alt-J (∆) - An Awesome Wave (2012)

Oke verkeerd gelezen mijnerzijds. Erg symfonisch vind ik deze muziek trouwens niet. Niet zo apocalyptisch (in geluid en thematiek) en 'meeslepend' als Porcupine Tree. Slechts de tempowisselingen delen de bands. Verder heeft het voor mij een hele andere esthetiek, mede door de triphop beats, het ritme, de stem en het toch folky karakter. De emotionele uitbarstingen van alt-j zijn eerder abrupt dan dat er naar een climax wordt toegewerkt. De verwerking van klassieke muziek in dit album is waarschijnlijk heel subtiel want op wat pianostukjes na kom ik ook deze niet tegen.

Symfo in een modern jasje, hmm ik weet het niet hoor.

Nee nee. Daar bedoel ik niet Alt-J mee. We kregen het halverwege over Porc Tree en dat dat zo'n vernieuwende band was. Dat vind ik dus niet. Alt-J daarentegen vind ik erg origineel maar geen symfo in modern jasje.
Daar bedoelde ik Porc Tree
Wat een misvattingen allemaal.

Back to topic

Wat mij betreft een gevalletje El Camino: de eerste 4 nummers zijn geniaal en daarna zakt het wat weg. Ik las dat ze de grootste kanshebbers zijn om de Mercury Prize te winnen. Ben benieuwd!

Fijne CD! Verveelt niet snel tot nu toe. Het is toch net even anders dan standaard (misschien ben ik niet zoveel gewend ). Kom maar op met de volgende

Ligt goed in mijn gehoor , vleugje Coldplay ,Verve en nog meer uit die hoek ( waar de klappen vallen -:)

Hij begint toch wat van zijn glans te verliezen. Sommige nummers begin ik zelfs ronduit irritant te vinden. Denk dat ik voorlopig maar even stop met luisteren

alt-J heeft inderdaad iets vrij origineels gemaakt. Een soort van electrofolk met allerlei invloeden. An Awesome Wave is een plaat deels vol met geluiden of in een geluidenmix zoals nog weinig gehoord. Aan de andere kant is het ook weer een mix van bekendere sounds, waarbij door mijn hoofd soms namen spoken als Mumford & Sons, Bon Iver, the XX en vooruit heel soms Radiohead. Maar dan wel van alles een beetje en dat dan dus weer door elkaar. Echt alt-J dus, kunnen we nu al zeggen over hun sound na één debuutalbum en dat is knap.

Het intro van deze plaat is prachtig, echt mooi. Tot er een minder a capella stukje komt, waarin stukjes tekst helaas reperterend zijn. Gelukkig volgen dan drie erg prettige nummers. Tessellate heeft een lekker ritme, aangedikt met een soort dubbele trommel. Ook de electronica is fraai op dit nummer. Breezeblocks is een vrij vrolijk deuntje ondersteunt door het leuke reperterende 'da da da' en een stevige drum, waardoor het liedje ook lekker loopt. Something Good heeft als basis een rustige mooie piano, maar is tegelijkertijd ook weer zo'n lekker lopend liedje en had ook een single kunnen zijn.

Dissolve Me is een echt folk liedje, waarbij je soms aan Bon Iver denkt. Matilda is ook een rustig en mooi liedje, alleen loopt hier een drumcomputertje mee om er wat 'pit' in te brengen. Dat is leuk gedaan en werkt goed. MS heeft enigzins de sound van de band the XX. Warm en regelmatig akoestisch, maar is soms iets te sloom.
Gelukkig is het dan wel tijd voor Fitzpleasure, want op dat moment kan de plaat wel wat pit gebruiken. Die komt er in de vorm van een dijk van bass beat. Op dit nummer zijn ook Indische invloeden te horen en een geweldige gitaar. Origineel en ijzersterk deze song.

Bloodflood zit vol met mooie toetsen: piano, synth en zelfs klavecimbel. Een mooi liedje. Taro is opvallend gedragen gezongen. Naast een rustige begeleiding van de band hoor je een Indische sitar. Het einde met de strijkers is fraai, zoals ook het geheel van de song dat is. Want al deze geluiden passen, zoals meestal op dit An Awesome Wave, weer mooi in elkaar. Alles bij elkaar levert het een originele en echt mooie debuutplaat op.

Geweldig album, ik ben helemaal verslingerd. Mijn persoonlijke favoriet is Matilda!

Op de een of andere manier kan dit album me niet pakken, tot nummer 5 vond ik het zelfs helemaal niks, allemaal te braaf en niet pakkend. Something Good en Dissolve Me echter zijn dan weer briljant. Mathilde vind dan weer een irritant gezongen nummer. Zal wel de diversitieit en de stem van de zanger zijn die mij net weer iets tegenstaat. Ik ga het wel vaker luisteren misschien vallen de muntjes ooit.
Briljantjes en mindere nummers dus voor mij dit album.

Ook al denk ik behoorlijk anders over dit album dan jij, ik kan je wel volgen. Veel mensen ergeren zich aan de stem, terwijl ik er juist fan van ben. Ik denk niet dat dat een muntje is dat snel zal vallen, tenzij je dit helemaal kapot gaat draaien, dan went het vanzelf. Maar kapotdraaien doet de muziek dan weer geen goed...

De zang en het feit dat het op het eerste gehoor wat simpel klinkt zijn voor veel mensen reden om dit album maar aan de kant te schuiven en dat begrijp ik. Maar die mensen zullen dit album dan ook nooit leren kennen zoals ik het ken, en alle details die ik hierin hoor en die dit album voor mij zo mooi maken, ook ontdekken. Dit album heeft een creativiteit en speelsheid die ik zelden tegenkom en die kan tippen aan de nummer 1 uit mijn top 10.

O die heerlijk bassende synthesizers!

Ja die electrobass viel mij ook al op. Verrassende combi met de rest, wat ik zelf zou omschrijven als Interpol die op de newfolk toer gaat.

Een van mijn grootste verrassingen van 2012!

Echt een heel leuke band, ook live. Maar op meer dan 3,5* gaat deze plaat voor mij toch niet komen.

Blijkbaar is dit de nieuwe hype dus.
Ik heb ook maar eens een poging gewaagd aan dit album en het klinkt op zich wel aardig, maar ook niet meer dan dat.

Ik moest er wel even inkomen bij de eerste vier nummers, het rare stemmetje moest ik even aan wennen. Maar vanaf Something Good begon ik er wel goed in te komen.

3,5 Sterren.

Prachtige plaat, meerdere luisterbeurten hebben hem goed gedaan.

Primus, Portishead, James Blake. Ik hoor veel invloeden maar dat boeit verder niet. Ik vind het een prachtplaat met Fitzpleasure als opvallend hoogtepunt.

Waar hoor je dan invloeden van Blake ?

Primus hoor ik hier echt niet in.

Hooguit het nasale stemgeluid, maar daar houdt de vergelijking dan ook op.

Vind het jammer dat haast niemand hier de schoonheid van "Bloodflood" waardeert met een ster. Echt een heerlijk zwoel en spannend lied hoor .

Het album begint nu toch wel zijn prachtige veren te verliezen na een paar keer luisteren. Hoe meer ik het beluister, hoe meer deze plaat mij weet te vervelen.

Opmerkelijk. Bij mij werd ie juist beter met de luister beurt, typisch zo'n plaat waarbij je telkens weer nieuwe dingen hoort. Klinkt cliché, maar wel waar voor mij. Live kwam het allemaal nog beter tot uiting.

Wat een geweldige clip is er gemaakt voor Breezeblocks! Echt een pareltje.

Ik heb precies hetzelfde. Sterker nog, na een paar maanden luisteren ben ik er nu echt helemaal klaar mee. Kan het niet meer aanhoren.

Goeie platen moet je ook niet teveel draaien he. De platen in mijn persoonlijke top 10 ken ik gemiddeld al 15-20 jaar maar nooit meer dan 15 x gedraaid in al die tijd schat ik. Ik hoor wel s dat mensen een nieuwe plaat binnen een week al 15 x draaien, hmmmm...

Ik zou bijna willen zeggen dat een plaat alleen in mijn top 10 komt als ik hem wekelijks kan luisteren zonder het beu te worden.

Eens met wat je aan het begin zegt, maar dit is wel heel extreem. Het heeft mij bij verschillende albums meer luisterbeurten gekost eer ik het album echt door en door kende en het helemaal tot me doordrong.

Bedoel je dat je het extreem vind dat ik platen zelden meer dan 15 keer draai? En dat je soms na meer dan 15 x weer nieuwe ontdekkingen doet? Klinkt intrigerend. En kun je een voorbeeld geven van een album dat voor jou pas na veel luisteren helemaal doordrong?

Bijzondere plaat. Ik las bij de uitkomst al veel positieve recensies waarin zelfs de term vernieuwend viel. Ik ben te weinig op de hoogte van soortgelijke artiesten om dat te kunnen beoordelen. Alt-J komt op mij over als een soort verkapte singer-songwritersmuziek. Ik hoor creatieve, veelzijdige arrangementen, maar ook 'het liedje' blijft overeind staan.

Gaat op de kooplijst, leuke ontdekking.