Sigur Rós - Valtari (2012)

Lukt het Sigur Rós wederom te betoveren? Ja en nee, en daarmee heb ik het gelijk al gezegd.
Ja, hun muziek blijft schitterend en soms niet van deze wereld. Nee, echt verrassen doen ze niet meer en daarbij laten ze op Valtari nu juist hun kant horen waar ik persoonlijk het minst mee heb.
Niet geheel verwonderlijk dat juist nummers als Varúð en Dauðalogn enorm aanslaan terwijl andere nummers me iets minder doen en dat ik het album zelfs een beetje te veel als een nachtkaars zie doven tijdens de laatste twee nummers Valtari en Fjögur Píanó.

Varúð en Dauðalogn laten de kenmerkende opbouw naar iets groots horen, spelen met een koor of hebben nog iets rock-achtigs in zich. Toewerken naar iets episch (wel net een slagje minder) maar de verdere vibe van het album is mij soms iets te veel ambient Sigur Rós.
Natuurlijk klinkt ook dat nog steeds mooi maar het is nu net datgene waar ik iets minder mee heb. Juist op dit album krijg ik te veel een 'been there done that' gevoel en dat is niet eerder voorgekomen.

Ongetwijfeld kunnen hier een aantal clichés op losgelaten worden in de vorm van mooie momentjes in het leven, landschappen, bijzondere wandelingen, autoritten enzovoort maar ergens komt het mij te veel over als 'tussendoortje'. Go van Jónsi vind ik dan net wat leuker.
Zou het moeten groeien? Lijkt me stug omdat ik de muzikale kwaliteiten van de band nu onderhand erg goed (er)ken en de luisterbeurten ontelbaar zijn en ook dit album heb ik nu aardig wat keren beluisterd.

Teleurstelling? Ook hier moet ik ja en nee antwoorden. Ja, want dit album levert op Von na zo'n beetje de laagste beoordeling op (ook al is deze nog steeds zeer behoorlijk) en nee want Sigur Rós lukt het zelfs met een minder album toch nog wat glansmomenten te verzorgen en de andere nummers zijn zo beroerd nog niet.

Het sprookje boet wat aan kracht in maar zal vast wel een glorieuze boost krijgen in Paradiso komende zomer en wie weet krijgt Valtari daarmee ook wel een kleine positieve injectie.
En ach, zo'n pracht-album als Ágætis Byrjun zal waarschijnlijk wel nooit geevenaard gaan worden.

Met hun onnavolgbare mix van hypnotiserende pop en klassiek is een nieuw album van Sigur Rós er altijd een om naar uit te kijken. Het zesde album Valrari (streamroller) is geen uitzondering. Een wel hele vroege lek (ruim anderhalve maand voor de release) zorgde dan ook voor niets anders dan vreugde bij de serieuze muziekliefhebber. Na een geslaagd 'popalbum' (mét onuitspreekbare titel), is Valtari min of meer een back to the basis album. Het levert gemengde gevoelens op.

De bijzondere ritmes, koortjes en Engelse zang die de Ijslandse band voorzichtig had geïntroduceerd op de voorganger zijn weer van de baan. Valtari bevat meer elektronica. Maar zoals bassist Georg Hólm zelf al zei: "maar het is geen dansalbum". Nee de minimale verandering zit hem in de ambient klanken. Vermenigvuldig dit met Sigur Rós ten tijden van ')(', en je hebt Sigur Rós anno 2012. Het klinkt echter niet zo nieuw als op papier. Sigur Rós is een genre opzich, en klinkt meteen volstrekt herkenbaar. Ja, de magie is weer aanwezig, maar de spanning ontbreekt. Het 'heilige vuur' (om het zo maar even te noemen) blijft uit. Nummers eindigen min of meer zoals ze begonnen. Door het ontbreken van een climax zijn sommige (lang uitgesponnen) nummers wat voorspelbaar. Over de gehele linie van het album gebeurt er dan eigelijk ook maar weinig.
Maar dit is geen reden om Valtari af te kraken. Het geheel is namelijk net zo sfeervol als de hoes. De nadruk ligt op Valtari, nóg meer dan ooit, op de sfeer en het geluid. De karakteristieke stem van Jonsí horen we dan ook maar bar weinig (drie van de acht nummers zijn instrumentaal), en toch is het typisch Sigur Rós. Er zijn geen hoogte of dieptepunten. Valtari wil je in zijn geheel horen, er zijn namelijk weer zat ontroerend mooie momenten. Over het kunnen van Sigur Rós hoef je niet te twijfelen, ze kunnen het namelijk nog steeds.

Saai en voorspelbaar gaan op Valtari hand in hand met sfeervol en bloedmooi. Het is net hoe je pet staat. Zoek spanning en avontuur dan hoef je je niet te wagen aan Valtari. Wil je even 55 minuten mooie en hele sfeervolle muziek horen? Dan ben je bij deze Ijslandse band wederom aan het goede aders. En daarom vind ik Valtari, als minder Sigur Rós album, het aanschaffen weer dik waard.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Wat mij betreft een erg aardige, maar niet helemaal geslaagde terugkeer naar de oude sound. Krijg nu voor het eerst het idee dat Sigur Ros niet zo veel interessants meer te bieden heeft, wat toch een beetje jammer is.

Sigur Rós - Valtari

Valtari is al de 6de studioplaat van de Ijslandse band Sigur Rós.
Nu laten ze de Pop sound van de voorganger Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust achter zich en komen ze met Valtari. Een plaat die de killie sfeer van ( ) heeft en de ambient die wat doet denken aan het toch wel geflopte debuut Von.

Valtari is zo te zien hier niet zo geliefd. Toch is Valtari weer een typisch Sigur Rós geval voor mij, je geeft het wat tijd en je krijgt er heel wat voor in de plaats. Waar ik eerst ook erg teleurgesteld was door vooral de overvloed aan ambient en het ontbreken van drums -op een paar uitzonderingen na- ben ik nu erg enthousiast over Valtari.

Het kwartje viel pas, toen ik hem beluisterde met de oortjes in en op weg was door de regen.
De pianotonen leken wel vallende druppels en Jónsi leek wel mee te zijn.
Valtari voelt aan als de hoes, je zit op een schip. Je bent maanden op zee en de kille wind doet je verlangen naar huis.

Dit is dan ook zeker geen plaat om songs apart te gaan beluisteren vind ik.
Valtari is één mooi geheel, die jammer genoeg eindigt met drie instrumentale songs.
De volgorde van de nummers vind ik dan ook één van de weinige minpuntjes aan deze plaat zo had ik Varúð als laatste gezet. En de instrumentale songs verdeeld over de plaat.

We hebben er nu ook een paar Sigur Rós 'klassiekers' bij.
Want Varúð is gewoon schitterend. Het moment waarop ze het 'refrein' zingen verandert er iets aan de muziek, het is alsof ze alle wind die er op dat moment is wegblazen een soort van verademing zeg maar. De herhaling van de titel door het koortje zorgt voor een Untitled 8 effect, en de climax die daarop volgt is fantastisch.
Nee geen moeilijke ritme's, maar gewoon een opzwellend drumgeluid die je wegblaast.

En ondanks dat de druk hoog ligt voor Rembihnútur, omdat hij na mijn favoriet komt, is Rembihnútur toch lichtelijk geniaal! Geen spetterende climax, het blijft allemaal wat kleiner, maar ze weten toch een bepaalde opbouw in de song te steken die je steeds terug doet verlangen naar de song.

Kortom: Valtari zeker niet hun slechtste werk. In tegendeel, Valtari maakt mijn hoge verwachtingenn waar en mag zich één van de beste releases van 2012 tot nu toe noemen. En het zou me niet verwonderen als hij nog zou stijgen in mijn lijstje. 4,5*

eens in de zoveel tijd ga ik weer eens opzoek naar albums en artiesten die ik niet meer luister, wat met enige regelmaat resulteerd in fijne herontdekkingen, zo ook met Sigur ros.
toen ik erachter kwam dat ze een nieuw album uitbrachten ben ik daar dan ook maar achter aan gegaan, en ik ben blij dat ik dit nu dan weer hoor.

met het horen van dit album weet ik weer waarom ik toendertijd hierna ben gaan luisteren.
het is een heerlijk stijl van muziek die je meeneemt op een reis, het is dan ook geen muziek om te luisteren tijdens het werk of iets dergelijks, maar veel meer is dit een album om juist voor te gaan zitten even de ogen dicht en laat je meeslepen door deze heren en hun prachtige muziek.
het is dan ook uit den boze om deze nummers apart te gaan beluisteren.

het hoogtepunt van het album is toch wel Varúð (wat bij mij toch weer voor een kippenvel moment heeft gezorgd), maar ook Dauðalogn weet me telkens weer te verbazen.
de 3 aflsuiters die geheel instrumentaal zijn zijn ook absoluut fantastisch.

als ik dan zo zit te luisteren word ik meegenomen door een prachtige natuur, en waar ze je op de eerste helft van het album telkens en stukje laten zien van het prachtige geheel en je het stukje bij beetje mag verkennen, laten ze je pas los met de laatste 3 nummers.
maar elke keer dat je op deze reis gaat mag je telkens een stukje verder.

het is niet verassend dat ze weer een absoluut pracht van een album hebben gemaakt, eigenlijk is helemaal niks meer verassend aan dit album. maar ze hebben zo'n fantastisch iets neergezet dat ik toch telkens weer overdonderd word.
dit zou zo maar eens het album van 't jaar worden. 5*

Ik lees dan ook dat Sigur Rós een aantal mensen heeft uitgenodigd om met een bepaald budget te filmen wat bij ze opkomt bij het beluisteren van dit album. De beste videoclip (in de ogen van Sigur Rós) is uiteindelijk ook de officiële clip geworden.

Afgelopen tijd een aantal keren beluisterd en ja, dat was ook in goede kwaliteit.
Conclusie: je kan horen dat Sigur Rós voor deze plaat zoekende is geweest en dat eigenlijk nog steeds is. Want als ik de geruchten moet geloven is het opnameproces een gedoe geweest. Eerst werd er al een heel album in de prullenbak gegooid en ook met dit werk verliep het in eerste instantie niet soepeltjes. Het zijn de kleine toevoegingen hier en daar, zoals dat gekraak van vinyl in het kabbelende Ekki Múkk, die de heren deed overtuigen om het toch uit te brengen. Wat verder opvalt is het veelvuldig gebruiken van een koor in nummers. Bij Varúð werkt dit het beste, maar dat is dan ook een vertrouwd nummer met de kenmerkende lange opbouw, de hoge stem van zanger Jónsi, een explosie van geluid tegen het einde en een kort maar ingetogen slot.

Persoonlijk ben ik wel blij dat de band (voorlopig) is afgestapt van dat vrolijke en theatrale van Með suð ... . Ook al kan de band backstage zich storten in een enorm feest met veel drank en meezingen met een foute Moldavische hit - Dragostea din tei van O-Zone - , in sombere, lege en desolate klanken maakt de band op mij meer indruk. Helaas zorgt Valtari voorlopig nog niet dat ik kippenvel krijg, iets waar vorige albums van Sigur Rós wel in slaagden. Misschien komt het doordat Valtari een behoorlijk afstandelijk album is geworden. Maar wie weet kan de kippenvel nog komen door er vaker naar te luisteren en zo de geheimen alsnog boven water komen.

Dat is inderdaad ook hoe ik denk dat hij het best zal doordringen, als het al niet ver de enige manier is. Hij is wat minimalistischer, wat meer ambient (blijkbaar? ) en daarom kan je inderdaad beter met niets anders bezig zijn dan 'luisteren'.
Ik kan er ook ontzettend van genieten 's avonds als ik in bed lig, en nee, niet om bij in slaap te vallen, wel om te luisteren. Liggen en genieten. Zo werkt ie het best (of misschien werkt ie zelfs alleen maar zo).

Ik denk dat Varud voor mij geen 'strohalm' is om mij aan vast te klampen, om het 'goed te willen vinden', maar dat het gewoon weer een pracht van een song is, die niet zou misstaan hebben op andere Sigur Ros albums à la () of bijvoorbeeld Takk. Dat blijft dan ook mijn absolute favoriet van het album.

Zeker niet hun beste, maar wederom allesbehalve een slecht album.

Na een viertal luisterbeurten kan Valtari me nog niet compleet overtuigen. Met de nieuwe, rustigere en meer ambientachtige stijl die ze gekozen hebben ligt saaiheid al gauw op de loer. Bij het openingsnummer gaat het in dit opzicht al mis; het is voorbij voor dat ik er erg in heb. Ook Ekki Múkk is een nummer dat een beetje voortkabbelt, al is het toch ook wel erg mooi.

Varúð is schitterend. Het bekende Sigur Rós recept: langzaam opbouwend naar een onweerstaanbare climax. Deze mag er, samen met de engelachtige koortjes, ook zeker zijn. Toch weet het nummer met niet compleet te grijpen. Waarschijnlijk omdat het vrij voorspelbaar is, we hebben dit al zo vaak gehoord van de mannen. Als Varúð mijn kennismaking met Sigur Rós zou zijn geweest had het me waarschijnlijk meer geraakt.

Rembihnútur is weer wat meer rock en zeer genietbaar. Dat laatste geldt ook voor Dauðalogn, een wat rustiger nummer waarbij ik vooral het outro erg mooi vind.

Dan komen we aan bij het compleet instrumentale afsluitende drietal. Ik heb hier al veel gelezen dat het wel erg saai is, drie instrumentale nummers achter elkaar. Ik ben het er deels mee eens. Varðeldur vind ik één van de beste nummers van het album. De pianoklanken doen met wel wat denken aan het derde nummer van ( ), en engelachtige achtergrondzang maakt het een ontroerend nummer. Valtari is een vrij ambientachtig nummer dat het ook goed doet bij mij. De afsluiter is dan weer wat teveel van het goede. Het nummer kabbelt bijna acht minuten maar wat voort, en bij de helft ben ik mijn aandacht al verloren.

Een krappe vier sterren voor nu, maar ik merk wel dat het een album is dat meer luisterbeurten nodig zal hebben.

Wat blijkt dit nieuwe album van Sigur Rós een groeiplaat te zijn, die overigens perfect past bij een warme zomeravond. Van dit album kun je alleen genieten als je rustig de tijd neemt. Wat dat betreft vormt het een contrast met de moderne wereld en zou je dit zelfs een soort vakantieplaat kunnen noemen.

Het sterkste punt is dat het één geheel vormt. Hoewel veel mensen Varúð bestempelen als hun favoriete nummer, zie ik het puur als onderdeel van een perfect gevormd geheel. Tot Varðeldur wordt het pad van perfectie bewandeld. Eigenlijk vormen alleen Valtari en Fjögur Píanó een klein struikelblok, die overigens steeds kleiner wordt. Soms heb ik echter nog het gevoel alsof die nummers onterecht iets te lang duren.

Het is overigens te gek voor woorden dat dit als een restjesalbum wordt bestempeld. Het is een album dat de tijd nodig heeft, wellicht nog meer dan de andere albums van deze band. Valtari is deels te vergelijken met de eerste helft van ( ), maar waar dat album middels een stijlbreuk een andere richting opgaat, is dat hier niet het geval en wordt zelfs een lagere versnelling ingezet. Of Sigur Rós zich voldoende ontwikkeld heeft als band is moeilijk te zeggen. Revolutionair is dit album wellicht niet, maar Sigur Rós bewijst voor mij in ieder geval dat dit een zelfkritische band blijft met een eigen geluid.

Sigur Ros... Een band die een half jaar geleden nog niet kappot kon voor mij. Maar nu begint mijn liefde voor de band lichte scheurtjes te tonen. De heren proberen hier is nieuws te doen maar eigenlijk is het gewoon een ambient versie van Takk. Ondanks het aantal uitbarstingen naar beneden is geschroeft blijft het bombasme aanwezig. Gelukkig zijn er twee prachtige tracks die de score redden: Varúð en Rembihnútur. De overige nummers hebben onvoldoende intressante momenten en blijven maar wat voortkrabbelen. Een aardige plaat, maar lang niet zo hartverscheurend als ( ).

Ondanks dat ik vind dat Sigur Rós wel met iets nieuws op de proppen mag komen, vind ik dat Sigur Rós weer eens heeft bewezen waarom het geen leugens zijn als er iemand zegt dat ze zo dicht bij de perfectie aanleunen. Uiteraard kent iedereen nu wel het trucje, maar mij hoor je niet klagen als het trucje nog steeds werkt. Zelfs nadat bijna alles al verteld is. Het is een pracht van een album die zeker een geduchte concurrentie van () kan zijn. Nu is de kans bijna onbestaand dat er iets () in de schaduw kan zetten, maar de poging van Valtari is er eentje om te onthouden. Ik zeg 'poging', maar ik weet heel zeker dat dit niet eens de bedoeling van Sigur Rós was.

Een vergelijking met () is niet eens zo gek. Diezelfde melancholie is hier weer stevig in trek en nummers als Ekki Múkk of Varðeldur konden best weleens onder het leven gaan als bonusnummers van (). En die eer gaat niet enkel op voor de twee net genoemde nummers, maar ook voor Varúð en het titelnummer Valtari. Maar naast een bijna tweelingbroer van (), is Valtari ook een verademing na Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust dat voor mij toch wel het toppunt van melodramatiek was.

Ik weet dat het volgende gegeven nooit of te nimmer mag gebruikt worden als argument voor een beoordeling. En dat ik ook niet, maar mag ik jullie er wel op attenderen hoeveel dingen die simpele afbeelding op de hoes vertelt ? Het is de eerste keer dat Sigur Rós een dergelijke hoes gebruikt op één van hun albums en ik vind het één van de meest betekenisvolle hoezen die ik ooit al heb gezien. Op zowel een Sigur Rós album als op een album van een andere band. Nu verwachten jullie waarschijnlijk dat ik die betekenissen uit de doeken doe, maar dat doe ik juist niet. De betekenissen kunnen verschillen en het is ieder zijn eigen zoektocht naar de betekenis die zij er op willen plakken. Doe het en denk er iedere keer over na als je deze hoes ziet. Of doe het juist niet, maar dan weet ik niet of je dan de pracht van de hoes kan zien.

Maar IllumSphere, als jij dit toch zo geweldig vindt, waarom geef je dit dan geen vijf sterren ? Een hele interessante vraagstelling waar ik een antwoord op weet, maar misschien niet de voldoening kan geven die de vrager wenst te krijgen. Er is één iets aan dit album die me hindert om voor de volle punten te gaan en dat komt door het volgend probleem. Omdat de vier nummers Ekki Múkk, Varúð, Varðeldur en Valtari zo prachtig zijn zorgt dit er voor dat de andere nummers in de schaduw komen te staan. Ze zijn allesbehalve slechter, begrijp mij dan ook niet verkeerd, maar ze zijn wel een stuk zwakker in kracht. Alles wat voor, tussen en na die vier nummers komen boeten heel wat in. Ég Anda redt zichzelf wel net, maar de rest helaas niet. En dat vind ik jammer en eigenlijk de enige tekortkoming van dit prachtig album.

Een plaat van Sigur Rós beschrijven, het heeft meestal iets weg van een sprookje. Dit komt doordat de muziek die de band onder aanvoering van frontman Jónsi maakt, daadwerkelijk sprookjesachtig klinkt. Feeëriek. Waarom? Het is een combinatie van factoren, zoals die ook aan de hand van de nieuwe plaat, ‘Valtari’, kan worden uitgelegd.

De eerste, en misschien wel belangrijkste factor, is het stemgeluid van Jónsi. Het geluid dat hij produceert, lijkt wat op engelengezang, het komt op je af, bijzonder lieflijk en bekoorlijk, maar ook indringend en soms scherp. Op ‘Valtari’ wordt veeleer voor de rustige aanpak gekozen, maar het unieke stemgeluid blijft een sterkhouder; en zorgt er ook deze keer weer voor dat de IJslanders een geschikte plaat afleveren. Let wel, ik heb het over een geschikte plaat, en geen geweldige plaat; dat is ook zo, naar mijn gevoel zijn voorgangers als ‘()’ en ‘Ágætis Byrjun’ veel sterker, en veel beter gelukt in het opzet om magie over te brengen naar de luisteraar. Die platen hebben ook meer intensiteit, vind ik; op ‘Valtari’ heb je eerder ingehouden nummers, waarvan er ook wel enkele prachtig zijn, zoals het openingsduo, maar om de gehele rit uit te zitten, maakt dit er iets moeilijker op.

De stem van Jónsi leent zich hier, gelukkig, wel voor melancholische, droefgeestige muziek, want ik vind het persoonlijk wat minder passen bij hetgeen op het vorige album werd gedaan, of op het solo-uitstapje van de frontman. De stem tilt de muziek naar een hoger niveau.

De tweede factor: de muzikale omlijsting. Op ‘Valtari’ is een minder vol geluid te horen, en ook amper uitbarstingen, waar ze in het verleden zo goed in bleken te zijn. Toch klinkt ‘Valtari’ als een sprookje; de weemoedig klinkende pianoklanken, de ambient soundscapes; ze roepen een hele wereld op. Elke Sigur Rós plaat roept een nieuw universum op; ‘Valtari’ roept dat van een desolaat, groezelig landschap op, of van een schip dat boven de golven dobbert, in plaats van erop. Die inspiratie haal ik vooral uit de hoes.

En dan zijn we meteen bij factor drie aanbeland; de hoes. De hoes van zo’n plaat roept ook altijd heel wat vragen op, en is altijd net mysterieus genoeg om ze nooit allemaal te kunnen beantwoorden. Alles blijft daardoor een beetje vaag, laat de muziek maar spreken. Ook hier is dat weer het geval, we zien een schip boven de oceaan “vliegen”, het is een bijzonder schouwspel.

Ik heb al aangegeven dat ‘Valtari’ minder indruk maakt op mij. Dat is voor een groot deel te wijten aan het gebrek aan uitbarstingen, maar in principe is dat slechts schijn. Men speelt nu veel meer met “onzichtbare” uitbarstingen; bescheiden climaxen, die zich liever op de achtergrond bezighouden, zonder echt de algehele aandacht te trekken. ‘Varúð’ is daar een aardig voorbeeld van. De song trekt de aandacht niet echt binnen het geheel, maar er zit eigenlijk heel wat beweging in, en er gebeurt van alles. En de opbouw is zo geduldig, misschien net iets te geduldig. Daar wringt het schoentje wat mij betreft.

Toch kan Sigur Rós in mijn ogen amper iets slechts doen, zelfs een matig nummer heb ik nog nooit gehoord van hen. Dat alleen verdient al een applausje, maar het is ook nog eens niet de gemakkelijkste muziek die er is. Het vergt van de luisteraar fysieke en mentale inspanning om zich doorheen het complexe kluwen te manoeuvreren, en het etiket “groeiplaat” is dan ook van toepassing, ook op ‘Valtari’. Tegelijkertijd is het muziek die het enorm moet hebben van het gevoel, en daar ook op inspeelt, dus vanuit dat perspectief kan je ook weer zeggen dat het je ligt, of het ligt je niet. Laat het net die schijnbare tegenstelling zijn die me aantrekt in hun muziek.

‘Valtari’ is een goeie plaat, maar lang niet zo indrukwekkend als enkele van z’n voorgangers. Het is wel een dappere voortzetting in hun evolutieproces, en het maakt me gelijk benieuwd waar het met de volgende plaat alweer heengaat. In afwachting zal deze plaat zeker nog de revue passeren, maar toch wat minder vaak dan ‘Ágætis Byrjun’, ‘()’ en ‘Takk…’.

3,5 sterren

Ik mis toch de intensiteit bij deze plaat van Sigur Ros, te veel speeldoosjes nummers in het verlengde van Ba Ba... Het blijven mooie klanken en Varúð is prachtig, maar gezien de indrukwekkende discografie van de IJslandse lieverds denk ik niet dat deze plaat nog vaak voorbij gaat komen.

M'n 1e stem. Toen ik in aanraking kwam met Sigur Ros een aantal maanden terug was ik niet eens overtuigd, dat is inmiddels wel anders. En dat dit album, tja: pure, zwevende, dromerige magie. Vooral door oordopjes als je de deur uit bent is dit zo heerlijk in combinatie met bepaalde omgevingen, matcht zowat met elk klimaatseizoen. Moet IJsland echt z.s.m. bezoeken.