Rush - Clockwork Angels (2012)

ouderwets lekkere plaat. Sterk cinematisch verhaal weer

Nou, ze weten wel op gepaste wijze afscheid te nemen, zeg. The Garden als hun allerlaatste nummer is nog wel erg mooi, hoor.

(jammer dat het afgelopen is, maar gelukkig heb ik nog genoeg te ontdekken en genieten in hun discografie... )

Van de laatste drie albums vind ik Vapor Trails het interessantst en draai die ook het meest (de Remix). Als Rush-fanaat zijnde durf ik Clockwork Angels minder dan 4* toe te kennen. Vind het ook zware kost, mede doordat het een vooral een poweralbum is en ik die sound aardig dichtgeplamuurd vind wat het een lange zit maakt, na een aanvankelijk flitsende start met de eerste twee tracks en uiteindelijk die fraaie afsluiter. Die liveuitvoering op disc 2 van Clockwork Angels Tour voldoet beter. Wat er tussen '85 en '96 uitkwam heb ik bewust meegemaakt, daarna verloor ik wat binding met Rush wat niet wegneemt dat het hier zo ongeveer de meest gedraaide band is.

Dat dichtgeplamuurde is ook mijn manco. Zo erg zelfs dat ik er bijna geen doorkomen aan vind. Puur door die productie begint Clockwork Angels me na een nummer of 3 behoorlijk te irriteren. Ik draai Clockwork ook maar hoogst zelden.

Die sound is inderdaad wel een beetje een ding op dit album, maar juist in dat mooie laatste nummer is dat het minst storend (al moet ik bekennen dat ik ook nog tot de "oldskool" behoor van mensen die albums als geheel tot zich nemen... )

Ik negeer even de debatten over het geluid, over de kwaliteit van dit album, maar het blijft een afsluiter die hun loopbaan eer aandoet. The Garden is dé afsluiter, een prachtig emotioneel nummer (dat ik dat nog ooit eens ging zeggen) met een prachtige tekst en die zo perfect gevoelige solo van Alex. Nu even die zoveelste krop in de keel doorslikken. Rush was een belangrijke factor in mijn omgaan met dit aards tranendal en in mijn leven. Enough said.

Ik ben blij dat ik deze wereld band 7 x live heb mogen zien!

“I have now arrived at that point in my own story. There is a metaphorical garden in the acts and attitudes of a person’s life, and the treasures of that garden are love and respect. I have come to realize that the gathering of love and respect – from others and for myself – has been the real quest of my life.”

Verbazend, 12 lange jaren zijn al voorbij. Op 8 juni 2012 verschijnt Clockwork Angels, volgens mij (en vele anderen) is dit hun negentiende studioalbum, op hun website noemt men dit hun twintigste album (allicht onder invloed van de EP / minialbum Feedback uit 2004). Hoe dan ook is het hun laatste studioalbum, nadien verschijnen nog twee live pakketten, Clockwork Angels Tour (2013) en R40 Live (2015). Samen met Vapor Trails en Snakes & Arrows is dit opnieuw een album dat de speelduur van één uur overschrijdt en wat voor een uur...

Verrassend toch, sinds hun oprichting in 1968, sinds hun eerste album in 1974, sinds de eerste teksten van Neil Peart (RIP) in 1974... is dit hun eerste conceptalbum en dat voor een trio muzikanten dat altijd tot de progressieve kant van Rock / Hard Rock werd ingedeeld, ondanks de verscheidenheid aan stijlen in hun voorgaande albums in voorgaande periodes.

Eén van mijn leraren geschiedenis zorgde ooit voor een uitspraak die ik niet gauw zal vergeten: “Geschiedenis is een cyclische beweging, alles komt ooit terug.” Jammer genoeg volgt de dagelijkse realiteit vaak die uitspraak, de wereld draait soms door. Natuurlijk staan er voor hun doen nieuwigheden op (het idee alleen al om toen nog een conceptalbum te maken), maar vaak wordt aan zaken uit hun rijk verleden herinnerd en dat zorgt voor een gevoel van geborgenheid, een warm dekentje dat je doet genieten. Is die albumhoes alleen al niet een mooi gevonden verwijzing naar 2112?

Laat ik na deze mijmeringen maar met de deur in huis vallen, het is één van mijn favoriete Rush albums geworden, het is voor mijn gevoel één van hun compleetste albums waar ik werkelijk alles blijf herontdekken wat ik zo waardeer aan Rush: hun muzikale krachttoeren zonder te vervallen in krachtpatserij, hun lyrisch verhaalkunst zonder te vervallen in een wirwar van woorden, de kunst om meerwaarde toe te voegen mét de durf om te schrappen waar nodig. Het is het gevoel dat de drie heren meer dan ooit een hechte eenheid vormden.

Als favorieten op deze hoorn des overvloed heb ik The Anarchist, The Wreckers (ondanks die fade-out) en The Garden aangeduid, maar er zijn een aantal momenten die me aangrijpen en vooral in de chorussen en in kleine details die bij mij pas goed hoorbaar worden bij het beluisteren met een hoofdtelefoon: die minimale toetsen tijdens de break op BUB2, de strijkermomenten tijdens The Anarchist en Halo Effect (met folky gitaarsolo), de prechorus van Seven Cities of Gold maar vooral dat soms krankzinnig samenspel tijdens Headlong Flight. Na Headlong Flight is het even adem happen, er volgen twee rustigere momenten / nummers maar dan, amai, maar dan...

Een speciale vermelding is natuurlijk weggelegd voor de slotakkoorden, het slotnummer The Garden: een voor mij bijzonder emotioneel nummer met die geweldige teksten én met die geweldige gitaarsolo van Alex Lifeson. Soms is het zelfs zo emotioneel dat een zekere vochtigheid zich meester maakt van mijn ogen. Het klinkt meer morbide dan bedoeld, maar bij mijn verlaten van dit aardse tranendal, hopelijk nog ver in de toekomst, mag men The Garden spelen op mijn afscheid. Tot dan blijf ik het motto van Neil Peart indachtig: “What is the best thing I can do today?”