Sigur Rós - Valtari (2012)

Post rock wordt niet gewaardeerd door de fans? Welke fans bedoel je hier nu mee?
En 3,94 is een gemiddelde waar veel albums alleen maar van kunnen dromen.

Die zin van IllumSphere snapte ik inderdaad ook niet helemaal. Hij zal wel bedoelen dat het toegankelijkste album van de band het minst gewaardeerd wordt. En dat is niet eens waar, Von is het laagst gewaardeerde album en daarna Valtari. Op een website als RateYourMusic scoort Med Sud ook hoger dan Valtari. En hetzelfde geldt voor Sputnikmusic.

En Med Sud is helemaal niet mainstream. Sigur Rós is geen mainstream en zal dat ook nooit worden.

Ik bedoelde eigenlijk dat Sigur Rós, en post-rock in het algemeen, niet echt wordt gewaardeerd door de 'mainstream' luisteraar. En die laatste zin moest er eigenlijk niet staan. Ik heb het bericht even gewijzigd.

Ieder zijn mening, maar voor mij was Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust toch eerder een poging van Sigur Rós om het aantrekkelijk te maken voor een groter publiek, niet per se het mainstream publiek.

Mainstreamluisteraar bedoel ik in dit geval de gemiddelde Sigur Ros fan mee. De gemiddelde Sigur Ros fan zit niet te wachten op experimenten, want voor de gemiddelde Sigur Ros fan wordt het wat te veel als het moeilijker wordt (getuige de score van Ba Ba Ti Ki Di Do).

En over de gemiddelde post-rock luisteraar kun je vrij snel hetzelfde zeggen, buiten de lijntjes kleuren maakt het toch al vrij moeilijk (getuige de populariteit van bands zoals Tarentel en Bardo Pond om maar eens iets te noemen).

Op die manier, ik begreep het gewoon echt niet
Med Sud is voor mij zeker ook hun meest toegankelijke werk, maar radiovriendelijk is het toch zéker niet. Dat zullen ze ook nooit worden vermoed ik. Ze worden enorm gewaardeerd door een grote groep mensen, maar het zal nooit de échte massa zijn.
Een band als Interpol, hoewel in se iets toegankelijker, zal daar ook genoegen mee moeten nemen.

Laat het zo maar zijn, dan is er tenminste nog een kans om aan tickets te geraken voor zulke 'wereldbands'

Nou ja, ik snap IllumSphere wel, van mij mag het soms ook wel ff wat nieuws zijn. Net zoals ik dus blij ben met artiesten zoals David Sylvian die zich echt ontwikkelen en steeds nieuwe dingen proberen.

Sigur Ros heeft een zeer kenmerkende sound, maar om nu te zeggen dat ze nooit iets nieuws proberen? Ik vind Von toch behoorlijk anders dan AB. En () was toch ook behoorlijk anders dan zijn voorganger. Dit was met Takk em Hvarf/heim misschien een tikkeltje minder maar Med Sud... was toch ook weer behoorlijk anders.

Dit klinkt miischien niet zo '''nieuw'' omdat het blijkbaar grotendeels helemaal niet nieuw is. Hoewel ik het gedurft vind om de climaxen grotendeels even te vergeten!

Mijn mening dat Sigur Rós nu wel met iets nieuws mag komen blijft, maar dat doet niets af aan de pracht van dit album. Dit weet me steeds te verbazen en wil ik zeker op vinyl. Nog een paar keer beluisteren en ik denk wel dat mijn beoordeling er zal staan.

Een late fietstocht door het bos met een heldere sterrenhemel en knalgele maan doet dit album alleen maar meer goed...

^ True story. Dit draaien terwijl je in onderbroek achter de computer bent genesteld, vergezeld door een bak chips op schoot en een flesje bier in je hand, wonend in een lekkende Vinex-woning te Waalsprong tijdens een hevige regenbui; dat werkt qua sfeer wel iets minder.

^ Dat is weer heerlijk voor m'n Pardoel sessies!

Ondanks dat ik vind dat Sigur Rós wel met iets nieuws op de proppen mag komen, vind ik dat Sigur Rós weer eens heeft bewezen waarom het geen leugens zijn als er iemand zegt dat ze zo dicht bij de perfectie aanleunen. Uiteraard kent iedereen nu wel het trucje, maar mij hoor je niet klagen als het trucje nog steeds werkt. Zelfs nadat bijna alles al verteld is. Het is een pracht van een album die zeker een geduchte concurrentie van () kan zijn. Nu is de kans bijna onbestaand dat er iets () in de schaduw kan zetten, maar de poging van Valtari is er eentje om te onthouden. Ik zeg 'poging', maar ik weet heel zeker dat dit niet eens de bedoeling van Sigur Rós was.

Een vergelijking met () is niet eens zo gek. Diezelfde melancholie is hier weer stevig in trek en nummers als Ekki Múkk of Varðeldur konden best weleens onder het leven gaan als bonusnummers van (). En die eer gaat niet enkel op voor de twee net genoemde nummers, maar ook voor Varúð en het titelnummer Valtari. Maar naast een bijna tweelingbroer van (), is Valtari ook een verademing na Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust dat voor mij toch wel het toppunt van melodramatiek was.

Ik weet dat het volgende gegeven nooit of te nimmer mag gebruikt worden als argument voor een beoordeling. En dat ik ook niet, maar mag ik jullie er wel op attenderen hoeveel dingen die simpele afbeelding op de hoes vertelt ? Het is de eerste keer dat Sigur Rós een dergelijke hoes gebruikt op één van hun albums en ik vind het één van de meest betekenisvolle hoezen die ik ooit al heb gezien. Op zowel een Sigur Rós album als op een album van een andere band. Nu verwachten jullie waarschijnlijk dat ik die betekenissen uit de doeken doe, maar dat doe ik juist niet. De betekenissen kunnen verschillen en het is ieder zijn eigen zoektocht naar de betekenis die zij er op willen plakken. Doe het en denk er iedere keer over na als je deze hoes ziet. Of doe het juist niet, maar dan weet ik niet of je dan de pracht van de hoes kan zien.

Maar IllumSphere, als jij dit toch zo geweldig vindt, waarom geef je dit dan geen vijf sterren ? Een hele interessante vraagstelling waar ik een antwoord op weet, maar misschien niet de voldoening kan geven die de vrager wenst te krijgen. Er is één iets aan dit album die me hindert om voor de volle punten te gaan en dat komt door het volgend probleem. Omdat de vier nummers Ekki Múkk, Varúð, Varðeldur en Valtari zo prachtig zijn zorgt dit er voor dat de andere nummers in de schaduw komen te staan. Ze zijn allesbehalve slechter, begrijp mij dan ook niet verkeerd, maar ze zijn wel een stuk zwakker in kracht. Alles wat voor, tussen en na die vier nummers komen boeten heel wat in. Ég Anda redt zichzelf wel net, maar de rest helaas niet. En dat vind ik jammer en eigenlijk de enige tekortkoming van dit prachtig album.

Ik ben voldaan.

Een plaat van Sigur Rós beschrijven, het heeft meestal iets weg van een sprookje. Dit komt doordat de muziek die de band onder aanvoering van frontman Jónsi maakt, daadwerkelijk sprookjesachtig klinkt. Feeëriek. Waarom? Het is een combinatie van factoren, zoals die ook aan de hand van de nieuwe plaat, ‘Valtari’, kan worden uitgelegd.

De eerste, en misschien wel belangrijkste factor, is het stemgeluid van Jónsi. Het geluid dat hij produceert, lijkt wat op engelengezang, het komt op je af, bijzonder lieflijk en bekoorlijk, maar ook indringend en soms scherp. Op ‘Valtari’ wordt veeleer voor de rustige aanpak gekozen, maar het unieke stemgeluid blijft een sterkhouder; en zorgt er ook deze keer weer voor dat de IJslanders een geschikte plaat afleveren. Let wel, ik heb het over een geschikte plaat, en geen geweldige plaat; dat is ook zo, naar mijn gevoel zijn voorgangers als ‘()’ en ‘Ágætis Byrjun’ veel sterker, en veel beter gelukt in het opzet om magie over te brengen naar de luisteraar. Die platen hebben ook meer intensiteit, vind ik; op ‘Valtari’ heb je eerder ingehouden nummers, waarvan er ook wel enkele prachtig zijn, zoals het openingsduo, maar om de gehele rit uit te zitten, maakt dit er iets moeilijker op.

De stem van Jónsi leent zich hier, gelukkig, wel voor melancholische, droefgeestige muziek, want ik vind het persoonlijk wat minder passen bij hetgeen op het vorige album werd gedaan, of op het solo-uitstapje van de frontman. De stem tilt de muziek naar een hoger niveau.

De tweede factor: de muzikale omlijsting. Op ‘Valtari’ is een minder vol geluid te horen, en ook amper uitbarstingen, waar ze in het verleden zo goed in bleken te zijn. Toch klinkt ‘Valtari’ als een sprookje; de weemoedig klinkende pianoklanken, de ambient soundscapes; ze roepen een hele wereld op. Elke Sigur Rós plaat roept een nieuw universum op; ‘Valtari’ roept dat van een desolaat, groezelig landschap op, of van een schip dat boven de golven dobbert, in plaats van erop. Die inspiratie haal ik vooral uit de hoes.

En dan zijn we meteen bij factor drie aanbeland; de hoes. De hoes van zo’n plaat roept ook altijd heel wat vragen op, en is altijd net mysterieus genoeg om ze nooit allemaal te kunnen beantwoorden. Alles blijft daardoor een beetje vaag, laat de muziek maar spreken. Ook hier is dat weer het geval, we zien een schip boven de oceaan “vliegen”, het is een bijzonder schouwspel.

Ik heb al aangegeven dat ‘Valtari’ minder indruk maakt op mij. Dat is voor een groot deel te wijten aan het gebrek aan uitbarstingen, maar in principe is dat slechts schijn. Men speelt nu veel meer met “onzichtbare” uitbarstingen; bescheiden climaxen, die zich liever op de achtergrond bezighouden, zonder echt de algehele aandacht te trekken. ‘Varúð’ is daar een aardig voorbeeld van. De song trekt de aandacht niet echt binnen het geheel, maar er zit eigenlijk heel wat beweging in, en er gebeurt van alles. En de opbouw is zo geduldig, misschien net iets te geduldig. Daar wringt het schoentje wat mij betreft.

Toch kan Sigur Rós in mijn ogen amper iets slechts doen, zelfs een matig nummer heb ik nog nooit gehoord van hen. Dat alleen verdient al een applausje, maar het is ook nog eens niet de gemakkelijkste muziek die er is. Het vergt van de luisteraar fysieke en mentale inspanning om zich doorheen het complexe kluwen te manoeuvreren, en het etiket “groeiplaat” is dan ook van toepassing, ook op ‘Valtari’. Tegelijkertijd is het muziek die het enorm moet hebben van het gevoel, en daar ook op inspeelt, dus vanuit dat perspectief kan je ook weer zeggen dat het je ligt, of het ligt je niet. Laat het net die schijnbare tegenstelling zijn die me aantrekt in hun muziek.

‘Valtari’ is een goeie plaat, maar lang niet zo indrukwekkend als enkele van z’n voorgangers. Het is wel een dappere voortzetting in hun evolutieproces, en het maakt me gelijk benieuwd waar het met de volgende plaat alweer heengaat. In afwachting zal deze plaat zeker nog de revue passeren, maar toch wat minder vaak dan ‘Ágætis Byrjun’, ‘()’ en ‘Takk…’.

3,5 sterren

Ben ik nu echt de enigste die dit na ( ) en AB, hun beste plaat vinden?
Voor de rest weer een sterk stuk Nick.

Valtari vind ik echt enorm tegenvallen. Ik ben zo´n beetje in een andere wereld als naar ( ) of AB luister, bij Valtari krijg ik een reisje naar dromenland. Ik val iedere keer bijna in slaap door dit album en dat ligt niet aan het tijdstip.

Misschien ben je de enigE die die vindT. Sorry, kon het niet laten.

Die die vindt? Sorry, kon het niet laten

Ik mis toch de intensiteit bij deze plaat van Sigur Ros, te veel speeldoosjes nummers in het verlengde van Ba Ba... Het blijven mooie klanken en Varúð is prachtig, maar gezien de indrukwekkende discografie van de IJslandse lieverds denk ik niet dat deze plaat nog vaak voorbij gaat komen.

Niet hun beste album, maar ik moet toch zeggen: Varuo is het mooiste nummer van dit jaar, in de vaarwateren van GY!BE, maar dat maakt niet uit. Prachtig nummer.

In eerste instantie was ook ik niet erg overtuigd , maar wat een groei album is dit geworden. Vooral Varðeldur is ongelofelijk mooi en melancholisch en draai ik constant maar ook Varúð,Ekki Múkk,Rembihnútur mogen er zijn. ogen dicht en gaan.

Toch wel een groeier dit inderdaad, er komt toch wel iets magisch naar boven pruttelen uiteindelijk.

Ik zit dit voor het eerst sinds tijden weer eens te beluisteren en ik kan niet anders zeggen dan dat dit gewoon weer een prima album van Sigur Rós is. Heerlijk dromerig en sfeervol. Ergens ook heel warm, het is echt zo'n 'warme deken'-album, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik vind alleen wel dat er wat té veel vinylgekraak is gebruikt.

Begint ouderwets goed met de eerste drie nummers. Met name Varúð is weer van ongekende schoonheid. Helaas kabbelt het erna een beetje voort. Niet meer de muzikale uitspattingen en onwaarschijnlijke climaxen die deze band zo typeren. Neen, slechts rustige, ietwat eentonige (uiteraard, het gaat hier om Sigur Ros, dus slecht zal het nooit zijn) nummers volgen.

Absoluut een aangename plaat, maar (nog) niet de topper waar ik op hoopte.

3,5*

Mooie plaat, maar als de hele plaat de pracht van Varuo evenaarde, was het vijf sterren geworden

Hier kan ik mij alleen maar bij aansluiten.

Ik snap eigenlijk niet waarom men blijft hameren op het feit dat dit hetzelfde klink als hun vorige platen en daardoor mindere punten geven. Volgens mij is dit maar het eerste album waar ze de stijl van () (bijna) identiek verder zetten en de perfectie overstijgen kan gewoonweg niet. Het doet me weinig of dit hetzelfde zou klinken als hun vorige platen of dat ze het geluid aan het uitmelken zijn, het is en blijft prachtig. En prachtige dingen kunnen nooit vervelen, hoe vaak het ook wordt herhaalt.

De stijl van dit album is verre van die van ( ). Die laatst genoemde is een stuk minimaler, rustiger en dromeriger. Dit is in de trant van het bombastische karakter van Takk. Niet per se slecht, wel een stuk minder overtuigend.

Ik hoor hier toch echt wel het geluid van (). Ekki Múkk, Varúð, Varðeldur en Valtari bijvoorbeeld hebben dezelfde melancholische en dromerige geluiden zoals wat () heeft.

Ja, echt identiek klinkt het niet.
Maar als ik Valtari met één van hun platen moet vergelijken komt ( ) het dichtst in de buurt. De bombast van Takk hoor ik hier overigens nergens.