alt-J (∆) - An Awesome Wave (2012)

Muziekliefhebbers opgelet. Het uit Leeds afkomstige Alt-J (∆) gaat het helemaal zijn, worden én blijven. Alt-J, wablief? Als je Alt en J intoetst op een Mac krijg je ∆, dat in de wiskunde verandering betekent. En dat is precies wat deze vier jonge universiteitstudenten ons gaan brengen, want niet alleen qua bandnaam is Alt-J een vreemde eend in de bijt. Zelden klonk een debuterende band zó verassend, eigenzinnig en mysterieus. 'An Awesome Wave' staat vol met briljante composities en is moeilijk aan een specifiek genre te koppelen.

Goed, nu vraagt u zich natuurlijk af hoe 'An Awesome Wave' dan precies klinkt. Verwacht een folk-plaat met veel dwarse ritmes, elektronica en verrassende wendingen. Alt-J heeft het creatieve en eigenzinnige van The Dirty Projectors, het mysterieuze en kale van The xx en de grootse sfeer van Radiohead. En toch lijkt deze Folktronica plaat totaal niet op een van de net genoemde artiesten. Verder is de zang van Joe Newman veel, maar niet standaard. Zijn nerd-achtige stemgeluid schiet even makkelijk van hoog naar laag als van laag naar hoog. Dit alles resulteert in een fris, luchtig en bij vlage grappig album.
Wat ook sterk in het voordeel van 'An Awesome Wave' werkt zijn de zeer gevarieerde nummers. Of het nu zomerse glimlach-tovenaars (single Breezeblocks, Something Good), bezwerende pareltjes (Bloodflood, Matilda) of instrumentale rustpuntjes (Interlude 1,2,3) zijn, alles is even fijn. Het klinkt als één geheel, en smeekt na het luisteren om nog een luisterbeurt. Ik kan zo nog 10 positieve zinnen schrijven over dit album maar dat is zonde van uw en mijn tijd. Dit mysterieuze gezelschap levert simpelweg een bijzonder leuk en uiterst creatief album af. Horen is geloven, geloof me.

'An Awesome Wave' is in een week uitgegroeid tot mijn favoriete plaat van het moment. Dé ontdekking van 2012. ∆wesome!

van: http://daanmuziek.blogspot....

Het is gekkenwerk om An Awesome Wave in een hokje te stoppen, maar als ik deze muziek toch een omschrijving mee zou meten geven zou ik het een mengeling van pop en elektronica noemen met invloeden uit onder andere rock-, folk- en wereldmuziek. Een wel erg brede en vage omschrijving, maar compacter kan ik het echt niet maken. Daarmee zou je dit ongelofelijk gevarieerde album tekort doen.
Zijn er dan bepaalde bands waarmee alt-J te vergelijken is? Nee, maar als je Radiohead, Animal Collective, The Antlers en Bon Iver samen in de blender gooit kom je al aardig in de buurt. Geen kleine namen, maar alt-J hoeft niet bang te zijn dat ze niet aan hun niveau kunnen tippen. Dat lukt ze namelijk wel.

Veel mensen zullen het met me eens zijn als ik zeg dat dit een fenomenaal album is. Maar waarom dan? Dat is moeilijk uit te leggen, maar ik ga toch een poging wagen.
De kracht van dit album is de creativiteit van de band. Creativiteit op alle mogelijke manieren. Creatieve composities en instrumenten, creatieve teksten en zang, creatieve muzikale invloeden en zelfs een creatieve bandnaam en artwork. Creativiteit alleen is natuurlijk geen garantie voor succes, maar als al die creativiteit goed wordt gebruikt, kan dat leiden tot briljante muziek. En dat is gebeurd.

Met een catchy gitaarriffje en een leuk synthesizerdeuntje heb je al gauw een goede basis voor een nummer. Zeker voor een beginnende band is dit een goede manier om aan je eerste songs te komen. Deze band kiest echter niet voor de makkelijke weg, maar wil meteen laten horen dat ze kwaliteit te bieden hebben. Dat doen ze door meteen met ingewikkelde composities en een rijk arsenaal aan instrumenten te komen, waardoor ze meteen een heel volwassen geluid weten te creëren.
Sommige nummers zijn ingetogen, andere zijn vrolijk en weer andere nummers klinken stoer en krachtig. Zulke variatie bereik je alleen door creatief om te gaan met je instrumenten en door steeds andere instrumenten de boventroon te laten voeren. Het ingetogen Intro begint met enkel een piano en als later de gitaren mee gaan doen wordt er een post-rockgeluid gecreëerd. In het donkerdere Tessellate speelt die piano een heel andere en veel somberdere rol. Het vrolijke Dissolve Me heeft helemaal geen piano nodig, maar haalt bijna alle vrolijkheid uit een synthesizer. Het krachtige Fitzpleasure daarentegen wordt bijna geheel gedragen door de diepe bas en in Taro is het (denk ik) de gitaar die met een Indiaas geluid de show steelt. En met (Interlude 1) staat er zelfs een a capella-liedje op dit album!
Het knappe aan dit album vind ik dat alle nummers stuk voor stuk een mooie en pakkende melodie hebben, terwijl het toch allemaal totaal verschillende nummers zijn. Het doet me soms wat denken aan In Rainbows van Radiohead, omdat dat album ook overloopt van de sterke melodieën, terwijl sommige nummers ingetogen en andere juist vrolijk klinken. Een andere gelijkenis tussen beide albums vind ik het grote aantal details dat in de composities is verwerkt. Een haast onhoorbaar baslijntje, een licht galmende oooh of aaah in de achtergrond of het subtiele geluid van een xylofoon zijn maar een paar voorbeelden. Zulke details kunnen een album naar een hoger niveau tillen.

Niet alleen de muziek is prachtig. Ook de zang is dat. Al zijn daar de meningen waarschijnlijk over verdeeld. Zanger Joe Newman heeft een nogal kenmerkend stemgeluid, dat soms wat schel en afgeknepen klinkt en dat zal niet iedereen even mooi vinden. Sommige mensen zullen zeggen dat zijn stem overloopt van emotie, terwijl anderen vinden dat hij zich vreselijk aanstelt. Smaken verschillen, dus daarover valt niet te discussiëren.
Waar ook niet over te discussiëren valt, omdat je er simpelweg niet omheen kunt, is dat Newman ongelofelijk veel kan met zijn stem. En dat hij die stem op de juiste momenten op de juiste manier weet te gebruiken. Vooral in hoge tonen is hij erg sterk, maar bij vlagen zet hij ook een lage en warme stem op, zoals hij soms in Tessellate en Matilda doet.

De teksten mogen ook zeker niet vergeten worden. Ook die zijn op zijn zachtst gezegd creatief. Soms bizar, maar vaak briljant. Wat bizarre teksten betreft spant Fitzpleasure de kroon, maar er zijn meer teksten waar op het eerste gezicht geen touw aan vast te knopen lijkt.
Gelukkig zijn niet alle teksten zo bizar en vliegen de briljante zinnen je om de oren. My defeat sleeps top to toe with her succes. uit Matilda, Break down our sleep, build up breakfast and let’s eat. uit Breezeblocks en Bite chunks out of me, you’re a shark and I’m swimming. My heart still thumps as I bleed and all you’re friends come sniffing. uit Tessellate zijn een aantal van mijn favoriete teksten. Vooral de hoorbare ‘sniff’ in de laatste zin maakt het voor mij helemaal compleet.
Om de creatieve geest van de tekstschrijver nog eens extra de benadrukken zal ik jullie deze zin uit Bloodflood niet onthouden: He slaps me like a whale slaps the sea, o, double m, o n. Het stelt weinig voor, maar geinig is het wel.

Dit was alweer het einde van de rondleiding door de wondere wereld van An Awesome Wave. Een wereld waarin ongelofelijk veel te ontdekken valt, iedere keer opnieuw. Na iedere nieuwe reis zul je weer nieuwe details ontdekken, waardoor je uiteindelijk zult moeten concluderen dat dit album geweldig is. alt-J is nu al een fenomeen en hopelijk houden ze die status nog jaren vast.

Ik sluit me aan bij Xel.

Heb 't vol verwachting net 2x beluisterd. Ook nog een paar filmpjes bekeken. Conclusie: leuk en veelbelovend, maar niet sensationeel. De referenties die ik hoor zijn Vampire Weekend, Everything-everything.

Natuurlijk liggen we allemaal op de loer om de nieuwste sensatie te spotten.Of dit m is? Ik moet het nog zien. Zou een leuke festivalfavoriet kunnen zijn voor 2012.

Waarschijnlijk komt het doordat 2012 tot nu toe een zeer mager muziekjaar is (of heb iets gemist?) dat zo'n gewoon leuke plaat wordt verheven tot een briljante mijlpaal.

Raar maar het album wordt hier pas écht goed vanaf de helft. Eerste deel is redelijk zwak.

Het begint allemaal met Something Good met héél breekbare schoonheid, je moet ernaar zoeken en als je even niet oplet is het weg. De stem van Joe Newman is hier, net zoals in de meerderheid van de nummers, enorm belangrijk. De 'gewenningsperiode' voor zijn stem is me onbekend en onbegrijpelijk.

Dissolve Me is voor mij het topnummer op deze plaat. Dit gaat iets meer de 'poppy' kan op en dit smaakt wel naar meer. Op hun volgende plaat mogen ze d'r zo wel meer zetten. De afwisseling tussen rustig/actief, instrumentaal/zang blijkt een succes te zijn. Geef dit nummer aan een goeie dj en hij mixt er een hete discotheekhit van.

Mathilda maakt mijn topdrie van favo nummers op deze plaat compleet. Dit nummer is de apotheose wat betreft de stem van zanger Newman. Het gemis van de subtiele nostalgie die z'n stem oproept is ondenkbaar. Vooral het zinnetje "Just like Johnny Flynn said, 'the breath I've taken and the one I must' to go on." is recht in de roos.

Fitzpleasure gaat al wat steviger door met de, ondertussen bekende, afwisseling rustig/stevig. Dansbaar mits kleine remix. Taro en Bloodflood smaken me zeker ook maar mijn favorieten blijven dus Mathilda, Dissolve Me en Something Good. Blijkbaar zijn dat hier niet de meest populaire liedjes van dit album maar bon, het zal me een wordt wezen.

Een aangename plaat dus maar het mist vaak nét die spijker op de kop, een pointe als het ware. Verder is het niveau ook niet altijd even hoog. Ik verwacht wel een geweldige tweede plaat.

3,5*

En mijn eerste 5* in 2 jaar tijd is een feit. Dit album heeft een flinke indruk gemaakt sinds ik het 2 maanden geleden voor het eerst heb beluisterd. Ik begin ook steeds meer de vinger te kunnen leggen op waarom dit zo'n indruk. Het gehele album klinkt erg verfrissend en nieuw, ook al wordt er volop gebruik gemaakt van stilistische elementen van andere bands en genres. In principe zijn het vrij eenvoudige popliedjes die alt-J maakt. Echter worden deze opgeknipt en door elkaar gehusseld, waardoor een soort van geluidscollages ontstaan, die toch weer de vorm van popliedjes aannemen. Om zoiets te doen, zonder dat het te gekunsteld klinkt is sowieso al een compliment waard.

Daarnaast weet alt-J al heel sterk een eigen geluid neer te zetten. Droge percussie, mooi vloeiende melodielijntjes, goede afwisseling in tempo en volume en natuurlijk de bij en tijd en wijle bizar androgyne stem van Newman. Tenslotte het zeker niet onbelangrijke wapenfeit: er staan vrijwel alleen maar hele sterke nummers op. Een misser is niet aan te wijzen, terwijl een aantal nummers absoluut top is. Bijvoorbeeld het dreinende Tessellate, dat me aan Idioteque doet denken. Of het mooi, afwisselende popnummer Breezeblocks, de bizarre ballade Matilda of de mysterieuze afsluiter Taro. De afwisseling en continue kwaliteit maakt dat het na vele luisterbeurten nog steeds erg aangenaam klinkt en maakt dat dit album gewoon de volle mep van mij krijgt.

alt-J heeft inderdaad iets vrij origineels gemaakt. Een soort van electrofolk met allerlei invloeden. An Awesome Wave is een plaat deels vol met geluiden of in een geluidenmix zoals nog weinig gehoord. Aan de andere kant is het ook weer een mix van bekendere sounds, waarbij door mijn hoofd soms namen spoken als Mumford & Sons, Bon Iver, the XX en vooruit heel soms Radiohead. Maar dan wel van alles een beetje en dat dan dus weer door elkaar. Echt alt-J dus, kunnen we nu al zeggen over hun sound na één debuutalbum en dat is knap.

Het intro van deze plaat is prachtig, echt mooi. Tot er een minder a capella stukje komt, waarin stukjes tekst helaas reperterend zijn. Gelukkig volgen dan drie erg prettige nummers. Tessellate heeft een lekker ritme, aangedikt met een soort dubbele trommel. Ook de electronica is fraai op dit nummer. Breezeblocks is een vrij vrolijk deuntje ondersteunt door het leuke reperterende 'da da da' en een stevige drum, waardoor het liedje ook lekker loopt. Something Good heeft als basis een rustige mooie piano, maar is tegelijkertijd ook weer zo'n lekker lopend liedje en had ook een single kunnen zijn.

Dissolve Me is een echt folk liedje, waarbij je soms aan Bon Iver denkt. Matilda is ook een rustig en mooi liedje, alleen loopt hier een drumcomputertje mee om er wat 'pit' in te brengen. Dat is leuk gedaan en werkt goed. MS heeft enigzins de sound van de band the XX. Warm en regelmatig akoestisch, maar is soms iets te sloom.
Gelukkig is het dan wel tijd voor Fitzpleasure, want op dat moment kan de plaat wel wat pit gebruiken. Die komt er in de vorm van een dijk van bass beat. Op dit nummer zijn ook Indische invloeden te horen en een geweldige gitaar. Origineel en ijzersterk deze song.

Bloodflood zit vol met mooie toetsen: piano, synth en zelfs klavecimbel. Een mooi liedje. Taro is opvallend gedragen gezongen. Naast een rustige begeleiding van de band hoor je een Indische sitar. Het einde met de strijkers is fraai, zoals ook het geheel van de song dat is. Want al deze geluiden passen, zoals meestal op dit An Awesome Wave, weer mooi in elkaar. Alles bij elkaar levert het een originele en echt mooie debuutplaat op.

Een wat saaie plaat die me ook na meerdere draaibeurten niet echt kan boeien.Alt-J zal best kwaliteiten hebben maar ik hoor ze er niet aan af.De irritante zang helpt trouwens ook niet echt mee.

Wat is het toch met Alt-J? Nooit gedacht toen ik dit album toevoegde dat het zo zou aanslaan.
Nu hebben ze gisterenavond de Mercury Prize gewonnen. Ook dat had ik niet gedacht aangezien de jury vaak een niet favoriet laat winnen. En vorig jaar won de uitgesproken favoriet - PJ Harvey - al. Dat ging toch niet twee jaar achterelkaar gebeuren?

Toch zijn de nummers zeer uitgesproken Alt-J, wat best knap is voor een debuut om dan al zo'n eigen geluid te hebben. Een soort elektronische folk/pop met wat dwarse percussie en wat vreemde instrumentale nummers tussendoor.
De zang: soms lijkt het wel alsof je naar twee robots aan het luisteren bent zoals in Breezeblocks, Fitzpleasure of MS. Toen ik ze live zag, dacht ik op een gegeven moment hierdoor te maken te hebben met een soort act.
De teksten zijn allemaal zeer academisch verantwoord naar het schijnt en daar ga ik jullie en mezelf verder niet mee vermoeien. Maar in combinatie met de gedachte achter de naam Alt-J - Driehoekje, Mac, blabla... - maakt het allemaal behoorlijk nerdy. Dat is geen verwijt, want uiteindelijk is dit een van de origineelste en onderscheidenlijke platen van dit jaar.

Zonder deze naam en deze albumhoes was er een goede kans dat ik nooit naar deze band was gaan luisteren. Misschien had dit album dan niet eens op de voorpagina van musicmeter gestaan, waar ik het voor het eerst zag.
Origineel, metaforisch en niet in de laatste plaats ietwat pretentieus, daar val ik als een blok voor. Ziedaar mijn eerste kennismaking met alt-J, op de drempel van een hype.

Toen ik de op musicmeter hoogst gewaardeerde nummers ging luisteren op youtube, dacht ik "wat een schattig indiebandje!", maar op Dissolve Me en de prachtige afsluiter Taro na kon ik er nog niet zo veel mee. En toch intrigeerde deze band me, al was het nog steeds maar die naam en die mooie hoes. Toch maar alle reguliere nummers beluisterd, en nog steeds kwam niet alles binnen. Nog even afwachten.
Inmiddels zag ik de naam vaker voorbijkomen, hoorde ik verschillende nummers in een Londense kledingwinkel; het bleef in mijn hoofd zitten. Ik wilde alles horen. Ik heb het album nog gekocht daar in Londen, al was het maar vanwege die paar nummers die me al wel gelijk bevielen.
En langzaam viel alles op zijn plek. Langzaam sijpelde An Awesome Wave bij me binnen, inmiddels verbonden met herinneringen aan een vrolijke zomer met daarin mijn eerste Lowlands, waar ik de band heb gezien en ontmoet. En nu ben ik dubbel en dwars verkocht. Wat een bijzonder album. Ik ben niet genoeg thuis in dit soort muziek om zelf te kunnen bepalen hoe origineel deze band nu echt is, maar voor mij klinkt dit ontzettend vernieuwend, en hoewel ik er discussie over bespeur, ben ik zo te horen niet de enige.

Wat valt op bij dit album? Een waslijst. Aparte songstructuren, die maken dat de nummers ook unplugged uitstekend tot hun recht komen, een frisse sound met lichte, felle kleuren zonder al te vrolijk te worden, maar intussen vaak duistere teksten, die ook nog vol verwijzingen zitten naar andere kunst.
De instrumentale opbouw komt in ieder nummer goed tot zijn recht: de onderlaag van tingelende en tikkende percussie, de diepe, donkere bassen, de verfijnde elektronische en organische arrangementen, en daaroverheen die typische stem van de zanger, die intussen stiekem heel goed kan zingen. En zo kan ik nog wel even bezig blijven: mooie samenzang, effectieve fills (dat "dadadada" in Breezeblocks!), en tussen al het technisch en compositorisch vernuft door nog steeds in staat om zo af en toe tranen in me naar boven te halen. En dan die algehele sfeer! De overvloed aan sprankelende details maakt dat An Awesome Wave zo'n zeldzaam album is waarin je iedere keer iets nieuws hoort, en het maakt tevens dat ik hier waarschijnlijk veel vergeet van wat ik eigenlijk had willen vermelden.

Hoogtepunten opnoemen vind ik moeilijk, makkelijker is om aan te geven wat me minder trekt, dat zijn namelijk slechts het nummer MS en de tweede en derde interlude. Het enige minpunt dat ik me verder kan voorstellen is dat juist de eigenzinnigheid en artistiekerigheid van dit album uiteindelijk gaan irriteren, bijvoorbeeld het in principe grappige feit dat de zanger soms zo'n vreemde uitspraak hanteert dat je af en toe vergeet dat er Engels wordt gezongen.
Waarschijnlijk moet ik het gewoon niet iedere dag luisteren, maar dat doe ik ook niet. Verder zal de tijd moeten uitwijzen in hoeverre dit album voor mij bijzonder blijft. Maar zelfs als er weinig meer van overblijft, kan ik niet ontkennen dat het ooit goed heeft ingeslagen. Zoals ik al zei, vrij van pretenties is An Awesome Wave beslist niet. En toch klinkt het geweldig spontaan. En vooral bloedmooi.
Ik wil meer en ik verwacht meer. Voor mij de belofte van 2012, en een terechte hype.

Ik heb de cd veel beluisterd en vind hem leuk. Ook heb ik een compleet concert via YouTube beluisterd en daar kon ik echt mijn ogen niet bij open houden. Mooie muziek, maar op het podium weten ze niet veel toe te voegen.
Enne Mandylion... een terechte hype, hoe moet ik dat opvatten?

De grootste verdienste van de plaat vind ik dat Alt-J een heel eigen geluid neerzet. Maar met dat geluid worden opvallend weinig mooie liedjes en aansprekende melodieën gemaakt. En dan heeft het allemaal niet zo veel zin meer.

Enkel Matilda en in mindere mate MS kunnen me echt bekoren.

Wauw, wat een geweldig album. Gaaf dat ze de hele tijd intro's en interludes gebruikt hebben. Ik kan niet wachten om deze geweldige band live te zien deze zomer en kijk uit naar toekomstige projecten van Alt-J

Laten we de recensie maar meteen aftrappen met gezeur: wat een vre-se-lij-ke albumtitel, zeg. 'An Awesome Wave'. Je kunt je plaat wel net zo goed meteen 'The Great Love' noemen, of zoiets. Misschien mis ik hier een diepere betekenis of verwijzing, maar ik vind dat woorden, als ze in een creatieve context worden gebruikt, best wel iets mogen betekenen.

Soit, we laten dit punt rusten en gaan verder met een bekentenis: dit is een bespreking door iemand die deze plaat waarschijnlijk nooit meer dan één keer zou hebben beluisterd, ware hij niet met zulke overmacht de nummer 1 geworden over 2012 volgens de Nederlandse pers en Musicmeter. Niet eens dat het per se mijn soort muziek niet is, maar tussen alle platen die in de aandacht komen moet men een selectie maken, en als men bij de eerste keer luisteren denkt: klinkt niet zo interessant, is er meestal niet zo veel tijd of reden voor men om daarop terug te komen. Toch kan de populariteit van een plaat dan reden zijn om toch voor een tweede kans te gaan, bij deze dus. Ik zal mijn uiterste best doen deze recensie te vrijwaren van dat onuitstaanbare 'deze plaat is niks en jullie zijn allemaal hypegevoelige meelopers'-ondertoontje dat dit soort recensies vaak kenmerkt.

Verder kan ik helaas niet zo veel betekenen voor de liefhebbers, want dat ik nou echt ondersteboven geblazen ben door deze plaat, nou nee. De argumenten die ik meestal hoor om de populariteit van dit debuut te verklaren zijn dat de liedjes zo mooi zouden zijn, en dat de plaat zo fris en avontuurlijk zou zijn.

Wat de liedjes betreft hoor ik het in ieder geval niet echt. Goed, ik steek mijn duimen omhoog voor de fraaie afsluiter 'Taro' en 'Breezeblocks' krijgt ook een half puntje, maar verder? Ik heb wellicht een wat achterhaald beeld bij het fenomeen 'liedje', in zoverre dat ik me bij een 'goed liedje' iets voorstel dat ook in zijn meest kale versie, gespeeld door een zanger alleen met een akoestische gitaar, overeind blijft staan. Ik hoor persoonlijk niets in liedjes als 'Tessellate' of 'Matilda' dat volgens dat criterium beter dan pover zou scoren, tenzij de songschrijver misschien vocaal enorm sterk zou zijn.

Dan komen we tussendoor nog even langs een ander probleempje, die wat schelle, vlakke stem van de zanger, die me na drie nummers altijd al flink gaat tegenstaan. Maar dit is het meest subjectieve argument dat er bestaat. Ik heb een theorie dat de waardering van een bandje ten eerste samenhangt met de positieve klik die de luisteraar maakt met het geluid van de vocalen. In dit geval dus slecht nieuws voor mijn relatie met deze plaat.

Dan nog even over het 'avontuurlijke' van deze cd. Dit is sowieso een criterium waar ik wel wat moeite mee heb. Tegenwoordig lijkt iedereen die wat genre-elementen door elkaar husselt en wat rare geluidjes door de achtergrond mixt in aanmerking te komen voor het predikaat 'grensverleggend', maar hoeveel muzikanten zijn dat nou echt?

In het geval van Alt-J kunnen we vaststellen dat ze, voor een jonge band, al redelijk een eigen geluid hebben, dat niet heel erg klinkt als een kopie van iets anders. Dat is prima, en knap, en daarvoor verdienen ze enige waardering en aandacht. Toch zie ik niet hoe deze muziek qua 'avontuurlijkheid' iets zou toevoegen aan wat een - op bepaalde punten - vergelijkbare act als TV On The Radio al zes jaar geleden deed.

Wel staat de plaat vol van de gekke mixdingetjes, rare bokkensprongen, wazige gitaargeluidjes, en dat soort dingen. Op bepaalde momenten vind ik het eerder afleiden van de liedjes dan iets toevoegen, en soms lijkt het ook de gebreken van de liedjes te camoufleren.

Toch zit hier ergens de belangrijkste kwaliteit van de plaat. Elk nummer heeft wel één moment dat alles muzikaal even in elkaar valt. 'Fitzpleasure' bijvoorbeeld, kan me als liedje gestolen worden, maar die moes van zware ritmesectie, synthesizers en gitaren waar het refrein op drijft is wel echt enorm lekker gedaan.

Het is voldoende om de aandacht voor deze band in ieder geval begrijpelijk te maken voor mij, al is het plezier dat ik eraan beleef samen te vatten als: drie sterren.

Om onduidelijke redenen ben ik een paar weken geleden pas begonnen met het luisteren naar hét album van 2012. Losse luisterbeurten maakte weinig indruk, maar nu na een aantal luisterbeurten van het gehele album is mijn mening volledig omgeslagen. Het kwartje is gevallen en ik kan niet anders concluderen dan dat An Awesome Wave een ijzersterk album is zonder al teveel zwakke nummers. Hoogtepunten zijn talrijk met Tessellate, een nummer met fantastische tempowisselingen, het sfeervolle Taro en het bijna bizarre Beezlebocks. Het is misschien een beetje laat, maar Alt-J kan weer een fan toevoegen aan de inmiddels uitpuilende fanbase.

Dat veel mensen niet begrijpen waarom dit album nou zo goed dan denk ik dat ze nooit het volledige album achter elkaar hebben geluisterd. Want wat een ervaring is dat zeg!
Alles klopt met elkaar en dan zit je ook echt in een Awesome Wave. Ook al betekent de titel iets anders, voor mij is dit de betekenis ervan.

Iedereen die het album niet kan bekoren: luister het volledig, in één keer, achter elkaar. Desnoods geef je het een herkansing. Want dit album is magisch en hoort wat mij betreft nu tot de beste albums ooit gemaakt!

Van een hype is in mijn studentenomgeving zeker en vast sprake. Wie alt-J niet goed vindt, is niet zo hip als de rest. Laat staan dat je ze niet kent. De band vind ik een beetje overschat, maar laat ik eerst iets positiefs vertellen. Alt-J slaagt erin om inderdaad een "wave" te creëren. Alle nummers dragen bij tot een sferisch geheel. Alleen de "awesome" in de titel is er te veel aan. Zo vind ik de composities niet uitermate boeiend, soms op het saaie af. Ook de zang is niet memorabel. Creatief is het allemaal wel, maar waarom niet - zoals hier eerder werd aangehaald - conventioneler uit de hoek komen en songs maken die méér pakken? De laatste drie nummers vormen wel het hoogtepunt, de bonustrack incluis, en met "Taro" op kop. Veelbelovend voor het volgende album? Wie weet.

Heerlijk album. Van de band had ik al gehoord, en via de ladders leerde ik Tessellate en Taro steeds beter kennen en waarderen.
Na een eerste luisterbeurt van dit hoog aangeprezen album blijkt Alt-J nog meer in huis te hebben; ieder nummer op dit album staat als een huis. An Awesome Wave is een harmonieus geheel, waarin zelf de muzikale 'interludes' goed tot hun recht komen.
De muziek is catchy en voelt eenvoudig en doeltreffend, maar wanneer je goed luistert hoor je meer; dit is dan ook geen goedkope hitmuziek maar gevoelige kwaliteit, als je het mij vraagt.
De X-factor miste dit album nog, maar ik ga deze nog vaker beluisteren, en dan zitten er wellicht 5* in. Sowieso wil ik de tijd nemen de andere albumtracks nog beter te leren kennen.
4,5*

Smoothie muziek.
De ene keer wordt er kiwi en banaan in de blender gegooid, en het resultaat is heerlijk.
Dan wordt er meer geëxperimenteerd met spinazie en sinaasappels, en is het niet te pruimen.
Te wisselvallig voor mij om de hele tijd te boeien.

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Alt-J is een volledig nieuwe naam voor mij. Dit album heeft wel wat luisterbeurten nodig gehad voordat ik een beetje door denk te hebben waar ik nu eigenlijk naar luister. Een bonte blend van pop, rock en electronische muziek komt op dit album je kant op. Heeft iets cools, maar ook iets chaotisch. Daarnaast zit er nogal een verschil in hoe prettig de stemmen klinken.