Sigur Rós - Valtari (2012)

Ook eens beginnen luisteren en bevalt prima, vooral Varud en Eki Mukk.

De hoes vind ik ook enorm intrigerend met dat zwevende ship, gewoonweg prachtig. Komt hier ooit nog wel eens aan de muur als ik een mooie print te pakken kan krijgen.

Dit is een Sigur Rós album wat mij veel doet. Wat mij betreft een supersterk album. Veel kalmer, rustiger en discreter dan dat bombastische standaard post-rock geweld van hun eerdere werk (Al vond ik Með suð í eyrum við spilum endalaust ook wel geinig). Goed werk

Standaard post-rock is het natuurlijk allerminst. Als je normale post-rock wil moet je naar iets als This Will Destroy You luisteren. Sigur Ros is compleet uniek.

Ben er al nooit erg kapot van geweest, van Sigur Rós, maar dit 'Valtari' doet mijn hart zeker niet snel kloppen. Traag en eentonig. In track 3 en 4 veert de club even op, maar voor het overige kunnen deze sfeer- en klanktapijtjes mij niet erg bekoren. Vanaf track 6 wordt het echt 'de rit uitzitten' en is het uitgesproken saai.

Weer een dromerig mooi album van Sigur Ros, zonder echte uitschieters. Vreemd is wel dat het titelnummer een minder nummer van dit album is. Waar staan trouwens de bonus tracks op? Ik zoek op internet maar kan deze nergens op een editie vinden.

Het zijn pre-order bonus tracks. Zo officieel als wat.

Waar slaat die toevoeging "zo officieel als wat op" op als ik een vraag stel omdat ik op zoek ben naar die bonus tracks.

Lijkt me toch duidelijk dan? Officiële mp3 bonustracks als je een pre-order hebt gedaan. Soms heb je ook anderssoortige bonustracks (die dan ook op de site komen te staan) en deze kreeg je 'via de band zelf'. In die zin 'zo officieel als wat'.
Vanwaar zo'n geïrriteerde reactie trouwens? Ik bedoel er verder niets mee en denk je netjes informatie te geven (graag gedaan)


En iedereen weet verder ook wel dat het dan niet zo lastig is om ze ook op andere wijze op te snorren

Komt toch niet zo vriendelijk over als ik een gewone vraag stel. Vandaar. En het was voor mij helemaal niet zo duidelijk. Maar nu wel.....bedankt....

Ik zou niet weten waarom ik op die vraag onvriendelijk zou moeten antwoorden (en anders zou ik niet eens de moeite nemen). Maar als het duidelijk is hoe het zit met die bonustracks is het goed.
Ik vind er overigens geen bal aan, jouw score bekijkend denk ik dat je ze zeker maar eens moet opsnorren.

Aan de hoeveelheid stemmen te zien zijn er veel mensen die dit album bij de 1e luisterbeurt al ''vergeten' en er geen aandacht meer aan willen besteden.

Hoe bedoel je dat? Ik kan niet aan het aantal stemmen zien of mensen het album meer of minder dan één keer luisteren. Je kunt tenslotte ook maar één keer stemmen.

Ttja je zou ook kunnen zeggen dat je aan het aantal stemmen kan zien dat dit album even wat tijd nodig heeft voordat je het goed kan beoordelen. Ligt er maar net aan hoe je het interpreteert.

Het album is nu toch alweer even uit. Vanaf Takk ging de interesse (als ik naar de hoeveelheid stemmen kijk) langzaam achteruit. Dat is wat ik ermee wil zeggen. Ik denk niet dat er nog 300 stemmers zullen zijn.

Op gegeven momemt wel natuurlijk, maar veel meer zal het niet zijn.

Ik denk dat heel wat mensen gewoon niet beginnen aan Valtari, door de toch wat tegenvallende recensie's. Toch blijf ik genieten van Valtari, naar mijn mening één van de beste platen uit 2012 tot nu toe.

Dan moet je beter zoeken, want staat toch ook gewoon op discogs: Sigur Rós - Valtari (File, MP3, Album) at Discogs

Kvistur staat trouwens ook op de 10" die met Record Store Day is uitgekomen.


En ik ben er uit, na () is dit toch wel mijn favoriete Sigur Ros album. Eindelijk weer veel spanning in de muziek, die ik bij de albums tussen () en deze toch miste.

Geweldige album.
Dit is echt een groei album voor mij.
Op begin was ik redelijk skeptisch maar zoals al vaker voorgekomen moeten nummers / albums vaak inwerken op mij. Dit is gewoon een goed album dat tijd nodig heeft om op je in te werken, zoals bij eigenlijk ieder Sigur Ros album.

Dat geldt minder voor Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust en Takk, die voor mijn gevoel toegankelijker zijn.
Ik merk dit ook erg veel in mijn omgeving dat men totaal geen geduld heeft om een nummer als het ware te leren kennen. Het moet meteen goed en spannend klinken anders is het meteen afgeschreven.

Hoevaak ik mezelf wel niet heb belazerd met denken van dit is het beste nummer van het album, en 2 weken later totaal erop uitgekeken te zijn. En gek genoeg zijn dat bijna altijd de nummers die meteen of snel mooi klinken.
De nummers die wat langer de tijd nodig hebben om te waarderen hebben daarintegen een veel langer 'houdbaarheidsdatum' voor mij.

Wat ik hiermee eigenlijk wil zeggen is; geef dit album nog eens een kans, wie weet begin je het langzaam toch een mooi labum te vinden.

Ik vind een 3.69 toch echt te laag voor dit album en ik denk dat dit komt omdat het gewoon geen hapklare muziek is en men hierdoor een lage beoordeling geeft.
Ik denk ook dat dit cijfer alleen nog maar stijgt met de tijd.

Al hun platen, met uitzondering van de laatste, zijn geen hapklare brokken. Die krijgen wél een hoge(re) beoordeling.

Nee, de reden waarom het zo laag scoort is omdat het weinig vernieuwend is. Je kunt één album maken, je kunt twee albums, maar op den duur moet je echt wel vernieuwen en ook al ben je niet hapklaar. Het geluid van Sigur Rós is fantastisch, maar je kunt niet blijven voortborduren op eenzelfde geluid en verwachten dat men nog altijd lyrisch zal zijn. Tien jaar na () en nog steeds de basis gebruiken van dat album, dat moest zelfs een legendarische band als The Beatles niet proberen.

Sigur Rós moet eens wat meer rondsnuffelen in oude vinyl winkels naar de obscure geluiden van eender welk genre en dat als basis gebruiken. Dat zou pas geweldig zijn!

@ Lennonlover

Daarom heeft dit ook tijd nodig =)
Een album als () is nog moeilijker dan Valtari, naar mijn mening, maar die bestaat al jaren.

Iets zegt mij dat () echt niet meteen lovende cijfers kreeg toen het net uitkwam, maar ik kan het ook mis hebben.

@ IllumSphere

Dat is jouw mening, geen feit, dat moet nog blijken dat het minder aanslaat door weinig vernieuwing.

Wat blijkt dit nieuwe album van Sigur Rós een groeiplaat te zijn, die overigens perfect past bij een warme zomeravond. Van dit album kun je alleen genieten als je rustig de tijd neemt. Wat dat betreft vormt het een contrast met de moderne wereld en zou je dit zelfs een soort vakantieplaat kunnen noemen.

Het sterkste punt is dat het één geheel vormt. Hoewel veel mensen Varúð bestempelen als hun favoriete nummer, zie ik het puur als onderdeel van een perfect gevormd geheel. Tot Varðeldur wordt het pad van perfectie bewandeld. Eigenlijk vormen alleen Valtari en Fjögur Píanó een klein struikelblok, die overigens steeds kleiner wordt. Soms heb ik echter nog het gevoel alsof die nummers onterecht iets te lang duren.

Het is overigens te gek voor woorden dat dit als een restjesalbum wordt bestempeld. Het is een album dat de tijd nodig heeft, wellicht nog meer dan de andere albums van deze band. Valtari is deels te vergelijken met de eerste helft van ( ), maar waar dat album middels een stijlbreuk een andere richting opgaat, is dat hier niet het geval en wordt zelfs een lagere versnelling ingezet. Of Sigur Rós zich voldoende ontwikkeld heeft als band is moeilijk te zeggen. Revolutionair is dit album wellicht niet, maar Sigur Rós bewijst voor mij in ieder geval dat dit een zelfkritische band blijft met een eigen geluid.

Mooi verwoord, Co Jackso, ik kan mij er helemaal in vinden

Sigur Ros... Een band die een half jaar geleden nog niet kappot kon voor mij. Maar nu begint mijn liefde voor de band lichte scheurtjes te tonen. De heren proberen hier is nieuws te doen maar eigenlijk is het gewoon een ambient versie van Takk. Ondanks het aantal uitbarstingen naar beneden is geschroeft blijft het bombasme aanwezig. Gelukkig zijn er twee prachtige tracks die de score redden: Varúð en Rembihnútur. De overige nummers hebben onvoldoende intressante momenten en blijven maar wat voortkrabbelen. Een aardige plaat, maar lang niet zo hartverscheurend als ( ).

Dit album werd niet zomaar als een restjes album bestempeld. Het merendeel van de tracks op dit album schijnt al op de planken te hebben liggen en in sommige gevallen al tien jaar oud te zijn. De leden van Sigur Rós hebben dus nooit eerder de behoefte gevoeld om deze nummers op plaat te zetten. Dan is het gewoon een restjesalbum. Dat je het ondanks die punten een geheel vindt, is een heel ander verhaal.

Deze band kan het gewoon niet verkeerd doen. Ik hoef enkel de gitaar melodie te horen in Ég Anda te horen en ik ben al weer diep geraakt. Enkel een piano in de outro van Ekki Múkk en ik ben in een staat van geluk. Jónsi hoeft enkel zijn vocalen in te zetten in Varúð of ik pink al een traantje weg. Het paradijs dat Rembihnútur is. Het hemelse Dauðalogn. Het intens emotionele Varðeldur. En dan nog de even sfeervolle, serene laatste twee nummers en dan hebben ze gewoon weer een perfect album afgeleverd.

Niets, maar dan ook niets kan tegen deze heren uit IJsland op wat mij betreft. Binnenkort ga ik ze voor het eerst live zien (werd tijd) en ik ben benieuwd wat dat nog kan toevoegen aan het onaantastbare wat deze band al voor mij heeft.

Het beste album van ze is dit zeker niet, dat zal ik toch altijd ( ) blijven vinden. Toch schaart deze ook weer met gemak tussen de 5* platen die al zijn gemaakt door Sigur Rós. Dat dit nu op mijn nummer 1 staat is voor het moment.

Ik vind dit album echt een op zich staand album en een afwijking van hun oeuvre. Ben het dus niet met je eens. De plaat pakte mij gelijk vanaf de eerste seconde.

Ik heb ongeveer een maandje niet gekeken op deze site bij dit album, maar ben wel blij dat de plaat steeds meer wordt gewaardeerd zo te lezen.

Ik heb deze plaat daarnet beluisterd en ik moet constateren dat het wel welletjes is geweest met de typerende Sigur Rós geluiden. Niet dat ze slecht zijn, na het te dramatische Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust klinkt het stukken beter, maar ik heb een been there gevoel gekweekt bij dit album. Ik zei al eerder op deze pagina dat het deugd zou doen voor de band en de fans als ze zich eens zouden verdiepen in obscure geluiden.

Nog een paar keer beluisteren voor ik er een score aan plak, maar ik vrees dat dit mijn definitieve mening van deze plaat wordt.

Ze hebben al eens wat experimentelers gedaan en kijk hoe de "fans" reageren op Ba Ba Ti Ki Di Do.

Over het algemeen wordt door de meer mainstream luisteraar een meer drastische ontwikkeling van een band of artiest niet op prijs gesteld (het typische voorbeeld is David Sylvian waarvan de recente meesterwerken door de meeste mensen als te veel gedoe worden afgestempeld).

Ik weet niet of jij de beoordelingen positief of eerder negatief vindt van Ba Ba Ti Ki Di Do, maar dat is net de bedoeling van experimenteren. Het uit proberen van diverse dingen om te kijken wat past. Dat je daar soms negatieve feedback voor krijgt is normaal, de band moet simpelweg de balans kunnen vinden tussen een nieuw geluid en de waardering van zijn fans.

Ik vind de benaming mainstream luisteraar trouwens een vreselijke benaming. Wat bedoel je daarmee ? Als je daarmee de mensen bedoelt die houden van simpele doch aanstekelijke muziek bedoelt, dan zet ik toch mijn vraagtekens bij die stelling. Sigur Rós, en post-rock in het algemeen, is niet echt mainstream materiaal en wordt niet echt gewaardeerd door de 'mainstream' luisteraar.