. Bloom borduurt grotendeels voort op de formule die op doorbraakplaat Teen Dream zo goed aansloeg. Nee, het is daarmee absoluut geen verassende plaat geworden. Maar wel een album met 10 dromerige Indiepop liedjes die over de gehele linie weet te boeien én met elke luisterbeurt beter en beter wordt. Teen Dream deel 2 is hypnotiserend mooi.

Precies zes jaar geleden zag het gelijknamige Beach House debuut het ligt. In de tussentijd is er weinig veranderd voor het duo uit het Amerikaanse Baltimore. Victoria Legrand zingt en speelt orgel terwijl haar mannelijk collega Alex Scally de gitaar en keyboard partijen voor zijn rekening neemt. Alleen luistert er anno 2012 een veel groter publiek mee. Bloom klinkt wederom dromerige en ontspannen. Een warm bad voor elke Beach House liefhebber. Toch is Bloom het beste werk dat de band ooit afleverden. Alles ademt namelijk dezelfde (bijna eenvormige) sfeer waardoor het écht een album album is geworden. Een album dat zichzelf geheel prijsgeeft als hij van begin tot einden wordt beluisterd. Een dappere keuze aangezien hele albums in de 'Spotify-generatie' steeds minder populair aan het worden zijn. Dit pleit dan ook ontzettend in het voordeel van Beach House. De hese stem van Legrand zuigt je het hypnotiserende album in en laat je vervolgens niet meer los. Het maakt Bloom een verslavend en lekker luisterplaatje, die ik stiekem al behoorlijk vaak heb gedraaid. Maar elk voordeel kent zijn nadeel; iets meer investering in variatie had Bloom geen kwaad gedaan. Elk nummer is min of meer hetzelfde waardoor het geheel soms wat saai dreigt te worden. Maar er zijn ook wat tracks die er juist wel individueel bovenuit steken. De sterke albumopener Myth, single Lazuli en het iets abstractere On The Sea zijn hier goede voorbeelden van.

Met een goede herhalingsoefening kun je het nog best ver schoppen. Ondanks dat Beach House haar muzikale horizon voor een volgend album wellicht wat moet verbreden is het niet te ontkennen dat Bloom een van de fijnste releases van de afgelopen tijd is.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Het blijft toch een fascinerende band. Alle kritieken op het simplistische, zoete en weinig onderscheidende karakter van de liedjes van Beach House kan ik in principe best begrijpen. Ik had ook eerlijk gezegd niet verwacht dat eenzelfde formule nogmaals succesvol zou kunnen uitpakken. Maar bij de eerste luisterronde pakken de melodieën me gewoon weer bij de strot en laten Legrand & co opnieuw zien met deze sound goud in handen te hebben. Een dromerig kussen waarin de luisteraar plaats mag nemen en middels hemelse geluidsmuren van de ene vibe naar de andere zweeft.

Dit wordt dan ook nergens speciaal.

Jongens en meisjes, daar is tie dan

Pitchfork Beach House - Blo...

Boeiend, ook maar een review van een of andere site. Schrijf liever wat jíj ervan vindt.

9,1 toe maar. En toch niet verrassend want met Pitchfork ben ik het nooit eens.

Dat het slechts een mening is klopt, maar Pitchfork is niet een of andere site. Volgens mij zijn veel mensen (waaronder ik) regelmatig benieuwd wat Pitchfork te melden heeft. Of ik het vervolgens met ze eens ben is een tweede.

Pitchfork is invloedrijker dan de gemiddelde muziekwebsite. Ik hoor regelmatig in platenzaken dat de verkoop van een album goed loopt door een positieve Pitchfork review, de My Bloody Valentine remasters als meest recente voorbeeld. Er zitten wel wat zwakke schakels tussen de schrijvers, de Bloom review is ook niet erg sterk.

Dat kan allemaal best, maar wat Pitchfork te melden heeft is niet echt interessant voor deze site. Hier staan toch de meningen van users centraal en niet die van Pitchfork

hmm, deze plaat wordt steeds een stukje beter naarmate ik hem meer luisterbeurten geef. Luistert weg als een tierelier. Ik verhoog een halfje.

Pitchfork heeft wel voor mij als eerste de aandacht gevestigd op Beach House, en zeker bij Teen Dream hadden ze onmiddellijk door dat het een klassieker was.
In die zin geeft hun 9.1 voor mij het vermoeden dat deze plaat nog veel groeipotentieel kan hebben, en ik vind ze nu al fantastisch!

Het is niet dat ik het nooit eens ben met Pitchfork maar de cijfers die de site geeft zijn voor een groot deel voorspelbaar. Lievelingetjes blijven meestal lievelingetjes en haatartiesten blijven haatartiesten. Deze 9,1 zag ik ruim van te voren aankomen. Het album Bloom is geen slecht album maar het gemiddelde van MuMe is denk ik eerder op zijn plaats, een 8.