dEUS - Following Sea (2012)

Quatre Mains opent met het geluid dat mij doet denken aan Heart of Glass van Blondie.
Al snel wordt het geluid dreigender.
De waanzin van voorheen is aanwezig.
Het stuitert op een herkenbare dEUS manier alle kanten op, maar wel op een vertrouwde manier.
Worst Case Scenario blijft in mijn ogen hun beste album, die toevallig ook met een Franstalig stukje begint.
Hebben we hier te maken met een meesterwerk?
De intentie om verder te luisteren is aanwezig, om nog een week te wachten op de officiële release, lijkt mij te lang.
Sirens gaat meer richting een Sister Dew.
Tom Barmans stem is wat minder warm, maar muzikaal zit het lekker in elkaar.
Doet me enigszins aan Durutti Column denken.
Hidden Woods heeft weer een ander geluid, meer richting Pocket Revolution.
Het verhalende gedeelte tussendoor verveeld totaal niet.
De stem vaag op de achtergrond klinkt als Gavin Friday, subtiele toevoeging.
Klonk dEUS steeds meer als een band, tot nu toe is duidelijk hoorbaar dat Tom Barman de touwtjes weer alleen in handen heeft.
De bandleden zijn gewone muzikanten, die zijn ideeën tot uitvoering brengen.
Om eerlijk te zijn, dat bevalt mij het beste.
Dan komt precies op tijd het funky overspannen geluid weer terug bij Girls Keep Drinking.
De baspartijen hebben veel weg van het werk van Stef Kamil Carlens; zo ook de tweede stem.
Tot nu toe de enige ontbrekende factor om het af te maken.
Het zou mij niet verbazen als hij ergens met Tom Barman in een donker cafeetje wat probeerseltjes heeft uitgewerkt.
Nothings is Hotellounge zonder de uitbarstingen.
Lekker wegdromend.
Hoor hier U2 in, maar dan vooral Brian Eno, die The Edge dirigeert.
Helaas aan de korte kant, ingetogen en ingehouden.
The Soft Fall heeft weer de sound van Pocket Revolution, met het verschil dat daar teveel werd geborduurd op halfklare songs, waardoor men teveel steken liet vallen.
Pocket Revolution blijft voor mij het album waarbij het fout ging.
Mijn indruk is dat Klaas Janszoon hier de vrijheid kreeg om het allemaal in te kleuren.
Mooi gebruik van piano en viool.
Die laatste mis ik tot nu toe wel.
Geen John Cale achtig avant-gardisch gepiel.
Crazy About You heeft weer een mooie rol voor de bas; in combinatie met de gitaar doet me dit aan The Cure denken; beetje Just Like Heaven.
The Give Up Gene heeft weer de U2 invloeden, weer Eno, maar nu ook de flirt met disco.
Het gaat niet totaal los, maar wel net swingend genoeg.
Bij dit album is het niet nodig om The Part About Love Te Skippen.
Fire Up The Google Beast Algorith zou samen met Quatre Mains het beste op Worst Case Scenario passen.
Beetje Oosterse sfeer.
Het einde had mooier uitgebalanceerd kunnen zijn.
Dan zijn we helaas weer toe aan de afsluiter.
Helaas omdat ik me wel erg goed kan vinden in het resultaat.
One Thing About Waves heeft een mooie opbouw.
In eerste instantie klinkt het eenzijdig, maar geloof me, ook hier zitten allerlei lagen onder verborgen.
Geen gehele uitbarsting, waarbij de versterkers het moeten ontgelden.
Nog allemaal net verantwoord.
Pianotonen zoals in Epic van Faith no More ronden het geheel af.
Following Sea klinkt weer niet als een opvolger van Keep You Close, de invloeden van de soul van Greg Dulli ontbreken.
Maar goed ook; nu Afghan Whigs weer touren, hoeft dEUS ook niet als een look a like te klinken.
dEUS is weer gewoon dEUS.

Een band die eigenlijk nooit heeft teleurgesteld (3x 5*, 2x 4,5* en 1x 4*) en die ik al zo lang volg (sinds dat ik ze zag als voorprogramma van Magnapop in 1994) en dan toch weer verrassen maar nu met een album dat er opeens is. Pats, boem!
Natuurlijk wisten we wel dat ze snel met een nieuwe zouden komen na Keep You Close maar wat zijn de woorden waard van wispelturige artiesten en van het geruchtencircuit?!

Een verrassing dus. Maar dan komt al snel de vraag opzetten of de muziek op dit album dat ook is en misschien wel een beetje de angst dat het een soort left-over is, een tussendoortje een leuke snack.

Wat mij betreft laat het Franstalige Quatre Mains niet heel veel nieuws horen. Het sluit naadloos aan bij de laatste albums. Grillig als de eerste albums? Niet in mijn oren. Maar het duistere, dreigende sfeertje doet het hem wel en daarmee is dit gewoon weer een fantastische opener. Niks tussendoortje. Niks left-over. Gewoon goed.
Sirens komt wat luchtiger over. Het ademt meer en mist de dreiging van de opener. Daardoor doet het mij denken aan de sfeer op het derde album The Ideal Crash. Er zijn mindere albums om als vergelijkingmateriaal te dienen..... ook dit soort nummers blijken ze dus nog te kunnen schrijven. Absoluut een mooi stuk muziek.
Hidden Wounds klinkt rauwer wat nog eens extra aangedikt wordt door het spoken word. Vervreemdend en afstandelijk. Het stoot af en trekt aan en dat deden nummers op Pocket Revolution ook. Typisch zo'n nummer waar je nog in kunt groeien of dat nooit echt volledig zal pakken. Wel een lekker afwisselend nummer.
Girls Keep Drinking heeft een lichte disco/funky vibe en klinkt door de synths toch net weer even anders lijkt het wel. Het komt wat chaotisch over en blijft toch binnen de dEUS-lijnen. Dansbaar als op Vantage Point maar wat is dansbaar bij deze band?! Een beetje vreemd maar wel lekker. Die categorie is het dan meer voor mij.
Nothings klinkt vertrouwd, zo vertrouwd dat ik dit een beetje kan plaatsen op het debuutalbum. Daarmee toont Following Sea al aan dat dit album alle kanten opstuitert en graaft in de gehele eigen discografie. Dit soort dwarrelende gitaarpartijen zijn aan mij wel besteed. Het dromerige in dit soort nummers heb ik altijd weten te waarderen. De Smashing Pumpkins waren er op hun debuut ook zo goed in. Heerlijk dat dit nog steeds kan. Het enige nadeel is de veel te korte duur en daardoor lijkt het niet helemaal af.
The Soft Fall past dan weer goed op latere albums als Pocket Revolution of Vantage Point: typisch dEUS, herkenbaar en vertrouwd maar daardoor inmiddels misschien ook wel wat minder spannend en zelfs ietwat te veel 'been there, done that'.
Crazy About You heeft ook wel wat dromerigs maar dan op geheel andere wijze. Melancholiek wellicht. Ik zag dat deric raven The Cure aanhaalde en daar kan ik me ook wel in vinden. Dit nummer ademt wel een Cure-sfeertje. Lekker gitaargeluid ook (en juist dat doet me extra aan The Cure denken op dit nummer).
Ook bij The Give Up Gene wil ik graag aansluiten bij deric raven die er een U2-geluid in hoort maar dan wel een U2 geluid uit de jaren '80. Het is net even een richting die dEUS volgens mij niet eerder is ingegaan. De bas en gitaarriffs houden elkaar prima in balans en geven het nummer iets dwingends. Een opvallend nummer in elk geval.
Op Fire Up the Google Beast Algorithm krijgen we weer spoken word en een hoop voortjakkeren: door, door, door lijkt het wel. Kort maar krachtig maar vooralsnog weinig imponerend.
One Thing About Waves vind ik ook weer zo'n kenmerkend dEUS nummer zoals we ze op hun laatste tegenkwamen. Een mooi geluid, de bekende Barman manier van zingen en daarmee weer eens een geschikte afsluiter. Gewoon dEUS zoals we ze kennen. Ik mis de verrassing of de ontroering maar ik hoor wel degelijk kwaliteit.

Bij dEUS is het maar zelden voorgekomen dat ik mijn aanvankelijke enthousiasme later moest temperen dus ik ga er vooralsnog van uit dat dat nu ook niet gaat gebeuren. Alleen bij Vantage Point ben ik later een halfje lager gaan zitten.
Als ik dit album naast Keep You Close leg denk ik toch dat ik dat album ietsje meer de voorkeur geef maar dat verschil is minimaal en niet echt uit te drukken in een cijfer (wat altijd weer lastig is om te doen vind ik). Het is ook wel zo dat dEUS niet meer datgene teweeg brengt bij mij wat het vroeger deed. En 'vroeger' is de genialiteit van de eerste drie albums. Ja, ik mis Stef Kamil Carlens nog steeds in dit gezelschap maar daar zeur ik allang niet meer over. Die heeft zijn eigen ding. De dEUS van dit nieuwe Following Sea is de dEUS van Pocket Revolution, de dEUS van Vantage Point en de dEUS van Keep You Close. Het is fijn dat er hier en daar nog een echootje naar een verder verleden te horen is maar ondertussen weten we wel wat we kunnen verwachten van Barman en de zijnen.

Nogmaals: dit voelt niet als left-overs of als een tussendoortje. Dit voelt als een logisch vervolg op Keep You Close. Liever twee keer drie kwartier in nog geen jaar tijd als in 1 keer ruim 80 minuten die we dan allemaal weer veel te lang vinden.
Het is goed zo zoals Following Sea ook gewoon goed is.

Echt een bijzondere plaat is dit, en niet alleen omdat-ie als een volslagen verrassing kwam (al speelt dat natuurlijk zeker mee). Ik vond Keep You Close al een enorme opleving in urgentie, sfeer en avontuurlijkheid na twee wat mindere platen (de lat ligt natuurlijk hoog bij deze band). Maar deze lijkt nóg weer een stuk beter te zijn en vooral meer op zichzelf staand. Het is ergens helemaal dEUS (wat dat ook moge zijn), maar er wordt echt weer iets nieuws gemaakt ipv knap teruggegrepen op waar ze goed in zijn (zoals bv op Ghosts, het prijsnummer van de vorige plaat, het geval was). Je hoort dat Barman de neurotische perfectionist in zichzelf wat heeft weten te temperen en voor elkaar heeft gekregen wat hij al zo lang wilde, een organische en losse, lichamelijke, plaat maken. Ik krijg er een vakantiegevoel van! Prachtige lichte momenten worden afgewisseld met broeierige dreiging, maar nergens komen de elementen te makkelijk tot explosie, alles blijft bewegen in een aanstekelijke sfeervolle groove, van een cinematografische allure. Echt zo'n plaat om je in onder te graven, wat ik nu dus ook ga doen voordat ik verstrikt raak in mijn voorzichtige eerste, maar feitelijk kansloze, poging de schoonheid van dit album in woorden recht te doen.

Nog geen negen maanden na Keep You Close, was daar een week geleden vanuit het niets het nieuwe dEUS album. Tom Barman en zijn mannen hadden vier nummers op de plank liggen waar geen stof op mocht komen te liggen. Inmiddels zijn dat er tien geworden op de suprise-release 'Following Sea'. Een plaat die niet aanvoelt als b-kantjes of als een tussendoortje. Het is een luchtige en (voor dEUS begrippen) vrolijk album geworden, die een stuk fijner weg luistert dan zijn voorganger. Ja hoor, 'Following Sea' staat weer ramvol prachtige liedjes.

De opener van dit zevende dEUS album in achttien jaar zet meteen een fris geluid neer. Het coole 'Quatre Mains' wordt door Barman gezongen in het Frans. Het staat de Belgische band helemaal niet slecht, maar is niet representatief voor de verdere sound op 'Following Sea'. Het naar Americana neigende 'Sirens' volgt, en is weer heel anders dan het zware en swingende 'Hidden Wounds'. Juist, het 'dansbare' van Vantage Point is terug. 'Girls Keep Drinking' neigt zelf naar funk. Het nummer doet denken aan the Architect en dat is geweldig nieuws natuurlijk. Mijn favoriet heet 'The Give Up Gene'. Een nummer dat ieder moment uit de bocht dreigt te vliegen en tegelijkertijd ontzettend swingt. Fantastisch. Maar het gewone popliedje verliest dEUS ook niet uit het oog. Het zonnige 'The Soft Fall' en het lieflijke 'Crazy About You' zijn twee van de beste popliedjes die je dit jaar gaat horen. Het gejaagde (door Mauro Pawlowski geschreven) 'Fire Up The Google Beast Algorithm' en de spannende afsluiter 'One Thing About Waves' liggen qua sound het meest in het verlengde van 'Keep You Close'.

Het grote verschil met 'Keep You Close' zit echter in de productie. 'Following Sea' is organischer en ademt meer dan zijn wat volgepropte voorganger. Hoewel de nieuwe plaat niet continu spannend is, klinkt het geheel door de lichtere productie een stuk minder bombastisch.

Potverdorie, ze kunnen het niet hè, een slechte plaat maken. 'Following Sea' is een dEUS plaat waar zowel fans als niet fans zich geen buil aan kunnen vallen.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Voor de eerste keer in mijn leven moest ik glimlachen toen An Lemmens iets zei. Ze was op zaterdagochtend de Afrekening aan het presenteren en kondigde de single Keep You Close van het vorig dEUS album aan. Daarbij maakte ze melding van het feit dat de beste Belgische band ooit een dag ervoor een nieuw album op de wereld had losgelaten en dat er ook meteen een nieuwe single uit de lucht was komen vallen. Zo'n 5 uur later kon ik een gesigneerd exemplaar in de CD-speler droppen.

2 weken later ben ik tot de conclusie gekomen dat de songs in 3 categorieën kunnen onderverdeeld worden.
1) Songs die na enkele luisterbeurten degelijk blijken te zijn : Quatre Mains, Girls Keep Drinking en Fire Up the google beast algorithm
2) Songs die bij de eerste luisterbeurt hun degelijkheid al bewijzen : Hidden Wounds, Nothings en The Give up Gene.
3) IJzersterke nummers: Sirens, The Soft Fall, Crazy About You en One Thing about the waves.

Quatre Mains trekt zich op gang en ik als 'mec qui observe sans gene ce theatre' laat weten dat het goed is. In het begin vond ik deze de minste van de plaat, nu is het in mijn ogen nog steeds een vreemde keuze als single maar hij is gegroeid. Sirens doet me sterk denken aan Ghost van het vorige album. Ze kunnen wedijveren in kwaliteit en waar Ghost met voorsprong het beste nummer van Keep You Close was is Sirens dat niet van deze plaat. Daar zorgt het tweetal The Soft Fall en Crazy About You wel voor.

Tijdens mijn favoriet The Soft Fall rij ik in een oude volkswagenbus met een zeer klein aantal mensen die me meer waard zijn dan de hele wereldbevolking op een zonovergoten autostrade naar een droombestemming. Ik heb geen idee waar precies, maar ik wil niets liever dan ernaartoe te rijden.

De golvende afsluiter die mag blijven duren zorgt ervoor dat ik met een goed gemoed terug kan kijken op de plaat, die deze wereld een ietsie-pietsie betere plaats heeft gemaakt.

Following Sea is wat mij betreft de beste dEUS plaat van de 21ste eeuw en zelfs beter dan Worst Case Scenario. Sommige groepen kunnen 20 jaar na oprichting enkel nog de aandacht trekken door elkaar uit te schelden voor alles wat slecht en lelijk is. Tom Barman schenkt ons 20 jaar na oprichting nog een heerlijke plaat in.

De nieuwe dEUS, was een verrassing voor iedereen.
Uit het niets releasde dEUS, de nieuwe plaat Following Sea.
10 songs, met "restjes" bij van Keep You Close, al zijn die "restjes" een pak beter dan hun vorig jaar uitgebrachte Keep You Close.

Het opent met Quatre Mains, een donkere song die schitterend in het Frans wordt gezongen door Tom Barman. Het zit vol electronica, en verborgen sterke riffjes.
Sirens is de perfecte popsong, een sterke tekst, goede zang en instrumentaal is het ook allemaal erg goed.

Hidden Wounds, vond ik aanvankelijk één van de minste songs maar is uitgegroeid naar één van mijn favorieten. De erg sterke compositie, het erg mooie samenspel en zang zorgen ervoor dat Hidden Wounds je geen seconde doet vervelen.

Girls Keep Drinking, bestaat voornamelijk uit fantastisch basspel en zeer sterke synths.
Barman zingt origineel, en het refrein is gewoon een meezinger.
Nothings is kort maar o zo mooi. Jammer genoeg is het al voorbij voor je het weet.

The Soft Fall is voor velen één van de favorieten, voor mij is het één van de minderen.
Het is zeker niet slecht, maar het doet me opvallend minder. Crazy About You is dan weer wat beter, het is duidelijk wat commercieler, maar omdat het zo goed is uitgevoerd en me van begin tot eind weet te boeien is het zeker een mooie song.

The Give Up Gene, is als dobberen op een eindeloze zee.
Geweldig beeldende track, met de spoken word net zoals in Hidden Wounds.
Jammer van dat refrein, maar voor de rest erg goed.
Fire Up the Google Beast Algorithm is chaotisch maar na meerdere luisterbeurten begon ik het toch te waarderen.

One Thing About Waves, is mijn favoriet.
Het bouwt erg sterk op. En heeft een erg mooie climax.
Het gitaarwerk is trouwens schitterend.

Kortom: ik snap niet waarom Following Sea maar zo weinig scoort hier op Mume.
Na hun eerste drie platen is Following Sea gewoon hun beste plaat.

Sowieso het minste album dat dEUS tot nu toe heeft gemaakt. Het klinkt vrij inspiratieloos en veilig. Er staan wat nummers op die net op het randje van de irritatiegrens balanceren, zoals 'Girls Keep Drinking' en 'Crazy About You'. En ook één die het ruimschoots overschrijdt: 'Fire Up The Google Beast Algorithm', dat trouwens totaal niet past op dit album omdat het de sfeer verziekt.

De hoogtepunten hierop, dat zijn overduidelijk 'Sirens' en 'The Soft Fall', geen twijfel mogelijk. Een schande dat deze twee pareltjes ontbreken op hun recente verzamelaar 'Selected Songs 1994-2014'.

Dan had ik toch liever die twee nummers erop gehad in plaats van 'Quatre Mains' (dat eerst wel leuk klinkt maar na een aantal luisterbeurten toch een beetje gaat vervelen) en het aardige maar nietszeggende 'Nothings' (een ene-oor-in-andere-oor-uit nummer).

Na 'The Soft Fall' is de koek grotendeels op. 'The Give Up Gene' klinkt namelijk vrij vlak en saai en over het Google-beest en 'Crazy About You' (Clouseau-cover?) heb ik het al eerder gehad. 'One Thing About Waves' is dan wel nog een mooie afsluiter maar kan het album helaas niet helemaal van de verdrinkingsdood redden. De golven zijn te sterk.

Nog steeds een voldoende voor deze plaat, maar vergeleken met de andere werkjes van dEUS is het dus een magere voldoende. Hopelijk herpakken ze zich met hun volgende wapenfeit, en nemen ze er iets meer hun tijd voor. Twee platen in één jaar uitgeven is toch echt niet meer van deze tijd, en ik trek de uitspraak van m'n voorganger pdonidvie ook niet meteen in twijfel als hij het heeft over 'overschotjes' van het vorige album 'Keep You Close'.

De plaat doet dus helaas zijn naam alle eer aan, het is vergelijkbaar met een voortkabbelende zee. Maar hier en daar komt er een golf voorbij die toch weer erg leuk aanvoelt. En dat is zeker en vast een knipoog naar 'Sirens' en 'The Soft Fall'...en ook een beetje naar 'One Thing About Waves'. Oh de ironie...