Bob Dylan - Bringing It All Back Home (1965)

En ik ook volgens mij.

Ik zie dat ik hier in februari nog maar 3* aan kwijt kon. Inmiddels is dat 4,5*.

Dit is vreemd genoeg nooit een van m'n favoriete Dylan albums geweest. Het zit een beetje tussen z'n electrische periode en z'n akoestische periode in. 'Subterranean Homesick Blues' en 'Mr. Tambourine Man' vind ik meesterlijk, de rest behoort nog steeds niet tot m'n favorieten. Blijkbaar zijn 974423 nog niet genoeg?!

Jaaaaaaaaaaaa, op het snijvlak van folk en elektrisch. En maken creatieve geesten niet hun mooiste dingen op het kantelpunt van hun vermogens? Het 'nieuwe' geluid met heerlijke doordenderende uptempo-nummers, maar in de afsluiting nog wel even laten zien waar het allemaal vandaan is gekomen.

Two sides of Bob Dylan en hij kan het allemaal. Uniek, eigenwijs, onnavolgbaar en urgent creatief.

Echt een super geniale plaat van deze geweldige artiest!
Hier staat één van zijn geniaalste nummers op. Namelijk "Lover minus zero/ No limit".

Wat een fantastische plaat.

Kort maar krachtig, maar ik ben het er volledig mee eens. Dit album is mijns inziens Dylans beste, als is dat een keuze die ik met het mes op mijn keel heb gemaakt!

Wát een album is dit. Die geniale opener alleen al, die later minstens wordt geëvenaard door Bob Dylan's 115th Dream en Mr. Tambourine Man. Eigenlijk is alles tot en met nummer echt briljant; de laatste drie nummers zijn ook zeer goed, maar spreken me toch wat minder aan.

En misschien het allermooiste is wel dat meneer Dylan deze nog eens overtrof met z'n volgende plaat: Highway 61 Revisited

Mijn favoriete Bob Dylan album: goede nummers en lekker veelzijdig, i.t.t Highway revisited (ook niet slecht hoor).

Bob Dylan's 115th Dream, misschien wel mijn favoriete Dylannumer ooit

Nadat hij op z'n vorige plaat(Another Side) vooral tekstueel brak met de protestbeweging en z'n fans neemt ook nu de muziek afscheid van de folkliefhebbers. Dylan begon aan de periode die de meeste mensen nu als z'n meest briljante periode zien, maar destijds een hoop kritiek wist te verzamelen. De geniale opener laat al gelijk een hele andere stijl horen en die lijn word over het algemeen goed doorgezet met op z'n minst net zo'n goeie nummers(Maggie's Farm, Love Minus Zero, 115th dream en Tambourine Man) en af en toe een nummer dat niet zo sterk is maar dat is Bob natuurlijk vergeven.
Hoewel z'n twee beste platen nog moesten komen(en die kwamen er beide direct na) weet hij hier toch al een tip van de sluier op te lichten.

Hmm.. ik ben toch niet zo'n countryfan.
De teksten zijn mooi, maar ik weet niet, ik voel voor deze plaat niet zoveel verder. Het is wel een leuk plaatje, maar dat is het ook.

Niet helemaal mijn ding, misschien komt het nog, misschien ook wel nooit.

Ik denk dat 'ie nog wel zal groeien, hoor. De eerste keer dat ik Bringing It All Back Home luisterde, kon ik er ook niet meer dan 3,5* voor uitdelen. Na een tijdje ga je wel inzien hoe goed nummers als Outlaw Blues, Bob Dylan's 115th Dream en vooral It's All Right Ma (I'm Only Bleeding) wel niet zijn; hoe meer ik nadenk over die laatste, hoe beter hij wordt

Hmm ja ben benieuwd.. ik vind 'Blood on the tracks' wel prettig..
Maarja ik denk dat die country insteek nooit m'n voorkeur zal krijgen, misschien kan ik het op den duur wel beter waarderen, maar ik luister toch liever andere muziek als het ware.

Ik bedoel er is zoveel muziek om van te houden, alleen persoonlijke voorkeur maakt het altijd voor iedereen anders

Dat is waar. Mij bevalt deze juist weer wat beter dan Blood On The Tracks.

Country, Country, COUNTRY o_0

Nee Carolaah dit is geen country, dit is folk. En op het eerste gehoor lijkt dat soms wel op elkaar maar luister eens naar Nashville Skyline van Dylan, dat is country.

Muzikaal zit er trouwens vrij weinig verschil in hoor, 't is vooral qau onderwerpen enzo dat 't verschilt. Country is voor de Rednecks, Folk is voor de hippies.

Ja wellicht scheerde ik het te snel over 1 kam, maar Maggie's farm is wel degelijk country? en veel van zijn muziek verder ook, natuurlijk zit er ook genoeg folk tussen en afwisseling...

8-) ach al die genres ook.

't maakt me eigenlijk helemaal niet uit hoe je het noemt, al noem je het Death Metal

ik vind het wel wat weg hebben van happy hardcore

Ik raad sowieso Highway 61 Revisited en vooral Blonde on Blonde aan om te beginnen bij Dylan. Dat zijn pas juwelen, boohhh. Ze hebben me nog steeds in de tovering zitten.

Juist, met die twee ben ik ook begonnen; geen moment spijt van gehad

ik ben Bob Dylan fan geworden dankzij dit album, en in het bijzonder door subterranian homesick blues, het is bijna rap

Subterranean Homesick Blues heeft ook mij zeker een steuntje in de rug gegeven bij het ontdekken van Dylan. Tezamen met Like A Rolling Stone, natuurlijk

Mijn absolute nummer 1... Voorlopig toch. De folk in dit album is eeuwig... De teksten staan als een paal boven water. Het ritme en de muziek zijn perfect. Béter dan Highway 61 Revisited, vind ik.

Vandaag verschillende albums van Bob Dylan aan het beluisteren en ook dit album is een pareltje van hem.
Hier vermengt Bob Dylan zijn akoestische folk voor het eerst met rock, dit is wellicht het eerste folkrockalbum in de popgeschiedenis en heeft daarmee ook veel invloed zoals the Byrds die met veel succes "Mr. Tambourine Man" gecoverd hebben.
Zowel tekstueel als vocaal vind ik dit album top, ik vind dat Bob Dylan een mooie stem heeft en zijn teksten - soms maatschappijkritisch, soms humoristisch - zijn geniaal. Ik hou ook veel van zijn mondharmonica en zijn gitaarspel, het is een luisteralbum maar ook heerlijk ontspannend. "Subterranean Homesick Blues" is één van mijn favoriete Bob Dylan-nummers en werd - geloof ik - zijn eerste grote hit.

Ik vind deze beter dan Highway 61 Revisited. Dylans geslaagde bekering naar de rock!

It's Alright Ma (I'm Only Bleeding). Ik zou een heel verhaal willen typen over dit nummer, maar ik kan al niet eens de woorden vinden om de briljantheid van de tekst te beschrijven. On-ge-loof-lijk.

Deze plaat begint als eerste Dylan-plaat flink onder mijn huid te kruipen, hopelijk gaan er meer volgen. Love Minus Zero/No Limit is op dit moment mijn favoriete Dylan-song. Lijkt zo simpel, maar er zit zo veel in!

Goedenavond. Dylan newbie meldt zich want ik heb de Subteranean Homesick Blues. Wat een lekker nummer is dat zeg. Ik ga snel meer luisteren van die vent!

"Subterranean Homesick Blues", "Love Minus Zero / No Limit" en "It's All over Now, Baby Blue" zijn eigenlijk in deze originele versie goed. Van "Mr. Tambourine Man" kennen we een veel betere versie (The Byrds). Zo gaat dat met veel Dylan-songs. Maar inderdaad "Subterranean Homesick Blues" is de bekende uitzondering op de regel dat Dylan's eigen uitvoeringen over het algemeen niet zo interessant zijn.


De meeste Dylan songs uit die tijd zijn alleen met z'n gitaartje en dat is toch wel wat anders dan de line-up waarmee "Subterranean Homesick Blues" werd opgenomen. Dus ik zou nog even wachten met al te veel enthousiasme.

Sinds deze plaat is veruit het merendeel van Dylans werk opgenomen met een band. Deze bestaat voor de helft al uit elektrische nummers, en Highway 61 Revisited en Blonde On Blonde zelfs helemaal. Genoeg reden om maar meteen met enthousiasme te smijten, dunkt me, want deze platen vormen alledrie zonder meer hoogtepunten in het oeuvre van meneer Dylan. Als Subterranean Homesick Blues in de smaak valt, dan moet dat met de nummers op deze drie albums toch ook gemakkelijk lukken; wat dat betreft is het enthousiasme meer dan gerechtvaardigd.

En die opmerking over dat Dylans eigen uitvoeringen niet zo interessant zijn, is natuurlijk zeer, zeer subjectief. Niemand weet een Just Like A Woman of een Like A Rolling Stone te brengen zoals Dylan