Tool - Lateralus (2001)

hey, vraagje kan iemand met mij samen meer te weten komen over dat hele Holy Gift gebeuren, interesse? [email protected]

BTW Super plaat Tool forever!

In 'Lateralus' zingt Maynard:

We'll ride the spiral to the end and may just go where no one's been.

'Schism' gaat als volgt:

I know the pieces fit because I watched them fall away.

en:

The poetry that comes from the squaring off between,
And the circling is worth it.
Finding beauty in the dissonance.


Dit liet niet veel aan de verbeelding over gezien Danny Carey's voorliefde voor wiskunde en occulte wetenschappen. Met behulp van een wiskundige figuur kwam iemand erachter dat er een alternatieve manier is om de nummers af te spelen:

6,7,5,8,4,9,13,1,12,2,11,3,10

Let wel: hiervoor moet de stilte tussen de nummers worden verwijdert. Maar eenmaal dit gedaan is, snap je waarvan de 6 seconden (bijna) volledige stilte voor 'The Grudge' komt (het einde van Faaip De Oiad), waarom 'Mantra' op het album staat (I hope you choke zingt Maynard tijdens 'Ticks And Leeches', nu weten we met welk gevolg), we horen dat de eindnoot van 'Lateralus' doorklinkt in 'Faaip De Oiad', ... en nog zoveel meer.



Het hele album draagt de sfeer mee van iets extra te bieden, en dat is dus daadwerkelijk het geval. Ook interessant is het gebruik van de rij van Fibonacci in Lateralus: Niet alleen vormt de tijdsindeling het 16e element van de rij (987) maar ook is de zang (meer bepaald de lettergrepen) een letterlijke greep uit de reeks:



black [1]

then [1]

white are [2]

all I see [3]

in my infancy [5]

red and yellow then came to be [8]

reaching out to me [5]

lets me see [3]

there is [2]

so [1]

much [1]

more and [2]

beckons me [3]

to look through to these [5]

infinite possibilities [8]

as below so above and beyond I imagine [13]

drawn outside the lines of reason [8]

push the envelope [5]

watch it bend [3]

Het is geen geheim dat Tool termen als vernieuwing en progressie hoog in het vaandel heeft staan, maar hoe overtref je in hemelsnaam een magnifiek meesterwerk als “Ænima”? Simpel, moet het zonderlinge kwartet uit Los Angeles, Californië gedacht hebben, want middels een album waarop de muziek beangstigend dicht tegen een ogenschijnlijk volmaakte muzikale perfectie aanschuurt, geeft Tool ons vrijwel tachtig minuten lang vastberaden antwoord op deze vraag.

Had je dat dan anders verwacht? Neen, natuurlijk niet, want Tools vooruitstrevend devies, gekoppeld aan een welhaast dwangmatig gevoel van perfectionisme levert weliswaar schaarse, maar in de regel wel enkele briljante albums op. Deze eigenzinnige benadering bereikt mijns inziens met “Lateralus” onmiskenbaar haar apotheose. De plaat bevat immers dertien grillige nummers die stuk voor stuk even imposant als trefzeker klinken en die met een nagenoeg wetenschappelijke nauwkeurigheid tot uitdrukking worden gebracht.

Tool zoekt op “Lateralus” vrijwel onafgebroken de denkbeeldige grenzen tussen progressieve rock en postmoderne metal op en weet deze zelfs herhaaldelijk voor zich uit te schuiven. De muziek onderscheidt zich door middel van een ongekende koppeling van een welhaast onvoorstelbare variatie van dynamiek en gedrevenheid aan een ingenieus vertoon van kracht en agressie. De band klinkt hier af en toe bijna op het mathematische ( ) af en hier en daar zelfs een tikkeltje klinisch en afstandelijk.

“Lateralus” is ondubbelzinnig het werk van een band met een ongeëvenaarde beheersing over zijn artistieke ambacht. Met gebruikmaking van allerhande excentrieke arrangementen, complexe instrumentaties, wonderbaarlijke toonzettingen en vaak ongeëvenaarde maatsoorten, zet het kwartet immers opnieuw een reuzensprong voorwaarts. In al zijn mystiek en mysterie is het een buitengewoon intelligente, soms raadselachtige, maar altijd originele en compromisloze plaat.

Kortom, op “Lateralus” klinkt Tool eigenwijzer en geraffineerder dan ooit. Het album is dan ook een uitdaging om naar te luisteren, maar is het niet uitgerekend dat wat het allemaal nog meer de moeite waard maakt?

hoor nu net voor het eerst dat de bassdrum op pakkumbeet 6.30 van the grudge, in een seconde of 5 een factor 4 versneld

nice:)

Nice ja.

Haha

Nu pas? Goddamn shit the bed! Dat is toch veruit het beste stuk van het hele nummer. Net een gigantische metalen bol die neerstuitert.

Dat zit ook ergens in het begin al. Is inderdaad wel cool gedaan, maar er zit natuurlijk ook een hele goede drummer in de band.

Mooi stukje Omayyad

dit is het meest perfecte album dat ik ooit heb gehoord. de drum is prachtig de bass is prachtig , de gitaar is prachtig en de zang is prachtig. de hele cd is het het zelfde sfeertje maar het verveeld niet het tegenovergestlede zelfs.
en over de fibonacci reeks in de tekst (van gajarigon) dan ben je toch gewoon de beste band vande wereld als je dat voor elkaar krijgt.
ps. ik ga op 9 november naar tool in de ahoy

Als je eenmaal weet hoe die fibonaccireeks werkt, lijkt me het eigenlijk niet meer zo heel moeilijk... Beetje puzzelen.

ja oke maar bedenk het maar eens. ik zie het andere bands niet zo snel doen

Ik vind het zelf een beetje geforceerd.

Ik ook niet. Je moet er ook maar op komen, zoiets nietszeggends. Bevorderlijk voor de muziek zelf is het namelijk bepaald niet. En vergeet alsjeblieft niet dat het daar om gaat.

Bullshit...Muziek is zo veel meer dan "alleen" de muziek. Het is de hele beleving ervan. Hoe je je op dat moment voelt, de mensen achter de muziek, de tijd waarin het is gemaakt, de meningen rondom de muziek etc etc etc..... Vind zelf die hele uitleg rondom de muziek ook niet echt veel toevoegen, maar kan me goed voorstellen dat het de muziek nog specialer maakt. Alleen de muziek.....het zijn maar klanken hoor.

Laten we het op een meningsverschil houden.

hoe bedoel je

ik vind het juist heel veel zeggen.
en muziek gaat gewoon om meer dan alleen de muziek. het gaat ook om de teksten en alles er omheen net als Rik al zij

Ik bedoel dat het erop lijkt dat ze gedacht hebben, we gaan eens iets 'moeilijks' verzinnen. Het moest blijkbaar zo nodig.

De volgende keer nemen ze misschien wel de priemgetallen.
2-3-5-7-11-13-17-19-17-13-11-7-5-3-2, kun je er meteen een lekker lang nummer van maken. Geniaal!

[quote]Jazper schreef:


Ik bedoel dat het erop lijkt dat ze gedacht hebben, we gaan eens iets 'moeilijks' verzinnen. Het moest blijkbaar zo nodig.



maar vind je het nou positief of negatief??

O, bedoel je dat?

Ik vind dat negatief. Of tenminste, niet positief.

Oke
dan zijn we het niet met elkaar eens

Vandaag opgewaardeeerd naar 5 punten.
Is een kandidaat voor mijn Top 10.
Aenima is Lateralus voorgegaan. (Aenima was mijn eerste kennismaking met Tool)
Ik wil dit album echter wat meer aandacht geven, vandaar in mijn rotatielijst.

Ik heb eigenlijk achteraf pas gemerkt dat ze de Fibonacci reeks hebben gebruikt voor de lyrics. Wel grappig dat ze dat hebben gedaan, en de rest van de muziek klopt toch ook allemaal? Mij hoor je er niet over klagen, al ben ik het wel eens met dat ze heel misschien 'iets moeilijks' wilden verzinnen. Als ze dat echt op die manier hebben gedaan vind ik wel dat ze het goed hebben uitgewerkt, want Lateralus is veruit een van de beste nummers van het album.

"Helaas" niet gelukt. Mijn Top 10 blijft (voorlopig) zoals die is.
Wèl is dit een geweldig album, die zeker in mijn top 25 zal staan.
Wie weet, misschien later!! (blijft natuurlijk 5 punten)

O wat is dit album goed, o wat is dit geniaal, o wat is dit ingewikkeld, o wat is dit onuitputtelijk. Hier kan ik BLIJVEN naar luisteren. Moeilijk om nummers op te noemen aangezien ik dit eerder een concept-album vind. Maar Ticks & Leeches vind ik het beste wat ik van Tool al gehoord heb (op het niveau van songs). Maar je kan het niet vergelijken met Disposition-Reflection-Triad want als je na 500 beluisteringen en evenveel orgasmes eindelijk op de tekst begint te letten ben je rijp voor opnieuw 500 beluisteringen in het besef dat dit pure kunst is. Beste album in mijn collectie.

Heb je AEnima niet in je collectie?

Die fibonacci-reeks kun je idd in lateralus horen. Maar ik heb ook ergens gelezen dat de nummers van de tracks door mekaar staan. Een of andere wiskundeknobbel heeft een paar berekeningen gedaan (vraag me niet op basis van wat) maar de juiste volgorde zou zijn:
6,7,5,8,4,9,3,10,2,11,1,12,13
Je moet ook met een programma de stilte tussen de nummers weghalen. Ik heb het nog niet geprobeerd maar het is zoals Maynard zingt: "the pieces fit"

Je kan ook een ouderwetse point-and-click adventure game gaan spelen op je PC. Kom je legio van dat soort puzzels tegen.

hm, het zijn zelfs geen berekeningen. Je moet gewoon de spiraal volgen. Er zijn natuurlijk veel manieren om dat te doen. Je zet de nummers op een horizontale rij en je tekent een spiraal: van 13 naar 1 naar 12 naar 2 enz.