menu

Swans - The Seer (2012)

mijn stem
3,98 (209)
209 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Young God

  1. Lunacy (6:09)
  2. Mother of the World (9:57)
  3. The Wolf (1:35)
  4. The Seer (32:14)
  5. The Seer Returns (6:17)
  6. 93 Ave. B Blues (5:21)
  7. The Daughter Brings the Water (2:40)
  8. Song for a Warrior (3:58)
  9. Avatar (8:51)
  10. A Piece of the Sky (19:10)
  11. The Apostate (23:01)
totale tijdsduur: 1:59:13
zoeken in:
avatar van venderkets
Simon-Hans schreef:
(quote)

Wat bedoel je?


Dat was een quote van 4 jaar geleden. Ik denk dat ik wilde zeggen: 'ik vind het niks'. Denk er overigens nu anders over.

avatar van VanDeGriend
VanDeGriend schreef:
Ik heb deze voor old times sake ook maar besteld. De vorige plaat deed me echter al niets meer en beluistering van deze op de luisterpaal deed me ook nog niet achteroverslaan. Maar eens goed voor gaan zitten als de plaat binnen is.


Grappig. Dat heb ik inmiddels gedaan. Achteroverslaan in mss net iets te veel eer maar draaien helpt big time. Lange zit en zeker geen plaat voor bij de afwas, maar als je er eens echt voor gaat zitten dan heb je een mooie trip. Als je een beetje van de sound houdt dan. Tis zeker niet voor iedereen.

avatar van Yield
3,0
Waar zijn de tijden van Love Of Life en White Light In The Mouth Of Infinity gebleven? Dit is een loodzware trip voor de echte liefhebbers. Ik kom er nauwelijks doorheen, misschien moet je in de stemming zijn. (en niet draaien als het buiten 31 graden celsius is )

avatar van Gyzzz
4,5
Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #226

Ik denk dat ik geen bands ken met zo'n treffende naam als Swans. Sereniteit, donkere schoonheid en sluimerende agressie gaan hand in hand met de groep. En interessant genoeg wordt de naam alleen maar treffender, alsof ze album na album dichter bij hun ware identiteit komen. Een aantal maanden voordat The Seer zou uitkomen zag ik ze live, op dancefestival Melt 2011 of all places, waar ze een behoorlijk overdonderend optreden gaven. Hun platen van eind jaren '80, begin jaren '90 vind ik al jaren super. Maar afgeschrikt door de lange speelduur van hun moderne werk en tevreden met de reeds eindeloze diepte van hun eerdere werk was ik, buiten de comebackplaat, gemakshalve nooit aan het nieuwe werk begonnen. De RYM-lijst is een prachtige gelegenheid gebleken om dat wel te gaan doen.

Hoewel ik het jammer vind om het donkere stemgeluid van Michael Gira niet meer te horen (want als we hem al horen, is die kenmerkende diepte er niet), heeft het plaatsgemaakt voor een tribale gekte die op een heel andere manier ook metersdiep binnen komt. Hoe langer je je in The Seer onderdompelt, hoe beter je voelt dat deze muziek van een paar plateaus dieper in de menselijke psyche komt. Wel moet je er goed voor gaan zitten: dit is zo nadrukkelijk geen achtergrondmuziek dat hij tijdens bezigheden aan je voorbij kan glijden terwijl hij bij aandachtige beluistering een directe aansluiting op je diepst gelegen neuronen lijkt te triggeren. De productie klinkt een beetje oppervlakkig, maar waar dat normaal niet wenselijk is, geeft het de muziek hier iets heel engs mee. Alsof je de muziek zich in de verte ongecontroleerd ziet voltrekken. De vlakke sound klinkt functioneel - het maakt dat je de plaat goed hard kunt draaien zonder dat losse elementen er uit beginnen te tuimelen. Het geeft stabiliteit aan de plaat, een zwaartepunt waar de ongecontroleerde gekte die veel nummers kenmerkt naar toe kan graviteren.

Gedurende de eerste plaatkant wordt een zeldzame ongemakkelijkheid bereikt die ik eigenlijk alleen ken van donkere en absurdistische werken van The Hafler Trio en Nurse With Wound. Maar waar die artiesten meer in de musique concrete zitten en doorgaans geen liedjes maken, behoudt Swans doorlopend de link met de normale wereld, zonder daarvoor minder diep te graven. Geen wonder dat ze af en toe 32 minuten nodig hebben, zoals op het titelnummer. Deze monumentale track vreet zich gaandeweg je hoofd in, heeft in de verste verte geen haast maar begint je als luisteraar langzaam en geleidelijk in te palmen en te bezweren. Er is helemaal geen label meer te plakken op deze muziek. Er wordt sfeer overgebracht, en voor vertaling naar genres met de bijbehorende conventies is geen tijd en geen ruimte. Die moeite wordt helemaal niet meer gedaan. En in die zin blijft 'The Seer' heel dicht bij de eerder genoemde geluidskunstenaars.

Pas op The Daughter Brings the Water gaat het luik open en komen de eerste lichtstralen het album binnen. Wat voelt dat dan opeens als een verademing. Alsof je na een dag vol inspanningen zonder hydratatie opeens een glaasje water krijgt. Terwijl ik dit schrijf weet ik niet eens of die gedachte nu toeval is of dat de gezongen titel toch al dieper dan ik dacht in mijn hoofd was geplant. Sowieso lijkt kant 2 de (voor Swans-begrippen) lichte kant te zijn na de donkerte van kant 1, al klinkt dit banaal en simplistisch in verhouding tot wat we hier horen. Want expliciet wordt dat contrast nergens gemaakt. De donker-naar-licht transities doen denken aan Wolfgang Voigts Gas-project. Ook meer concreet doet 'A Piece of the Sky' me denken aan het bedwelmende, tijd-overstijgende grijsgebied tussen licht en donker dat diens beste werken zoals Zauberberg karakteriseert. Een soort tussenzone waar je nergens meer aan kunt vastklampen en daardoor zelf vederlicht voelt, op het hallucinante af. Daarbinnen slaat 'A Piece of the Sky' echt alles, omdat hier niet alleen de ziel binnenstebuiten wordt gekeerd, maar ook de schoonheid een centrale plaats krijgt.

'The Seer' is een waanzinnig pretentieus en filmisch werk waar je maar zin in moet hebben. Als dat je niet tegenstaat heb je een monument aan dit album, een plaat waar je in kunt gaan wonen, en die ook in jou gaat wonen. Gira en de zijnen hebben zich onttrokken aan de buitenwereld en hun psyche binnenstebuiten gekeerd, en uitgesmeerd over twee uur aan donkere kronkels. Nu vind ik ‘catharsis’ altijd een beetje een zware, beladen en dramatische term, maar als er dan toch muziek is die een gooi doet naar iets wat daarbij in de buurt komt, dan is het wel de muziek van Swans. In de jaren '80 en '90 was dat al zo in directe en concrete vorm, en in de afgelopen jaren heeft die vorm plaatgemaakt voor een grote golf aan conceptueel geluid. Als hier goed voor gaat zitten begint de plaat je hele lichaam te beroeren, tot je voeten aan toe. Ik vind het mooi hoe Swans zich als 'established' naam overgeeft aan die compromisloosheid. Gegokt, all-in gegaan, en glansrijk gewonnen, wat mij betreft.

Makkelijk 4.5*

Gast
geplaatst: vandaag om 06:34 uur

geplaatst: vandaag om 06:34 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.