Rush - Clockwork Angels (2012)

ouderwets lekkere plaat. Sterk cinematisch verhaal weer

Nou, ze weten wel op gepaste wijze afscheid te nemen, zeg. The Garden als hun allerlaatste nummer is nog wel erg mooi, hoor.

(jammer dat het afgelopen is, maar gelukkig heb ik nog genoeg te ontdekken en genieten in hun discografie... )

Van de laatste drie albums vind ik Vapor Trails het interessantst en draai die ook het meest (de Remix). Als Rush-fanaat zijnde durf ik Clockwork Angels minder dan 4* toe te kennen. Vind het ook zware kost, mede doordat het een vooral een poweralbum is en ik die sound aardig dichtgeplamuurd vind wat het een lange zit maakt, na een aanvankelijk flitsende start met de eerste twee tracks en uiteindelijk die fraaie afsluiter. Die liveuitvoering op disc 2 van Clockwork Angels Tour voldoet beter. Wat er tussen '85 en '96 uitkwam heb ik bewust meegemaakt, daarna verloor ik wat binding met Rush wat niet wegneemt dat het hier zo ongeveer de meest gedraaide band is.

Dat dichtgeplamuurde is ook mijn manco. Zo erg zelfs dat ik er bijna geen doorkomen aan vind. Puur door die productie begint Clockwork Angels me na een nummer of 3 behoorlijk te irriteren. Ik draai Clockwork ook maar hoogst zelden.

Die sound is inderdaad wel een beetje een ding op dit album, maar juist in dat mooie laatste nummer is dat het minst storend (al moet ik bekennen dat ik ook nog tot de "oldskool" behoor van mensen die albums als geheel tot zich nemen... )

Ik negeer even de debatten over het geluid, over de kwaliteit van dit album, maar het blijft een afsluiter die hun loopbaan eer aandoet. The Garden is dé afsluiter, een prachtig emotioneel nummer (dat ik dat nog ooit eens ging zeggen) met een prachtige tekst en die zo perfect gevoelige solo van Alex. Nu even die zoveelste krop in de keel doorslikken. Rush was een belangrijke factor in mijn omgaan met dit aards tranendal en in mijn leven. Enough said.

Ik ben blij dat ik deze wereld band 7 x live heb mogen zien!

“I have now arrived at that point in my own story. There is a metaphorical garden in the acts and attitudes of a person’s life, and the treasures of that garden are love and respect. I have come to realize that the gathering of love and respect – from others and for myself – has been the real quest of my life.”

Verbazend, 12 lange jaren zijn al voorbij. Op 8 juni 2012 verschijnt Clockwork Angels, volgens mij (en vele anderen) is dit hun negentiende studioalbum, op hun website noemt men dit hun twintigste album (allicht onder invloed van de EP / minialbum Feedback uit 2004). Hoe dan ook is het hun laatste studioalbum, nadien verschijnen nog twee live pakketten, Clockwork Angels Tour (2013) en R40 Live (2015). Samen met Vapor Trails en Snakes & Arrows is dit opnieuw een album dat de speelduur van één uur overschrijdt en wat voor een uur...

Verrassend toch, sinds hun oprichting in 1968, sinds hun eerste album in 1974, sinds de eerste teksten van Neil Peart (RIP) in 1974... is dit hun eerste conceptalbum en dat voor een trio muzikanten dat altijd tot de progressieve kant van Rock / Hard Rock werd ingedeeld, ondanks de verscheidenheid aan stijlen in hun voorgaande albums in voorgaande periodes.

Eén van mijn leraren geschiedenis zorgde ooit voor een uitspraak die ik niet gauw zal vergeten: “Geschiedenis is een cyclische beweging, alles komt ooit terug.” Jammer genoeg volgt de dagelijkse realiteit vaak die uitspraak, de wereld draait soms door. Natuurlijk staan er voor hun doen nieuwigheden op (het idee alleen al om toen nog een conceptalbum te maken), maar vaak wordt aan zaken uit hun rijk verleden herinnerd en dat zorgt voor een gevoel van geborgenheid, een warm dekentje dat je doet genieten. Is die albumhoes alleen al niet een mooi gevonden verwijzing naar 2112?

Laat ik na deze mijmeringen maar met de deur in huis vallen, het is één van mijn favoriete Rush albums geworden, het is voor mijn gevoel één van hun compleetste albums waar ik werkelijk alles blijf herontdekken wat ik zo waardeer aan Rush: hun muzikale krachttoeren zonder te vervallen in krachtpatserij, hun lyrisch verhaalkunst zonder te vervallen in een wirwar van woorden, de kunst om meerwaarde toe te voegen mét de durf om te schrappen waar nodig. Het is het gevoel dat de drie heren meer dan ooit een hechte eenheid vormden.

Als favorieten op deze hoorn des overvloed heb ik The Anarchist, The Wreckers (ondanks die fade-out) en The Garden aangeduid, maar er zijn een aantal momenten die me aangrijpen en vooral in de chorussen en in kleine details die bij mij pas goed hoorbaar worden bij het beluisteren met een hoofdtelefoon: die minimale toetsen tijdens de break op BUB2, de strijkermomenten tijdens The Anarchist en Halo Effect (met folky gitaarsolo), de prechorus van Seven Cities of Gold maar vooral dat soms krankzinnig samenspel tijdens Headlong Flight. Na Headlong Flight is het even adem happen, er volgen twee rustigere momenten / nummers maar dan, amai, maar dan...

Een speciale vermelding is natuurlijk weggelegd voor de slotakkoorden, het slotnummer The Garden: een voor mij bijzonder emotioneel nummer met die geweldige teksten én met die geweldige gitaarsolo van Alex Lifeson. Soms is het zelfs zo emotioneel dat een zekere vochtigheid zich meester maakt van mijn ogen. Het klinkt meer morbide dan bedoeld, maar bij mijn verlaten van dit aardse tranendal, hopelijk nog ver in de toekomst, mag men The Garden spelen op mijn afscheid. Tot dan blijf ik het motto van Neil Peart indachtig: “What is the best thing I can do today?”

Gelukkig is hun laatste weer zeer te pruimen. En dat is een opsteker i.v.m. met hun voorgaande albums.

Vanmorgen werd ik naar deze pagina gelokt, door het berichtje van Neal. Zoals dat gaat op dit forum. Ik moet zeggen dat ik sinds 'Counterparts' nooit meer een volledig album van Rush geluisterd. Ik had het gevoel dat het wel geweest was. En er was zoveel moois uit de jaren 70 en 80 te beluisteren en herluisteren.

In de middag liep ik met mijn vrouw door Goes. Aangezien zij een winkel in liep waar ik niks te zoeken had, ging ik even aan de overkant een tweedehands platenzaak binnen. En terwijl ik door de bakken schuimde, stond daar plots 'clockwork angels'! Niet goedkoop, maar in perfecte staat.

In het kader van 'dat kan geen toeval zijn' mezelf de plaat cadeau gedaan en nu net de eerste draaibeurt gehad. Wat is dit album genieten. Ik kende wel een paar nummers van live albums, maar het is echt zo'n album dat je in z'n geheel moet ondergaan. De muziek, de teksten, het artwork (vinyl blijft echt het beste medium om zoiets te beleven). Echt blij dat ik deze aan de collectie heb toe kunnen voegen. En dat dank zijn Neal Peart! Iemand waar ik regelmatig op dit forum mee heb geclashed over een andere topband met een topdrummer. Maar nu is het dan eindelijk zou ver, dat ik een keer iets positiefs kan zeggen. Dank je wel Neal! Zonder jouw bericht had ik dit album absoluut over het hoofd te zien.

Volgens Geddy Lee wilde drummer Neil Peart na 'Clockwork Angels' geen nieuw materiaal meer opnemen, omdat het niveau van 'Clockwork Angels' volgens hem niet meer zou kunnen worden overtroffen. Ook Geddy zelf geeft in zijn biografie aan, dat 'Clockwork Angels' wat hem betreft het hoogtepunt is waar via 'Vapor Trails' en 'Snakes & Arrows' naar toe is gewerkt. Toch krijgt deze plaat van mij geen 5 sterren.

Net als bij 'Counterparts' (1993) geldt ook voor 'Clockwork Angels' dat 'steviger' niet automatisch 'beter' is. De eerste 5 nummers knalt Rush erin met een Rage-Against-The-Machine-achtige felheid. Wat mij betreft zijn dit niet de beste nummers van de CD, ook al is 'BU2B' een lekker nummer met een aansprekende tekst (waarop 'BU2B2' vervolgens mooi aansluit). De zang van Geddy Lee spreekt mij in deze nummers helaas niet aan.

Mijn favoriete nummers bevinden zich in het tweede deel van 'Clockwork Angels', waarin wat subtieler wordt gemusiceerd én de stem van Geddy Lee wat mij betreft beter tot zijn recht komt. 'Halo Effect' is een verademing na het geweld van de eerste 5 nummers. Mooie tekst ook. 'The Wreckers' is echt een top nummer, zowel muzikaal als tekstueel. 'Headlong Flight' is vervolgens een lekker up-tempo nummer met muzikale verwijzingen naar 'By-Tor & The Snow Dog' (van de LP 'Fly by Night' uit 1974). Het mooiste nummer bewaart Rush voor het laatst. 'The Garden' is wat mij betreft een hoogtepunt in Rush lange carriëre. Wat mooi om je laatste album op deze wijze te kunnen en mogen af te sluiten. Kippevel!

Tot slot een groot compliment aan Geddy Lee. Zijn biografie is een heerlijk boek om te lezen, maar vooral de wijze waarop hij schrijft over de jaren na afloop van de Test for Echo-tour verdiend alle lof. Geddy Lee stelt zich kwetsbaar op, neemt geen blad voor de mond en durft kritisch naar zijn eigen gedrag te kijken. Ik heb heel veel biografiën gelezen en dit komt helaas niet vaak voor, vooral niet bij Amerikaanse artiesten. Die zijn toch vooral bezig om te delen wat ze allemaal hebben bereikt, wie ze allemaal hebben ontmoet, hoeveel drugs ze hebben gebruikt en hoeveel hotelkamers ze hebben gesloopt. Stoer hoor. NOT.
Geef mij dan maar Engelse artiesten die zichzelf (waar nodig) met humor en zelfspot kunnen fileren. De biografiën van Rob Halford (Judas Priest), Mark Kelly (Marillion) en Phil Collins schieten mij hierbij als eerste te binnen. Het boek 'Hard to Handle' van Amerikaanse (!) drummer Steve Gorman van The Black Crowes is ook geweldig. De biografie van Geddy Lee past perfect in dit rijtje. Deze krijgt van mij wél 5 sterren!

Ik ervaar hetzelfde met dit album. De eerste 4 of 5 nummers zijn mij té. Hadden ze dat iets meer gedoseerd dan was het wellicht minder storend geweest (voor mij). Nu is het een hele brok waar je doorheen moet alvorens je bij de wat luchtigere dan wel subtielere nummers aan komt.

Dit is een van de weinige Rush-albums die ik niet in mijn collectie heb. Ik denk dat dat vooral door bovenstaande indrukken komt, al zeg ik er meteen bij dat ik het album misschien te weinig kans heb gegeven.
Ik was na Counterparts een klein beetje afgeknapt op Rush vanwege Vapor Trails, waarvan vooral de mix me tegenstond. Daar is al veel over gezegd en geschreven. Ongetwijfeld speelden de droevige omstandigheden van destijds een rol bij de totstandkoming van het eindproduct, maar VT is nooit lekker bij me binnengekomen, ook niet in de kennelijk noodzakelijke remix. Die heb ik wel online beluisterd, en beschouw ik als een verbetering, maar echt grijpen doet het album me nog steeds niet.

Ik beschouwde het als een eenmalige inzinking, want Snakes & Arrows vond ik dan weer wel van hoog niveau, en derhalve ook het aanschaffen waard. Deze opvolger, die uiteindelijk de laatste studioplaat van Rush is gebleken, heb ik een tweetal keren langs horen komen bij een goede vriend van me. Maar ook toen was mijn indruk: te vol, te druk, te massief, met een geluid dat me tegenstaat. Ik lees hierboven ook dat anderen zo'n indruk hebben: alsof Rush zich met een grunge-achtige sound moest bewijzen ten opzichte van een nieuwe generatie. Onzin natuurlijk, van mij hoeft Rush niets meer te bewijzen.

Maar goed, die eerste indruk - die kennelijk vooral is gewekt door de eerste vijf nummers - heeft er bij mij toe geleid dat ik Clockwork Angels heb gelaten voor wat deze is, hoewel die vriend van mij er altijd enthousiast over is gebleven. Misschien moet ik het album toch nog eens een tweede kans geven?
Al zie ik wel dat het album niet eens meer op CD leverbaar is. Er is slechts een dure dubbel-LP, die overal rond de 50 euro moet kosten. Dat is me hoogstwaarschijnlijk te gortig. Tja, de nieuwe tijd...

En voor mij geldt dan weer dat ik juist de 1e serie nummers fantastisch vind. Net zoals VT trouwens. Enfin, voor ieder wat wils dus