Frankie Goes to Hollywood - Welcome to the Pleasuredome (1984)

Lennon toch!! Als je het origineel met de cover gaat vergelijken is die trager ja, maar zo zit de wereld niet in elkaar, he? Je moet zaken wel benoemen zoals ze zijn. Voor de cover is de snelheid van het origineel opgeschroefd, niet andersom.

Wat heet, ik heb het even nagekeken....

4:30 minuten duurt het origineel van Bruce, dat wordt in 3:57 minuten afgeraffeld door FGTH. Waarbij ik niet zeker weet of FGTH de letterlijke versie van Bruce helemaal heeft gecovered.

Snap wat je bedoeld, maar zoals ik al eerder schreef kende ik deze versie eerder dan het origineel, en dat zal vast in mijn beoordeling mee spelen. Als dat andersom was geweest was mijn mening misschien compleet anders (al betwijfel ik het bij dit nummer ten zeerste)
Ben ook geen erg groot liefhebber van Springsteen (een best of (zonder born to run ) kan ik net hebben) dus dat zal ook wel meespelen.

Het is toch echt hoe ik dat ervaar...

Luister eens naar die heerlijke bas in de FGTH versie...

Hieronder de (nog kortere) versie die ik als eerste leerde kennen:

Overigens is het hoofdstuk over Frankie in Rip it Up and Start Again (Simon Reynolds) erg informatief.

Nou, dat is wel het punt dat ik probeer te maken. Ook ik kende de versie van FGTH veel eerder dan het origineel. Maar nadat ik het origineel had gehoord kwam IK tot de conclusie dat de cover te snel gespeeld wordt en niet het origineel te langzaam. Lijkt me logisch...

Het ging over Born to Run, Mjuman, niet over War.

Mijn opmerking over Frankie in het boek van Reynolds blijft staan en van de 3 War-versies vind ik die van Edwin de beste; en Born to Run van Frankie, daar wil ik geen woorden aan vuil maken.

Ook al eerder genoemd: op de 12 inch van Two tribes staat een veel betere versie van War dan op het album... en ook die vind ik beter dan het origineel

Waardeloze plaat !

Als ik het figuurlijk neem, klopt dat: ik heb mijn vinyl exemplaar voor één euro bemachtigd. Als ik het letterlijk neem, is het een opmerking die - zo zonder context en toelichting - net zo veel waarde heeft als gij aan dit album hecht

Hier in huis is het een gewaardeerde fun-plaat, maar in een slangennest ligt dat wellicht anders Misschien kunt ge uw 'skin' eens verliezen?

Strakke onderbouwing inderdaad. Misschien wil je het toelichten, zodat die ene ster geen antistem lijkt?

Hier is de onderbouwing al een stuk sterker... Cutting Crew - Broadcast (1986)

Heb met die goof al 'ns in de clinch gelegen toen ik een album van R.E.M. middelmatig noemde.

als eindconclusie van dit produkt volstaat "waardeloze plaat". 1 euro is dik betaald. Met de groeten aan Mjuman.

Kan mij ook niet indenken dat dit goed was. Hoewel de elpee nog wel ergens staat te verstoffen op zolder

Antistemmen is best triest. Kan me niet voorstellen dat je de moeite hebt genomen om deze plaat meer dan eens (laat staan een hele keer) hebt geluisterd. Waarom dan toch stemmen? Om lekker tegen schenen te schoppen? Aandacht te vragen?

Je kan best een plaat slecht vinden, maar zonder een reden een ster geven vind ik triest..

Als je wilt dat ik stem ben je ook niet blij wat dan krijg je weer het gedoe van dat je met een halve stem beter niet kunt stemmen. Maar goed ik wil dus zeggen dat ik dit indertijd wel goed-leuk vond. Maar tegenwoording kan ik er niks meer mee. Is dat zo raar?

Gewoon een fijne plaat dit...met veel jeugdsentiment....voor mij dan.

antistemmen bestaan niet. een stem geeft de persoonlijke waardering aan en hier reikt dat niet verder 1.0.

TJa... ik zet bij een album van blof ook neer dat ik niks aan vind, maar ik ga geen stem plaatsen omdat de moeite niet ga nemen om er naar te luisteren.

@snakeskin niks mis met persoonlijke mening, maar onderbouwen doe je ook niet, dus wek je het idee dat het een antistem is.

Een blik op je stemmenoverzicht en je frequente activiteit op het lijstentopic geeft me voldoende inzicht in je smaak (je "waarderingen") en je wijze van redeneren. Van nature ben ik geen lijstenmens (al kan ik erg lachen om de lijstjes in High Fidelity - Nick Hornby). Daarnaast deel ik zeer weinig 0,5 (0,0), 1,0 (2) en 1,5 (ca 15) stemmen uit, omdat ik denk dat het zinvoller is van muziek te genieten en dat tot uitdrukking te brengen dan azijnpisserij, hoe kort en krachtig de blaasstoot ook.

Heb lang te maken gehad met figuren die uit spreadsheet allerlei ontwikkelen dachten te kunnen aflezen, maar als je vooruit wilt, of wilt voorspellen helpt het niet achterom te kijken. It takes to two to tango, dus verwijs ik jou maar naar de Driekusman.

Zo bekijk ik het niet. Ik zie niet in waarom er niet gestemd mag worden wanneer de waardering laag uitvalt. Dat vindt ik onzin. Als jij blof niets aanvindt dan stem je gewoon. Een journalist schrijft toch ook gewoon wat hij er van vindt en wanneer dat negatief is dan besluit hij toch ook niet om dan maar niets te schrijven omdat het dan zou kunnen lijken dat hij anti is.

Weet je muziekvriend, jij hebt mij eens ontzettend tot de orde geroepen toen ik een plaat van R.E.M., ik meen de een-na-laatste ronduit middelmatig noemde en toen ik bij het laatste album aangaf dat het hoog tijd was dat de stekker eruit ging, heb je me gekappiteld van hier tot Tokio.

Je opmerkingen hier en je slappe geneuzel, imo een drogredenering van de eerste orde - je bent geen journalist, daarvoor ontbeer je de vereiste taalvaardigheid - schaar ik gewoon onder de noemer meten met twee maten (i.c. één voor jezelf en één voor je mede-users) en verder zwansen hierover is absoluut contraproductief.

WELCOME TO THE PLEASUREDOME 1984

Laat ik mijn 3* eens kort toelichten.

De plaat zou meer indruk gemaakt hebben als enkelaar.

01. Well
02. The World Is My Oyster
03. Snatch of Fury
04. Welcome to My Pleasuredome
05. Relax

06. War
07. Two Tribes
08. Born to Run
09. The Power of Love
10. Bang ...

Met Trevor Horn achter de knoppen is deze plaat (en de titeltrack in het bijzonder)
een stereofonisch orgasme. En dat orgasme lijkt me in de context van de hoes gepast.

De vier singles definieerden zonder meer het George Orwell jaar 1984.
Een reden om van deze plaat (verkorte versie) een tijdsdocument te maken.

De sound van Frankie was van een overdonderende ruwheid.
Er zaten elementen van wat al gauw EBM zou heten in de beats.

De arrangementen zijn bijzonder rijk (luister nog eens naar Two Tribes).
Er valt overal wat te horen. Er is altijd wat te beleven in die single van 4 minuten.
Ik herinner me ook dat de videoclips qua storyline netjes in elkaar overvloeiden.

ZTT (Horns label) had ook de hele marketing van A tot Z in eigen handen.
Van de Frankie Says T-shirts over de ontelbare 12" remixen tot het uitbouwen
van een eigenzinnige backcatalogus met onder meer Art of Noise en Propaganda.

Jij wordt persoonlijk. Dat moet jij niet doen. Jij gaat veel te ver. Ik kan mij dat van R.E.M helemaal niet herinneren. Wat jij hier doet is belachelijk.

Mede door Spotify deze van FGTH weer herondekt. Brings back memories.... De Luxe Edition is top! Luistert fijn weg. Geweldige intro's, sounds etc.

Waarde lennon, dit moet je even toelichten
Je vindt een album van Blof niets, maar je hebt er ook niet naar geluisterd?
Dat je één nummer (meestal dan een single neem ik aan) niet goed vind...prima...maar om dan een album niets aan te vinden, terwijl je het niet eens kent?

Prima album deze van Frankie, zal hem weer eens van de plank halen dit weekend. En dan alsnog een waardering geven...

Nee poeha, ik vind een band als Blof niks, ik zeg niks over een oordeel van een album.. Al heb ik uiteraard wel de moeite genomen om sommige albums van die band in zijn geheel te beluisteren.

Waarom uiteraard? Ik ken de singles en ben niet geinteresseerd in de albums, want kan me niet voorstellen dat dat beter is. Waarom zou ik me dan de moeite getroosten om een heel of zelfs meerdere albums te gaan luisteren, als ik ook naar interessante muziek kan luisteren?

Zoals FGTH. Wat een hype was het in 1984 en 85 he? Met name door de videoclips van Relax en Two Tribes die niet van de diepe beeldbuis af te branden waren. Pas geleden nog eens 2 plaatkanten gehoord. Kant 1 Welcome is nog steeds erg gaaf, de singles hebben een beetje aan kracht verloren, de de covers zijn leuk, hoewel de Springsteen cover haalt het niet bij het origineel (geen schande natuurlijk) en The Power of Love zal wel weer veel op de radio komen de komende dagen. Geen sterke afsluiter in ieder geval. Al met al goed voor een 7-tje.

Omdat ik open sta om dingen te leren waarderen. Zo probeer ik af en toe een Pink Floyd album te luisteren omdat ik wel inzie en hoor dat het goede muziek is, maar het mij niet pakt. Door te proberen valt soms ineens het kwartje. Zo ben ik uiteindelijk veel bands gaan waarderen, en daarmee verrijkt dat dus je smaak. Niks mis mee lijkt me.