The Rolling Stones - Goats Head Soup (1973)

Deze "fan" beschouwd "Goats Head Soup (1973)" als de ultieme Stones plaat. Beter heeft de Stones ze niet gemaakt. En dat is niet dankzij "Angie" hoewel "Angie" natuurlijk een wonderschoon nummer blijft.

Er kan een hoop gebeuren in 2 jaar Hans. In 2006 was je nog niet zo'n fan.
Misschien kun je inhoudelijk iets meer op dit album ingaan.
Ik ben reuze benieuwd waarom je juist dit album als beste noemt.
Dat mag hoor !..........ik vind het alleen wat opmerkelijk.

Ik zie ook niet wat dit album beter zou moeten maken dan bv. een Sticky Fingers of een Beggar's Banquet, maar misschien ligt het aan mij...

Het is zeker niet slecht, luistert prettig weg, maar het is een nogal doorsnee geheel zonder echte uitschieters. Het vizier is wat onscherp, de overtuiging is een beetje zoek, maar misschien komt het wel door wat Zuid-Amerikaanse versnaperingen aldaar tijdens de opnames (vooral Keith zonk nogal diep rond deze release). Tattoo You vind ik hetzelfde sfeertje hebben, maar is toch op alle punten sterker.

Tja Keith. Tijdens de 1973 tour doen The Stones ook Nederland aan.
Een Nederlandse verslaggeefster confronteert Keith tijdens een persconferentie met het feit dat hij nr.1 staat in een lijst van ''de volgende dode uit de rockmuziek '' .
Het schijnt hem weinig te doen en is met de fles Whiskey in de aanslag behoorlijk nonchalant. (deze persconferentie staat op You-tube.)
Op It's Only Rock 'n Roll speelt hij niet eens alle nummers mee.
Deze plaat wordt duidelijk gedragen door Mick Taylor en Jagger.
The Faces schijnen de titelsong ingespeeld te hebben.

Fantastisch album. Een van de allerbeste van de Stones. Dit album heeft een wat onheilspellende sfeer maar dat spreekt mij juist erg aan. Alleen Angie valt wat uit de toon. Hoogtepunten: de wah-wah gitaar in 100 years ago, Can you hear the music en dancing with mister D.

Mick Taylor kreeeg op dit album alle ruimte en dat is te horen! Wat een heerlijk gitaarwerk, zonder te overheersen. Iedere luisterbeurt levert weer iets nieuws op.
Ik vind sowieso dat de periode met Taylor de beste was, maar deze is laid back en tegelijkertijd onheilspellend en fris. Een erg apart sfeertje dat later niet vaak meer voorkwam.

Zo is t !

Taylor draagt deze plaat zonder meer . Vooral op Winter is zijn gitaarspel erg fraai .
Evenals Moonlight Mile en het onovertroffen Time Waits For No One (nummers waar Keith niet op mee doet ) speelt hij magische klanken .
Het blijft daarom opmerkelijk dat hij amper credits kreeg als componist .
Keith had amper een band met Taylor en hij was ook de meest anonieme Stone .
Op oude liveopnames en op de albums speelt Taylor de sterren van de hemel , maar ik betwijfel of hij zich echt thuis voelde bij de club .
Hij had wel meer respect mogen krijgen , want Taylor heeft heel veel bijgedragen en verzonnen .
De egocentrische glimmertwins hadden eigenlijk beter moeten weten .
Keith was echter te ver heen om door te hebben wat er gebeurde en Mick J was al heel vroeg een gekwiekste zakenman .
Zo gaan die dingen nu eenmaal .

"100 Years Ago", "Angie" en "Winter" zijn de echte uitschieters op deze album !

Ík vind dit een hele leuke Rolling stones plaat.

Maar hou met mij geen rekening inzake de Stones. Meestal pik ik de verkeerde uit om goed te vinden, waar anderen eensgezind het een duidelijk mindere plaat vinden. Tsja. Misschien is dat wel echte rock and roll!

Ik laat mij ook altijd neppen: ik heb mij nog nooit afgevraagd wat Keith Richards wél of niet op de plaat heeft gedaan, ik had ook nooit vermoed dat anderen zoveel invloed op de cd hebben gehad.

Het eindresultaat moet altijd van doorslag zijn voor de beoordeling en Goats head soup krijgt van mij een ruime voldoende: voor Doo doo doo doo (heartbreaker), Silvertrain en vooral Star star.

Het was niet echt Keith's periode . Hij was nu fulltime junk en met name Jagger wist niet wat hij met zijn maatje aan moest .
Als je goed luistert hoor je ook voornamelijk Taylor op gitaar .
Geweldige gitarist en wat mij betreft de beste die de Stones naast Keith heeft gehad .
Maar juist die contrast met Keith erbij , mis ik hier .
Op Beggars t/m Exile is die wisselwerking van beiden weergaloos .
Die power en die explosoviteit is hier veel minder te vinden .
Maar zeker de helft is hier goed te pruimen .

Gek is dat, heel veel mensen dwepen met Exile On Main Street (welke ik nogal overgewaardeerd vind), terwijl deze over het algemeen veel minder gewaardeerd wordt. Persoonlijk vind ik deze (en ook de opvolger It's Only Rock n' Roll) veel beter dan Exile (en de voorganger Sticky Fingers). Nummers als 100 Years Ago, Coming Down Again, Angie, Winter, Can You Hear The Music en Star Star vind ik tot de betere Stones-nummers behoren. 5*

Produktietechnisch zijn Goats en It's Only Rock 'n Roll verzorgder dan Exile . Exile werd wisselend ontvangen toendertijd en Goats kreeg in het begin aardige kritieken .
Het is ook net welke periode je het meest waardeerd van de Stones .
Ik ben een Exilefan , voor mij duidelijk hun beste . Het is een erg rootsyplaat die heel naturel klinkt en zo hoor ik The Stones het liefst .
Ik mis het aandeel van Keith vooral op Goats . Het rauwe randje en die riffs mis ik hier vooral .

Fijne plaat, het koortje van Heartbreaker is geweldig mee te zingen.

Ha, Hans, dan zijn we het deze keer eens geheel eens met elkaar wat de Stones betreft, want ik vind dit een uiterst genietbaar plaatje, van begin tot eind. yes, Sir!

Ondanks dat Keith in deze periode verschrikkelijk van de drugs zat te snoepen is dit toch een erg goed album geworden.

Zoals al eerde vermeld; voornamelijk omdat Mick Taylor de boel overeind hield. Hij verdient inderdaad wel wat meer credits van The Glimmer Twins

Met de fameuze periode 1966-1972 ben ik inmiddels goed bekend, dus daarom deze maar eens geprobeerd.

Zeker geen slechte plaat, maar het mist wel de klasse van de albums hiervoor. Keith Richard doet me op Coming Down Again trouwens wel wat aan Elton John denken... vreselijk. Ik denk dat ik nog wel een tijdje nodig heb om aan dat nummer te wennen.

Deze plaat heeft een soort van marijuana(coke?)sluier. Voorgangers Exile en Sticky zijn veel meer in-yo-face.

Bikkel2, ik ben nog steeds geen groot fan van The Stones. Waarom ik "Goats Head Soup (1973)" dan wel een goed album vind? Omdat "Goats Head Soup (1973)" anders is dan andere Stones platen? Andere sfeer? Ik kan er eigenlijk geen verklaring voor geven. Die heel enkele keer dat ik iets van de Stones wens te draaien is toch altijd weer "Goats Head Soup (1973)". 4****

Mijn vizier is ook wel eens wat minder scherp. Dat is vast de reden dat ik "Goats Head Soup (1973)" het ultieme Stones album vind .

Dit is eigenlijk een soort overgangs plaat van de Stones,
na de blues rock georienteerde platen uit de periode 68-72 gaan de heren richting een meer rock en disico periode toe

Toch is dit een meer dan aardige plaat met lekkere nummers als Coming down again en Can you hear the music

En zo blijft er evenwicht in de smaak van de MM bezoekers .
Opvallend hoe wisselend de reacties zijn over deze periode van The Stones .
Het is ook net wat een plaat met je doet natuurlijk .
Ik draai 'm eigenlijk zelden deze .
Ik heb een verzameltje gemaakt van de Stones en heb Coming Down Again , Winter en Star Star als enige tracks geselecteerd . Inderdaad duidelijk mijn favorieten op dit album .

Dit album klinkt mede door het vrij groot aantal ballades een stuk somberder dan de voorganger "Exile on Main St." dat vooral gekenmerkt is door spelplezier en waarin de Rolling Stones rauwer en losser klinken. Niettemin werd dit het best verkochte Stones-album tot dan toe vanwege de aanwezigheid van de megahit "Angie".
Globaal vind ik dit een sterk Stones-album maar in zijn geheel een stuk minder dan "Exile", niet alle nummers komen hier maximaal uit de verf (Hide Your Love, Can You Hear the Music).

Heel goed, zo creëer je je eigen 5***** sterren cd van de Stones van begin jaren '70. Mogen alle Stones cd's in principe dan meedoen, aan zo'n "verzameltje"?
Ik moet zelf ook nog aan een dergelijke compilatie beginnen, met de leukste nummers van Exile, Goats head soup en It's only rock and roll.

Sticky Fingers en Exile liggen regelmatig in de cd speler , evenals Tattoo You , wat ik ook een fantastische Stonesplaat blijf vinden .
Juist van de albums die mij niet geheel boeien heb ik de beste nummers geselecteerd .
Het is dan ook meer een ratjetoe van diverse Stonesperiode's .
Niet zo zeer gericht op alleen de jaren 70 .
Zelfs de matigste Stonesalbums hebben altijd wel een paar goeie nummers .

Ik heb dit album (en jarenlang The Stones zelf ook) links laten liggen vanwege Angie, dat ik echt een zeiknummer vind. Gelukkig later ontdekt dat er meer was dan Angie, en ook dit album heeft nog 9 andere nummers. Binnenkort dus toch maar aan beginnen.

Angie vind ik dan wel weer mooi. Als tiener vond ik het van die afgekloven strontvervelende top 100-allertijden diarree, maar nu kan ik er wel van genieten.

Als tiener vind ik de top100 de enige reden om 1 keer per jaar de radio open te zetten. En met "Angie" er in

The Stones hadden wel goed door dat Angie enorm veel hitpotentie had en daardoor een goede promo zou zijn voor het album .
Een groter publiek kwam er op af . Het is ook een aardig meeslepend werkje . Maar dit hoort naar mijn mening niet bij de topsongs van de groep . Een liedje in het juiste tijdsbeeld gemaakt .