alt-J (∆) - An Awesome Wave (2012)

Wat betreft Porcupine Tree, dat heeft tegenwoordig niets met jaren '70 prog/sympho te maken. Porcupine Tree wordt precies door die misvatting over het hoofd gezien door veel pop liefhebbers, is mijn gevoel.

Maar inderdaad, ieder z'n ding en ik ben helemaal vóór vernieuwing hoor. Maar niet op deze halfbakken manier zoals dit album het laat horen.

Trouwens, als we elkaars' reacties triest gaan noemen.. Wil je dan alleen maar lof zien? Ik heb de plaat meerdere malen geluisterd en uitte aan de hand daarvan mijn mening. Wat is anders het punt van muziekdiscussie?

Ik kan maar weinig toevoegen aan alles wat hierboven al is gezegd.

Briljante plaat.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Alt-J - An Awesome Wave - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Mensen, wie ∆ (ja ik heb ook een Mac ) fijn vindt, moet Ramona Falls ook eens proberen:
Ramona Falls - Prophet (2012)

Qua sfeer komt het behoorlijk overeen. RF is naar mijn mening zelfs nog wat beter.

Voorproefjes (Russia is het fijnste nr van de afgelopen jaren):
Ramona Falls - Russia - YouTube
Ramona Falls - 'I Say Fever' - YouTube
Ramona Falls - Fingerhold (Official Music Video) - YouTube

Dit bandje doet me op de 1 of andere manier aan The XX denken. Het verschil is alleen dat deze hype wel terecht is en de nummers beter in elkaar zitten. Nummers als Taro en Breezeblocks zijn echt fantastisch. Ook de diepe bassen zorgen voor een eigen geluid. Prima debuut!

Die XX hype heb ik ook nooit begrepen. Wat een saaie plaat was dat zeg! alt-j heeft veel meer te bieden, al ben ik ook bang voor de hipster horde die ik op een eventueel concert zal tegenkomen.

vreselijk volk inderdaad.

Op die plaat was veel onderhuidse spanning te ontdekken, maar daar moet je wel gevoelig voor zijn. De kunst van het weglaten werd daar goed beheerst. Hier zijn de liedjes juist volgestopt met een overdaad aan elektronische arrangementen. Daardoor maakt het al snel veel indruk, maar op een paar nummers na is de leukigheid er na een paar draaibeurten wel vanaf.

Ik ben het met Herman eens; ik begrijp The XX beter dan Alt-J.

Ik ben het ook eens met Herman. Dit album van Alt-J is sterk, maar van de XX is een stukje ingetogener. Daarnaast heeft Jamie XX al meerdere malen laten zien dat hij een prima producer is.

Ik begrijp sowieso niet waar die vergelijking met The xx komt. The xx en Alt-J zijn beiden van een andere orde, de enige gelijkenis die zij hebben is dat het allemaal wat experimenteel en alternatief klinkt.

Na een aantal luisterbeurten ben ik onder de indruk van

- Tessellate
- Something good
- Dissolve Me
- Bloodflood

De rest gaat vooralsnog langs me heen. Indietronic met een folkie randje, en ik ben niet de grootste folkliefhebber op deze site. En wat kan die zanger soms irritant uithalen, hij zingt "Mathilda" echt walgelijk. Redelijk plaatje, maar niet wat ik er van verwachtte op basis van hoge musicmeter ratings.

Ha, hoe smaken kunnen verschillen. Ik vind juist de uithalen bij Mathilda heel fijn. Volgende week ga ik toch maar eens een kijkje nemen bij het optreden op Lowlands denk ik. Intrigerend bandje.

En ook op het Noorderzon festival in Groningen!

Noorderzon qua locatie is de beste plek om Alt-J te ervaren, ik zie ze veel liever midden in een gracht spelen dan in de regen en al die volk op LowLands.

Dit weekend ga ik ze zien op Haldern Pop, in de tent (gelukkig maar).

Daar denken ze in Steenwijkerwold nu wel anders over.

Langzamerhand begint mijn jubelstemming voor dit album wat af te zakken. Breezeblocks blijft een ijzersterk nummer evenals Something Good, maar de overige nummers vind ik al duidelijk inboeten in kracht.

The XX staat al vrij lang op de ToDo lijst, binnenkort toch maar eens een poging wagen.

Over het algemeen regent het vrij weinig in de Bravo, dus dat scheelt weer...

Ik kan het toch niet nalaten om te reageren op dit heerlijke album. Voor mij nu al het beste van 2012, al is het ook wel een album dat moet groeien. Ik heb het denk ik een maand geleden - misschien wat langer - voor het eerst geluisterd en heb het daarna een tijdje laten liggen. Deze vakantie helemaal opnieuw herontdekt met talloze luisterbeurten tot gevolg.

Ik vind dat het album sowieso heel sterk begint, met een leuk kwartet die je bijna in een ruk moet luisteren. 'Breezeblocks' is een heerlijke afsluiter van dat kwartet, al mag 'Tesselate' er ook zijn. Something good is een groeiertje, maar kan me niet helemaal bekoren. De volgende 2 nummers kunnen dat dan weer absoluut wel. Dissolve me is uitgegroeid tot één van mijn favorieten, terwijl Matilda al direct 'love at first sight' was. MS vind ik persoonlijk het minste nummer terwijl Fitzpleasure hét dan weer helemaal is. Bloodflood is een leuke aanloop naar Taro, wat een prachtige afsluiter is.

Volledig terecht op 1 in de rotatielijst en hopelijk zullen we nog veel horen van deze veelbelovende groep uit Leeds.

En mijn eerste 5* in 2 jaar tijd is een feit. Dit album heeft een flinke indruk gemaakt sinds ik het 2 maanden geleden voor het eerst heb beluisterd. Ik begin ook steeds meer de vinger te kunnen leggen op waarom dit zo'n indruk. Het gehele album klinkt erg verfrissend en nieuw, ook al wordt er volop gebruik gemaakt van stilistische elementen van andere bands en genres. In principe zijn het vrij eenvoudige popliedjes die alt-J maakt. Echter worden deze opgeknipt en door elkaar gehusseld, waardoor een soort van geluidscollages ontstaan, die toch weer de vorm van popliedjes aannemen. Om zoiets te doen, zonder dat het te gekunsteld klinkt is sowieso al een compliment waard.

Daarnaast weet alt-J al heel sterk een eigen geluid neer te zetten. Droge percussie, mooi vloeiende melodielijntjes, goede afwisseling in tempo en volume en natuurlijk de bij en tijd en wijle bizar androgyne stem van Newman. Tenslotte het zeker niet onbelangrijke wapenfeit: er staan vrijwel alleen maar hele sterke nummers op. Een misser is niet aan te wijzen, terwijl een aantal nummers absoluut top is. Bijvoorbeeld het dreinende Tessellate, dat me aan Idioteque doet denken. Of het mooi, afwisselende popnummer Breezeblocks, de bizarre ballade Matilda of de mysterieuze afsluiter Taro. De afwisseling en continue kwaliteit maakt dat het na vele luisterbeurten nog steeds erg aangenaam klinkt en maakt dat dit album gewoon de volle mep van mij krijgt.

Om het vreselijke woord er nog maar eens tegenaan te gooien, van de 'hype' rond deze band snap ik (nog) niet veel. Wat mij betreft is dit gewoon een prima debuutplaat, maar ook niet veel meer dan dat. Het kan zijn dat de echte klik nog komt, maar momenteel raakt het me absoluut niet. De meeste tracks zitten qua opbouw (spanningsboog) prachtig in elkaar, maar het klinkt mij allemaal wat te gekunsteld in de oren.

Als album vind ik het zeker geen topper. Daarvoor staan er teveel zwakkere nummers op. Maar Taro is toch echt 1 van de betere nummers van 2012. Wat een enorm goed nummer is dat! Matilda, Intro en Something Good zijn erg goed. erg verfrissend allemaal dus ik ben erg benieuwd naar de opvolger.

Dat Porcupine Tree nog eens hip genoemd zou worden

En live ook meer dan de moeite waard.

YouTube - Alt-J - Tessellate (The Amazing Sessions)

Meerdere keren beluisterd, mede vanwege de hoge notering hier, maar ik kan er niet warm of koud van worden.

Ik zei ook Symfonische rock in een MODERN jasje. Lange uitgesponnen nummers met tempowisselingen en analoge keyboards, dramatische zanglijnen, apocalyptische teksten. Yep.
Porcupine tree dus. Wat Pink Floyd 30 jaar geleden al deed doen zij nog eens dunnetjes over.
Zeg er wel bij dat het op zich geen slechte band is

Ik weet niet welke plaat jij beluisterd hebt maar alt-j heeft alles behalve lange uitgesponnen nummers. Het langste nummer, Taro, duurt slechts 5 minuten en er zijn daarnaast slechts 5 nummers die rond de 4 minutengrens zitten.

Ik vind overigens de jaren zeventig Pink Floyd veel meer gefocust op het instrumentale en is in mijn ogen meer rock dan folk, electronic of pop. Porcupine Tree ken ik niet heel goed maar wat ik van die band ken is ook meer op knappe instrumentale hoogstandjes gebaseerd en epische songstructuren. In het acoustische zitten misschien wat raakvlakken met alt-j. Het gebruik van triphopachtige beats ontbreekt de nasale maar zeer geprononceerde zang. Wat dat betreft doet het me eerder denken aan een creatievere versie van Bombay Bicycle Club.

Ik vind de nummers van alt-j juist wel heel compact als je kijkt hoeveel ideeën erin gestopt zijn. Veel meer dan de genoemde progartiesten vind ik alt-j een cross-over van stijlen. Wat mentaliteit betreft zou ik eerder de vroege Yeasayer, Contra van Vampire Weekend, of Dirty Projectors als voorbeeld willen nemen (die een hele invulling aan het cross-over concept geven overigens).

Bij lange uitgesponnen nummers denk ik overigens aan Yes, King Crimson, ELP en de vroege Genesis. Alt-j probeert veel meer dan deze artiesten coherentie te scheppen in hun composities.

Ik geloof dat iemand alt-J met symfo vergelijkt - het ging hier, geheel off-topic, over Porcupine Tree