Bob Dylan - Bringing It All Back Home (1965)

Vandaag zowel de cd Subterranean Homesick Blues als Bringing It All Back Home in de Fnac zien liggen voor respectievelijk 9,99 en 5,99. De hoezen zijn nagenoeg hetzelfde (op de ene cd is de coverfoto iets groter) maar ook de tracklist is krakhetzelfde al kent die wederom een verschillende lay-out. Zit er enig verschil op de cd's of is het eender wat ik koop (dan ga ik wel voor de versie van 5,99)

Sutberranean Homesick Blues is de Engelse versie van dit album, verder zijn ze identiek. Ik zou ook voor Bringing... gaan, zo hou je meer geld over voor andere Dylans die ongetwijfeld nog gaan komen

Bedankt, de rest van de Dylans gaat er vast en zeker ook nog komen

Bob Dylan ''maakt reclame'' voor Google Instant:

Kijk dan...

Get sick, get well
Hang around a ink well
Ring bell, hard to tell
If anything is goin’ to sell
Try hard, get barred
Get back, write braille
Get jailed, jump bail
Join the army, if you fail

Als ie dertig jaar later zou zijn geboren was het een rapper geweest .

Dylan heeft dit hele huzarenstuk gewoon ''gejat'' van het nog oudere Too Much Monkey Business (uit april 1956) van Chuck Berry...

Chuck Berry is de enige echte Original Gangsta

Na de documentaire/film gezien te hebben van Dylan, samengesteld door Scorsese, is er vanuit mij toch een herwaardering voor het oudere werk van Bob. M.n. ook omdat de achtergrond van die periode alsook hoe Dylan zich ertoe verhield, naar voren werd gebracht. Mooi om te zien hoe hij zijn gang bleef gaan en zich ontwikkelde, terwijl zijn 'oude' fans hem uitjoelden voor diezelfde verandering. Evenzo met dat eeuwige opgehemelde getierelier over de diepzinnigheden van zijn teksten, wat door Dylan ook ontkracht wordt.
Een sterk album, waarin de teksten welhaast uitgespuugd worden en er sprake is van een Dylan, die zich steeds meer op zijn gemak ging voelen in het doen van zijn eigen ding, na daarvoor toch wel ernaar op zoek te zijn geweest.

. Nou, dan ga ik die ook maar eens verkennen.

Wees er in dat geval maar snel bij...

Chuck Berry Collapses On Stage

Dit is alweer zo'n geweldig album van onze Bob.
Mijn favoriete songs blijven altijd Love minus zero/no limit en Mr. Tambourine man.
Die kan ik de hele dag achter elkaar horen zonder te vervelen.
Dit album en zijn opvolger Highway 61 Revisited doen niet veel voor elkaar onder.
Ik waardeer dit album met 4.5, omdat m.i. Blonde on Blonde het allerbeste album van Bob Dylan is.

Bob Dylan treed trouwens ook op tijdens de komende Grammy Awards.
Hij heeft hiervoor zowaar Maggie's Farm voor uit de kast getrokken, althans als we dit filmpje van Bob tijdens de Grammy Rehearsals mogen geloven...

Naar het schijnt zal Mumford & Sons eenmalig fungeren als Bob's backing band bij de Grammy's.

Lekker album van dhr. Zimmerman. Maar bij It's Alright zakt het toch wel wat weg.
Langste, maar ook zwakste nummer van de plaat.
Niettemin minimaal 3,5 ster.

It's Alright is met grote afstand het beste nummer van deze plaat

Ik pendel tussen 5 en 4.5 stemmen. Dit is gewoon een historisch album. Hijghway 61 wat hierna kwam is zo'n plaat van de buitencategorie en daarom is deze wellicht iets minder, maar nog altijd super. Ongelofelijk wat deze man al voor zijn 30ste allemaal heeft gemaakt. De ene plaat nog beter dan de andere. Deze Highway 61 en Blonde on Blonde bevatten stuk voor stuk nauwelijks mindere nummers en vele hoogtepunten. It's allright is prima, maar niet de beste. Ik vind Gates of Eden en Maggie's farm de beste. Ik vind Mr. Tambourine man ook heel goed en onbegrijpelijk dat het in de versie van de Byrds een hit is geworden. Wat is dat een slap aftreksel geworden. Dylan verbeteren is sowieso vragen om problemen. Dut lukt je niet. Nee ook Jimi Hendrix niet.

Mee eens! Al kan ik het me wel voorstellen dat het aanvankelijk nogal taai is om door zeven minuten van hetzelfde gitaargepingel heen te komen, maar de tekst is zó ontzettend goed dat dat minpuntje met glans wordt gecorrigeerd. Sowieso draait dat nummer ook niet om de muziek maar om de tekst, zoals meestal wel bij Dylans akoestische nummers. Op de twee platen hierna is echter de muziek én de tekst van uitzonderlijk hoog niveau, daarom vind ik de elektrische Dylan ook een stuk fijner om naar te luisteren.

Maggie's Farm vind ik overigens het zwakste nummer van de plaat, althans in deze uitvoering.

Het laatste nummer vind ik Dylan in acoustische stijl op zijn best, lekker fel en rebels. Dat nummer vind ik nog beter dan Mr Tamburine Man. Dit album ga ik ook nog een keertje aanschaffen, lijkt me een mooie aanvulling op de opvolger. Van de elecktrische nummers ken ik alleen de titeltrack en Maggies Farm, en die vind ik ook geweldig. Komen de rest van de elecktrische nummers wel een beetje in de buurt van die 2?

Dit is een album van Dylan waarvan ik zeker weet dat er minstens 4 nummers mij erg goed van gaan bevallen dat weet ik zeker.

Bringing It All Back Home bevat zowel akoestische als elektrische nummers en is zowat de overgangsplaat van Bob Dylan. Vrij toegankelijk en wat mij betreft één van zijn beste albums.
Zijn volgende 2 albums zijn wat meer rockgetint (folkrock), bij Blonde on Blonde komt bij momenten zelfs psychedelica om de hoek kijken.

‘Bringing It All Back Home’, de vijfde elpee van Bob Dylan. In de Benelux werd deze plaat uitgebracht als ‘Subterranean Homesick Blues’, een unicum, als ik me niet vergis. De plaat bestaat uit zeven nummers met band en vier akoestische nummers. Op de hoes zit Dylan in de sofa, met oude platen en tijdschriften. Hij zit niet alleen in de kamer; ook Sally Grossman (vrouw van Albert Grossman, zijn toenmalige manager) zit in de sofa, met een sigaret in de hand en een bloedrode jurk om de lendenen, erg autoritair. Een weerspiegeling van de macht die Grossman (de manager dan) over Dylan had? Ik weet het niet. Ook Dylan’s vorige elpee is op de hoes te ontwaren, veilig verborgen achter Sally’s linkerarm. Een duidelijk teken dat die plaat verleden tijd is. Het is een erg indrukwekkende hoes, vind ik, met veel verwijzingen in. Zoals ook The Beatles dat zouden doen, met ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ onder andere.

De muziek die op deze plaat staat, is natuurlijk het belangrijkste. Aftrappen doen we met het venijnige ‘Subterranean Homesick Blues’. Dylan lijkt de woorden haast uit te spuwen. Dat is ook wel eigen aan zijn stem, dat venijnige. Dat is ook deels de kracht van zijn stem, de enorme drive die erin zit. De elektrische begeleiding op de eerste zeven nummers is een nieuwigheid in de muziek van Bob Dylan. Onder andere Bruce Langhorne speelt mee, de man waarop Dylan zijn ‘Mr. Tambourine Man’ heeft geïnspireerd, zoals hij zelf ooit beweerde. Langhorne speelt dan ook mee op dat nummer, als enige andere muzikant buiten Dylan.

De eerste zes nummers zijn vrij kort, om en bij de drie minuten; enkel ‘Maggie’s Farm’ benadert de 4 minuten. Het zijn niet stuk voor stuk sterke nummers, maar zo’n nummer als ‘Love Minus Zero/No Limit’ vind ik persoonlijk erg mooi. ‘Outlaw Blues’ is van die lekker voortdrijvende elektrische blues, waar Dylan zo goed in is als je het mij vraagt. De opener is beïnvloed door Chuck Berry, de bekende rock ’n rollgigant.

‘Bob Dylan’s 115th Dream’ maakt een valse start (al wordt dat door één van de muzikanten ontkend; Dylan begon gewoon ineens te zingen, zonder een teken te geven! Ook dat is typisch Dylan), wat aangeeft dat de meeste nummers gewoon in één take zijn opgenomen. Er werd naar verluid ook weinig met overdubs gewerkt. Dylan heeft in elk geval erg veel lol tijdens de opnames, wat ook bewezen wordt door de foto’s van Daniel Kramer; een ontspannend lachende Dylan. ‘Bob Dylan’s 115th Dream’ is volgens mij een vervolg op ‘Motorpsycho Nightmare’, het ligt toch in hetzelfde laatje, denk ik.

De overige vier nummers zijn dus akoestisch, maar dat zijn nu net de mooiste nummers mijns inziens. ‘Mr. Tambourine Man’ is een klassieker, die vooral bekend is van de versie die The Byrds opnamen; ‘Gates of Eden’ kent een prachtige tekst, evenals het lange ‘It’s Alright Ma (I’m Only Bleeding)’; en ‘It’s All Over Now, Baby Blue’ is een prachtig liedje over de liefde, zoals alleen Dylan ze kan produceren. Mensen klagen dan wel eens over de eentonigheid in die nummers, omdat ze akoestisch zijn, ten opzichte van de eerste zeven nummers, maar daar ben ik het niet mee eens. Ze zijn geenszins saai om te naar te luisteren, integendeel. In Dylan’s teksten ontdek je na twintig luisterbeurten nog altijd nieuwe dingen.

Want het mooiste aan Dylan vind ik nog altijd de teksten. De hoestekst is een staaltje van zijn kunnen, en geeft de verandering in zijn manier van songschrijven ook weer. Het is surrealistischer, Dylan werd in die tijd nogal beïnvloed door Franse dichters, zoals Rimbaud. Ook zijn leven werd grootser, surrealistischer. Iedereen verwachtte veel van hem, en hing aan hem. Hij kon het zelf niet geloven, dat zijn leven zulke wendingen nam. Een quote uit het prachtige boek ‘Bob Dylan in de studio’ van Patrick Roefflaer: “Jij of ik hadden niet kunnen weerstaan aan dat soort druk. We zouden erdoor verpletterd zijn. Dylan niet. Hij ging door met schitterend werk, ondanks alles. Maar doordat zijn leven surrealistischer werd, werden ook zijn teksten surrealistischer. Zijn nummers waren altijd een weerspiegeling van zijn leven.”

Enfin, de hoestekst is een boeiend gedicht an sich, dat voor verschillende interpretaties vatbaar is. De teksten van de songs zelf zijn ook zonder uitzondering erg sterk, en boeiend. Erg surrealistisch, een trend die zich nog zou voortzetten op ‘Highway 61 Revisited’. Ik wil mijn stukje tekst dan ook graag afsluiten met enkele van mijn favoriete fragmenten:

“Well I wake up in the morning
Fold my hands and pray for rain
I got a head full of ideas
That are drivin’ me insane
It’s a shame the way she makes me scrub the floor
I ain’t gonna work on Maggie’s farm no more.” (‘Maggie’s Farm’)

“My love she speaks like silence,
Without ideals or violence.” (‘Love Minus Zero/No Limit’)

“Well, I might look like Robert Ford,
But I feel just like a Jesse James.” (‘Outlaw Blues’)

En mijn favorite fragment:

“Money doesn’t talk, it swears” (‘It’s Alright Ma (I’m Only Bleeding)’)

Maar eigenlijk doe ik erg veel prachtige poëtische zinsneden van Dylan oneer aan. Daarom is mijn tip voor iedereen: beluister deze plaat een keer, lees dan de teksten in alle rust eens door, en beluister de plaat nog eens. En nog eens. En nog eens.

4,5 sterren

Mooie recencie AOVV, heb het met erg veel plezier gelezen, nu moet ik deze wel kopen natuurlijk.

Heb ik straks een portemonee van uienleer.

Om te janken wat er inzit.

Bedankt, ricardo. Deze vind je zeker voor een schappelijk prijsje, hoor.

De volgende in mijn rijtje om van mening te voorzien (spreekt vanzelf eigenlijk, daar ik het chronologisch doe): 'Highway 61 Revisited'. Daar ga ik wel m'n tijd voor nemen, want het is m'n absolute nummer 1.

Mooi relaas. Ik las het gisterenavond voor het eerst en ik heb hem vanmorgen nog maar weer eens aangehad in de auto. Op één of andere manier ligt Bringing It All Back Home minder vaak in de cd speler dan mijn andere Dylan cd's. Toch voelt de plaat als een warm bad. Zijn stem, teksten en mondharmonica is voor mij onweerstaanbaar. Akoestisch of niet.

Ik heb eigenlijk nooit goed gelet op die hoes. Ik moet zeggen dat de cd hoes ook weer veel te klein is om al die aardigheidjes te spotten.

Goede review AOVV, kijk uit naar de review van highway 61 (die heb ik daar ook gedaan in het kader van 52 essentiële pop / rock klassiekers.

Love minus zero is inderdaad super mooi

Prachtig album dit, en wat een kracht zit er in het eerste en elecktrische gedeelte. Stuk voor stuk pracht nummers. De acoustische nummers zijn een erg mooie afwisseling na het elecktrische geweld.

Volgens mij ook wel het meest stevige album van rond 1965, kan me niet voorstellen dat de beatles en de stones nog steviger speelden toen.

Enige minpunt op dit album is voor mij Gates Of Eden, dat nummer doet mij niet veel, maar de rest is echt super.

Outlaw Blues word als 1 na slechtste nummer beoordeeld hier, maar dat nummer bevalt mij nu juist het best. Nogmaals pracht album die ik nog regelmatig ga afspelen dat is zeker.

Met 10 Dylan albums heb ik zijn collectie voor mij nu compleet.

Halverwege Bringing It All Back home dus abrubt de overgang van de man alleen naar de fulll band Bob Dylan.
Mr. Tambourine Man is ondanks het evergreengehalte naast Love Minus Zero wel mijn favoriete nummer van de plaat

Berichten verplaatst naar Bob Dylan

Meer dan dertig jaar geleden draaide ik plaatjes in mijn stamkroeg. Ik denk dat de cafébaas het een tactische zet vond om mij dat baantje te gunnen om zodoende van mijn eeuwigdurende gezanik over zijn beroerde muziekkeuze af te zijn.
Dat viel nog niet mee, dat disc-jockey spelen. Er werd van mij verwacht dat ik de verzoekjes van de stamgasten zou draaien, dus dat werd avond aan avond Bohemian Rhapsody en Paradise by the Dashboardlight.
Op mijn verjaardag heb ik mijzelf getrakteerd op een verzoeknummer: "It's alright, Ma".
Kun je het je voorstellen, om twaalf uur 's nachts in een doorrookt café? Dat gaf me daar een heisa van jewelste. Eerst begonnen de vrouwen te jengelen dat dit toch geen muziek was, die kerel kon geeneens zingen, de aanwezige mannen wilden er meteen korte metten mee maken en nog binnen de twee minuten ontstond er een heus klein burgeroorlogje. De kroegbaas riep nog, om de gemoederen te sussen: "Ach jongens, het is maar één liedje, hij is jarig vandaag!" maar Dylan kreeg niet de kans om zijn laatste -en mooiste- couplet te zingen:
And if my thought-dreams could be seen
They’d probably put my head in a guillotine
But it’s alright, Ma, it’s life, and life only


Voor het zover was, had ik gauw Bringing it all back home in veiligheid gebracht en Annie's Song van John Denver op de draaitafel geslingerd.

"You fill up my senses
like a night in the forest ..."

Dat beviel de gasten een stuk beter.

Wat een nare kroeg...

Wat een irritante kroeggasten zijn dat zeg. Die zijn Dylan niet waardig.

Ontopic: ik luisterde deze plaat gister weer eens na een lange tijd, en denk dat dit mijn beste Dylan plaat is. Helaas heb ik dat ook al vaker beweerd bij andere Dylan platen, maar nu voel ik dat het echt blijvend is...

Hier hoorde ik een nogal afwijkende versie van Mr. Tambourine Man live gespeeld in 1995. Ook best wel mooi trouwens. Luister dan ook meteen Masters of War dat hij daar achteraan speelt

Concert Vault Player - Bob Dylan - Laguna Seca Raceway (Monterey, CA) - May 27, 1995 - - Free streaming live music, Live concert recordings, Live music downloads, Classic rock concerts - bit.ly

yes 2nd chamber, it's alright, ma is het beste nummer van deze plaat, gewoon omdat die zo dreigend is en dan heb ik het niet over de tekst, maar over de riff. dit is goed gebruikt in de fim easy rider . subterranean... volgt op korte afstand; dan outlaw blues (rocks!), dan 115th dream (bob lacht omdat de band niet invalt) ; dan it's all over.. dan de rest met gates of eden als laatste.een top album!