Megadeth - Countdown to Extinction (1992)

Geweldig dynamisch album dat nog steeds klinkt als een klok.Van nummers als Sweating bullets,Symphony of destruction of Foreclosure of a dream,om er maar enkele te noemen krijg ik nooit genoeg.Pracht plaat

Beste MD album samen met rip. Songs zijn hier evenwichtiger en hij duurt langer (is langer genieten). Captive honour , ashes.. en melodieuze titesong zijn mijn favorieten. En daar doe ik de rest mee tekort, eigenlijk. Mocht je m nog niet hebben probeer dan wel de originele uitgave te scoren en niet de opnieuw ingezongen remaster uit 2004. Ik heb de 20th anniversary edition uit 2012 nog niet gehoord. Anyone ?

Oké, een lichte tegenvaller na het meesterlijke Rust In Peace, nog steeds mijn favoriete Megadeth-album, maar al met al wel één van de betere werkstukken van de band. De songs zijn hier meer compact en melodieus, maar het materiaal is unaniem sterk en lekker divers. De spartaanse produktie had evenwel wat krachtiger gekund en het album klinkt een beetje klinisch. Dat is jammer, maar de songs zijn dermate sterk dat dit album de tand des tijds met gemak heeft doorstaan.

Megadeth heeft na hun erg sterke album R.I.P. niet stil gezeten en komen ruim twee jaar later aanzetten met dit geweldige album 'Countdown to Extinction'. Wederom een ontzettend sterk en fijn trashmetalalbum waarbij de jongens weer door je geluidsboxen knallen alsof het niets is. Met heerlijke platen als 'Ashes in Your Mouth', 'Symphony of Destruction' en 'Countdown to Extinction' maakt deze band weer een statement en is ook dit album moeilijk weg te denken in de metalscéne laat staan de trashmetalscéne. Heerlijk album waarvan ik erg heb genoten en ze laten me steeds weer genieten met geweldige songteksten (zo vond ik 'Sweating Bullets' erg gaaf), mooi gitaarspel en heerlijke samenhang en een supermooie productie. Alleen kan hij niet tippen aan het geweldige album 'Rust in Peace' al komt hij wel verdomd dichtbij!

Het album opent best wel weer lekker, totdat Dave zijn bek opentrekt. Man wat een zeikerige stem heeft hij hier toch weer. Toch wel eventjes afzien zeg. Maar wat blijkt, dit is de remaster die digitale rondjes draait. Hmm, dan toch maar eens de 1992 remaster mix proberen die op spotify staat. Ok, dat begint ook weer lekker. Dave klinkt hier zowaar minder zeurderig, dat bevalt toch een stukje beter. Dat wordt de 2012 remaster uit de playlist wippen en deze versie erin zetten. Mustaine klinkt daar toch net wat fijner. Nog steeds wat zeikeriger dan Rust in Peace, maar toch. Minder storend in ieder geval.

Op naar de muziek zelf dan. Die klinkt ook hier weer fijn moet ik zeggen. Er staan zeker lekkere nummers op en vooral de tweede helft klinkt weer lekker energiek, pakkend en creatief zoals ik onderhand van ze gewend ben. Helaas volgde ze hier het voorbeeld van Metallica en klinken ze hier ook een stuk toegankelijker. Dat an sich is natuurlijk geen probleem, het is alleen jammer dat ze het tempo wat lager leggen, meer ballad achtige klinken en vooral ook het compromisloze van ze wat meer loslaten.
Gelukkig is de tweede helft weer wat meer als vanouds, maar het is te laat om de plaat naar het niveau van de voorganger te tillen. Wat sowieso een uitdaging is want ze klinken mij hier toch wat minder pakkend en geïnspireerd in de oren.

Zoals gezegd klinkt de tweede helft beter. Daar klinkt weer wat meer energie, agressie en compromisloosheid in door. Wel wordt het gemis van de rauwheid van hun eerste paar platen hier sterker duidelijk. Dat was op Rust in Peace ook al zo, maar hier is het nog een stukje minder. Waarschijnlijk om toegankelijker te klinken (afgezien van de zang dan, maar dat is niet zozeer rauw wat mij betreft). Het voordeel is natuurlijk dat het geheel helder en strak klinkt, maar het wordt er ook wat klinischer door. En dat nekt ze hier ook een beetje merk ik.

Goed, dat wil niet zeggen dat er niet genoeg te genieten is. Want ook hier leveren ze echt wel weer wat fijne nummers af. En opnieuw merk ik dat de nummers wel blijven groeien na verloop van tijd. Minder sterk dan op de voorgangers, maar het zit er nog steeds in. En dat levert ook weer wat extra luisterplezier op natuurlijk.

Toppers voor mij zijn Symphony of Destruction met een lekker zwaar begin, en ondanks de zeikerige zang best lekker gezongen ook. En eigenlijk alles vanaf High Speed Dirt waar ze weer meer als vanouds energiek en creatief klinken. Het levert wel een wat diverser album op, maar helaas ook een stapje terug ten opzichte van de vorige. Desalwelteplus alsnog uiterst genietbare muziek dit.


1. Rust in Peace
2. So Far, So Good... So What!
3. Countdown to Extinction
4. Peace Sells... But Who's Buying?
5. Killing Is My Business... and Business Is Good!