The Rolling Stones - Goats Head Soup (1973)

Nummer 7 heet Hide your love ipv Hide you life. Goede rustige mystieke plaat met paar rockers. Originele lp heeft een mooie klaphoes met foto's van David Bailey. Mick Taylor vind ik een sublieme gitarist en brengt mooie arrangementen. Een nummer zoals Can you hear the music moet haast wel in een hallucinerende omgeving zijn opgenomen, je ontdekt steeds meer in deze plaat waardoor ik hem nog regelmatig speel. Voor zover ik weet is 100 years ago bijna nooit live gespeeld, wel in Wenen 1.9.73. Heb deze tijd niet meegemaakt, ging voor het eerst in 1990. 4.5 stemmen

Ze hebben 100 years ago alleen twee keer live gespeeld!

Moeilijk te geloven dat dit album toendertijd over het algemeen betere recenties kreeg dan Exile on Mainstreet(die gek genoeg niet zo denderend ontvangen werd.)
Inmiddels weten we wel beter.Het is trouwens niet zo dat ''Goat'' een slechte plaat is,maar haalt niet het niveau van de vorige 3 albums.
Het zit 'm in het heilige vuur denk ik.The Stones klinken een beetje belegen en het songmateriaal blijft her en der ook wat achter.Angie is natuurlijk een prettige ballad,evenals Keith's coming down again,maar liedjes als Dancing with Mr.D, Can you hear the music en Hide your love kabbelen maar een beetje voort en lijken wat vlak.
Sterke troevenzijn zeker het felle Doo doo doo doo doo (heartbreaker) en de groupiesong Star star.Winter is fraai maar is een Moonlight Mile deel 2,en die konden we al.
Zo blijft er een plaat over die nergens echt verveeld.maar wel een beetje vermoeid klinkt.Misschien toch een beetje te snel inelkaar gezet.

Dit album werd één van de best verkochte Stones-albums omdat hun grote hitballad "Angie" erop stond. Een nummer dat een klassieker is geworden mede omdat dit één van de weinige droevig klinkende nummers is uit het vrolijke Rolling Stones-repertoire.
Hier staan nog meer geslaagde ballades op zoals "Winter". "Can you hear the music" vind ik minder. Al zijn hier ook nog leuke rock'n roll nummers te horen met name het schunnige, op een Chuck Berry-drijvende riff "Star star".

Een ander geslaagde ballad is wat mij betreft wel : 100 years ago
In mijn ogen blijft dit een ondergewaardeerd album

Ze worden natuurlijk altijd aan Beggar's Banquet, Sticky Fingers en Exile gemeten. Tot vandaag...

Nou en moet een nummer uit meer dan 4 akkoorden bestaan om goed te zijn??? en ik ben een echte Stones die bijna alle albums bezit en ik vind Angie ook prachtig. Maar volgens mij ken jij heel weinig van de Stones als je zegt dat de stones meestal met maar 4 akkoorden spelen. Luister maar eens naar Sticky fingers, Let it bleed, Beggars banquet en Exile on main st.

Gaaf album, ik vind deze beter dan'Sticky Fingers' en 'Exile'. Al zullen niet veel mensen het in deze met mij eens zijn... Nummers als 'Angie', 'Star Star', 'Winter' en vooral '100 Years Ago´ behoren tot het beste wat de Stones ooit hebben uitgebracht.
Ik vind alleen ´Beggars Banquet´ en ´Let It Bleed´ nóg betere Stones albums.

Neen, niet echt, ik vind Sticky Fingers en Exile on Main St. toch nog een stuk beter. Mààr dat betekent niet dat ik dit geen goed album vind, want dat is het natuurlijk wel. Dit album haalt een zéér hoog niveau, haast op iedere track, maar blijft mijn inziens nèt onder de voorgenoemde albums. Toch een erg fijn plaatje, absoluut!

Ik heb dit album een paar dagen en het word steeds beter ik hou het nu op 4 sterren met kans op 4,5*. mijn favo's zijn Angie(of course) Star Star, Heartbreaker, Hide your love, coming down again en 100 years ago.

de foto van de geitekop vind ik er een van de meest smakeloze die ik ooit gezien heb.

Dus nu niet meer?

Ik denk het wel. Natuurlijk. Bij de release van A Bigger Bang is dan algemeen gezegd worden dat deze plaat het niveau van Some Girls heeft kunnen bereiken maar niet het niveau van Beggar's Banquet, Sticky Fingers en Exile. Of ik zo denk is natuurlijk een ander verhaal..

Ach, ik heb ook schijt aan die hokjesgeest. Mensen moeten altijd maar alles categoriseren, maar zoals Zappa ooit eens zei: 'If you think it's good it's bitchen, if you think it's bad it sucks'.

Een plaat is meestal ook een spiegelbeeld van de tijd waar deze is op genomen. Een plaat opgenomen in 2005 kan natuurlijk nooit de tijd van 1969 reflecteeren

Wacht even je vind de Stones slecht omdat ze simpele muziek spelen(wat totaal niet zo is) en je hebt Black eyed peace in je top 10??????

Ik had niet verwacht dat dit album 'slechts' een 3,53 heeft. Afwisseling van rustig en wat sneller bevalt me wel. En natuurlijk ook een mooi schoon geluid, wat wel goed terecht komt bij dit album. Sommige nummers hadden van mij wel wat langer mogen duren. Zo vind het instrumentale gedeelte van Winter erg mooi. Dit album krijgt een 4 van mij. Want Exile en Sticky vind ik beter en die waardeer ik op een 4,5. Ik vind het althans niet terecht dat het album vooral bekend staat om de hit Angie.
PS. Die Nicky Hopkins heeft trouwens goed werk verricht op dit album.

Het ''smerige'' is er uit op deze plaat.Het is een beetje ''glam'' geworden.Vandaar het wellicht wat schonere geluid.
The Stones zijn hier een beetje trendvolgers geworden.Geheel in de tijdsgeest van 1973.
Jagger droeg overdreven veel make up in die periode.

Met hun vorige "Exile on Main St." (die ik ook beter vind dan deze) hebben the Stones juist heel wat glamrockbands geïnspireerd.

Lekkere en volgens mij wat ondergewaardeerde Stones plaat, waarbij ik goede herinneringen heb.
Uitgebracht in 1973, aangeschaft in......nou eigenlijk gepikt van m'n broers kamer en niet meer teruggegeven eind jaren zeventig, ik zat toen op de lagere school en het was het mijn allereerste LP.
Verder hadden wij nogal vaak van die schoolfeestjes in de laatste klas lagere school en daarna voorgezetonderwijs waarbij er nogal veel geschuiveld werd en welke plaat was nu meer geschikt dan Angie, nr 5 op deze plaat. Samen met nog wat lekkere schuivelnummers van deze LP zette ik die op een bandje en maakte daarbij Angie een stuk langer met het nodige precisie werk van de pauzeknop.
Een ander nummer van de Stones kwam daar dan altijd bij, want dat is tot op de dag van vandaag nog steeds een van mijn favo Stones nummers, Time waits For No One van de LP It's Only Rock & Roll, alleen had ik die LP niet, maar de vader van een vriendje wel.
En nu zoveel jaren later vind ik Soup nog steeds een heerlijk album om naar te luisteren. Het komt uit de periode dat gitarist Mick Taylor deel uit maakte van de band en hoewel ik de platen met Brain Jones en Ron Wood ook goed vind heeft het spel van Taylor iets bijzonders waardoor het de nummers iets extra's gaf.
Ik vind Soup (ook gezien mijn prille jeugd herinneringen ) een romantisch album.
De LP begint met Dancing with Mr. D, niet gelijk een geweldig openingsnummer, maar er zit wel zo'n lekker repeterend gitaarrifje in.
Dan de romantische nummers;
100 years ago, lekker layed back, wah wah guitar
Coming down again, Keith's gevoelige kant
Angie, ik ben gelijk weer op zo'n feestje en als je goed luisterd hoor je Mick zachtjes huilen
Winter, zwijmel, zwijmel.
Andere tracks zijn; Doo doo doo (heartbreaker) nog steeds een classic met pompende wah van Taylor, Silver Train en Hide your love lekker bluezy, Can you hear the music, beetje vreemd maar wel lekker met oosterse invloeden en vind het orgeltje zo lekker. Het album eindigt met star star een nummer over een groupie. Het nummer zou aanvankelijk ook starfucker heten, ouderwetse stones rock & roll.
Dus kijk nog eens in je platenkast en zet m nog eens op, vergeet de critici en ga lekker luisteren en heb j'm niet (meer) de cd is muzikaal even leuk (de herinnering ruikt toch beter met de hoes )

In Winter heeft Jagger goed naar Van Morrisson geluisterd.
Een knappe immitatie.
Is overigens een mooi nummer hoor.
Ik ben het wat Mick Taylor aangaat met je eens Fairy Feller.
Taylor's bijdragen op de Stonesalbums zijn groots.
Met name Wood is technisch een stuk minder.
Het verhaal gaat overigens dat Taylor vertrok omdat ie nooit de credits en waardering kreeg die hij verdiende van voornamelijk Jagger en Richards.
Time Waits For No One bijv. komt duidelijk uit de koker van Taylor.
Winter zou dat zomaar ook kunnen zijn.

Na It's only R&R was het wat mij betreft dan ook over met de Stones...grote vergissing om Taylor uit de band te gooien...hij ovegde echt wat toe...de beste bezetting van de Stones was niet met Brian Jones, maar met Mick Taylor!

Ik denk dat je in de war bent met Brain Jones Vanson.
Jones is op een nette manier de band uitgezet.
Taylor is zelf opgestapt.Hij zou met Jack Bruce een nieuwe band op gaan starten(iets wat overigens nooit van de grond kwam)
Het kwam tamelijk onverwacht, en met name Jagger was er helemaal niet blij mee.

bikkel heeft het bij het rechte eind.

Brian Jones was zwaar verslaafd aan drugs en werd door platenmaatschappij Decca en manager Alan Klein uit de groep verwijderd (wellicht tegen de zin van de andere Stones-leden).
Mick Taylor verliet zelf de band eind 1974 (tegen de zin van Jagger en Richards) om met Jack Bruce een eigen band te starten. Misschien omdat Taylor vond dat hij teveel in de schaduw stond van Jagger/Richards. De Rollings Stones-periode met Mick Taylor (1968-1974) vind ik duidelijk de beste (daar ben ik het eens met vanson).

Hmm...tijd niet naar geluisterd, maar zo slecht is het nu ook weer niet. Het heeft wat mij betreft niet het niveau/klasse van de jaren 68-72, maar het is beslist een heel aardig album. Ik hoor over het algemeen liever naar wat een minder album van de Stones dan naar sommige goede van anderen (zeiden ze dat ook niet van The Beatles?). Kwestie van smaak in mijn geval.

Wat mij betreft een solide plaat met een paar 'mindere' nummers. Minder boeiend vooral. Maar het eerste nummer, heartbreaker en ook silver train zijn buitengewoon goed.
Vind dat soul/rock achtige, diepe gitaarwerk in combinatie met die zware bas wel iets hebben verder. Uniek stijltje en erg vet.

Over de hele linie ietsjes slechter dan Exile, maar deze sound (iets experimenteler dan Exile) vind ik veel beter. Angie blijft voor mij een van de beste Stonesnummers ooit.

Goats Head Soup heeft weinig met Exile van doen. Volkomen andere plaat.
Met Exile hebben de Stones getracht de Soul/ gospel/blues/Country stijl, vanuit Amerika op een hele pure stijl neer te zetten.
Dit is ze uiteindelijk heel goed gelukt, want de plaat ademt absoluut die sfeer uit. Geen overbodige studiotrucs, Bam ! op de plaat ermee.
Goats is meer geproduceerd en inderdaad wat experimenteler.
Maar op een aantal uitschieters na, doet ie voor mij behoorlijk onder voor Exile.
Eigenlijk ook zeker voor Sticky Fingers, Let It Bleed en Baggers Banquet.
Met Exile erbij voor mij toch wel de Magic 4.

De vorige 4 albums van the Stones vond ik ook wat beter zonder zwakke songs en daar klonken ze ook puurder. Hier vind ik "Silver Train" en "Can You Hear the Music" minder geslaagd, maar er staan genoeg krakers op dit album en niet alleen "Angie".

Dankzij 'Angie' is dit album de boeken ingegaan als 'klassieker'.
Fans weten wel beter...