Grizzly Bear - Shields (2012)

Ben ik de enige die vind dat het begindeuntje van A Simple Answer enorm veel gelijkenissen heeft met Instant Karma! van John Lennon ?

Het album ademt de sfeer van Veckatimest, alleen is ontoegankelijker. Daarom niet minder goed.

Daarom net beter

Ik vind het wel een heerlijke plaat, maar die op de één of andere manier blijft steken bij de vier sterren. Het album begint zowel sterk als dat het eindigt, daarom ook dat de twee vinkjes bij Sleeping Ute en Sun in Your Eyes staan. Laatstgenoemde vind ik trouwens ideaal om door gewekt te worden.

Na een paar luisterbeurten: wederom een erg fijne plaat, met gemak één van de besten van dit jaar. De opening met Sleeping Ute (waarvan mijn vader vol bleef houden dat het uit de jaren zeventig moest komen toen hij onwetend binnen kwam lopen) en Speak in Rounds is geweldig, en Yet Again houdt dat niveau vast. Het middenstuk vind ik ietsjes minder, vooral What's Wrong, maar gelijk na dat nummer wordt de boel weer uitstekend opgepakt met het catchy Gun-Shy en de twee knallende afsluitende nummers.

yet again gaat ongetwijfeld hard scoren. deze plaat ga ik ook ongetwijfeld beluisteren. 1 van de betere hedendaagse bands. zo'n kwalitatieve muziek maakt me blij.

Volgens de kenners bij 3voor12 gaat Yet Again helemaal niet scoren, en wel hier om. Interessante analyse waarin het mainstream succes van Mumford & Sons vergeleken wordt met Grizzly Bear die die ook meer aandacht van de media en het grote publiek willen.

Interessant artikel, radio 3 heeft bijvoorbeeld toch een voorkeur voor go back to the zoo of monsters and men, in plaats van de echte shit: grizzly bear, the XX, arcade fire, flying lotus.....
Er staan geen hits op dit album, geen two weeks. Uit het stuk krijg ik bijna het idee dat goede muziek in gevaar is, al weet ik de precieze financiele situatie van Grizzly Bear niet, is het terecht of valt het allemaal wel mee?

Ik neem aan dat Two Weeks ze wel een flinke buffer heeft gegeven. Daarbij vind ik het oeuvre van Grizzly Bear indrukwekkender dan dat van Mumford & Sons. Een raadsel waarom die 2 worden vergeleken.

Net zo'n climax als Foreground op Veckatimest of Colorado op Yellow House???
Hoe kun je zoiets verwachten???

Grizzly Bear is juist sterk in die meditatieve rustmomentjes... Zoals in Sun in your eyes, dat minimalistische momentje en daarna Droste die nog eens uithaald. Grizzly Bear op zn best!!

Doet me om de een of andere reden wat aan Wilco denken.
The same matureness ... Achter iedere laag vermoed je weer een volgende.

De vergelijking gaat inderdaad wel een beetje mank als je puur alleen kijkt naar het soort liedjes die door beide bands gemaakt worden. De insteek van de schrijver was echter het grote verschil in mainstream succes en hoeveelheid airplay. In dat opzicht is deze vergelijking een goed voorbeeld. Bezien over de laatste jaren is Mumford & Sons misschien wel het grootste alternatieve mainstreamsucces. Terwijl Grizzly Bear in diezelfde alternatieve scene minstens net zo toonaangevend is, maar toch relatief onbekend is. Ik vind het uitermate boeiend wat nou precies hét verschil maakt. Je ziet vaak ook dat indie groepen aan één (makkelijk in het gehoor liggend) popliedje genoeg hebben om de overstap te maken. Als het grote publiek inmiddels aan de betreffende band gewend zijn moeilijkere liedjes opeens wel geschikt voor de radio (Muse is een goed voorbeeld). Persoonlijk vind ik het jammer dat het zo werkt, maar het brein van de massa pas zich nou eenmaal niet zo snel aan.

Ik denk persoonlijk dat Two Weeks een toevalstreffer was. Mumford & Sons, maar ook Muse maken veel toegankelijker muziek dan Grizzly Bear dat doet. Wellicht niet over een gehele plaat, maar er zitten op Mumford en Muse albums altijd een paar hitgevoelige liedjes tussen. Grizzly Bear albums (bijvoorbeeld deze) zijn duidelijk veel minder gemaakt voor de airplay. Dat hoor je aan de lengte van de meeste nummers en de relatieve traagheid. De muziek laat zich moeilijk ontdekken. Dat was met Two Weeks totaal niet het geval. Dat was zo'n nummer dat je meteen een "JA!" doet exclameren.

Persoonlijk ben ik erg blij dat Grizz zich niet heeft laten verleiden tot meer hitgevoelige branie. Yet Again is hier nog het meest 'makkelijk' maar ook die heeft een outtro die ik niet snel op 3FM verwacht. Conclusie: Het verschil zit hem in de focus op hitgevoelige nummers. Dat is vaak toch hetgeen wat de meeste mensen aantrekt. De meeste casual muziek luisteraars die ik over Mumford & Sons hoor praten hebben het toch over The Cave en Little Lion Man. Diezelfde lui zullen waarschijnlijk "Oh die!" roepen als je ze Two Weeks laat horen.

Ik heb hier precies een discussie uitgelokt.:) Ik bedoelde met scoren niet meteen een radiohit. Maar gewoon bij muzekliefhebbers.Het kan niet anders dat 'yet again' een favoriet wordt op concerten.

Wederom een sterke popplaat van de mannen van Grizzly Bear. Voor deze opvolger van het fraaie Veckatimest kiest de band voor over het algemeen hetzelfde geluid. Ik lijk er echter bij tijd en wijlen een jaren '80 sfeertje in te horen, vooral gun-shy is hier typerend in. Dit geef het album toch net een andere sound dan de voorganger.
Wellicht niet zo sterk maar wel een waardige opvolger. *3,5.

In eerste instantie was ik ook van mening dat hij minder sterk is dan Veckatimest, maar hier ben ik langzaam op terug aan het komen. Shields is over de gehele speelduur boeiend en de laatste vier nummers zijn in feite een hele lange opbouw naar de climax op Sun is in Your Eyes. Veckatimest heeft een geweldige eerste helft, maar vind ik toch wat inkakken op het middenstuk. Ook had Veck. voor mij een beperkte houdbaarheidsdatum daar ik hem tegenwoordig niet vaak meer luister. In tegenstelling tot Yellow House bijvoorbeeld. Wat ik wil zeggen is dat Shields voor mij enorm is gegroeid de afgelopen weken. Eerst vond ik hem te ingehouden, maar dat is juist de kracht gebleken van deze plaat. What's Wrong vind ik een van de hoogtepunten in het oeuvre van Grizzly Bear. Helemaal als tweeluik met Gun-Shy. Puur genieten!

Ik vond en vind 'Veckatimest' over de hele linie net iets consistenter, maar ook hier is al het moois van Grizzly Bear weer volop te bewonderen. 'Sleeping Ute', 'Yet Again' (die samenzang), 'A Simple Answer' en 'gun-shy' zijn topppers. Maar niet alle nummers halen dat hele hoge niveau. Maar wat een prachtige plaat hebben de mannen weer gemaakt. Ze beginnen zo langzamerhand toch een behoorlijk knap oeuvre op te bouwen.

Ik ben nog niet heel erg onder de indruk, ik las de commentaren en zag de ratings en ik stelde me in op een hele mooie plaat maar eerlijk gezegd vind ik er weinig boven uit steken. Het luistert heerlijk weg op de achtergrond en er staan best aardige nummers op maar ik had graag twee á drie nummers gezien die er echt uitspringen. Het laatste nummer is overigens wel weer wat anders dan de rest, een goeie afsluiter.

Erg mooi album van Grizzly Bear. Met Veckatimest kon Grizzly Bear mij niet overtuigen. Dat maken ze ruimschoots goed met dit album. Vooral de eerste vier en de laatste drie nummers zijn fenomenaal met Yet Again en Sun in Your Eyes als uitschieters. De rest is ook aangenaam.

Dat is een wel heel erg stompzinnige vergelijking. Slaat nergens op. Het enige dat ik kan bedenken is de samenzang maar dat is dan ook werkelijk het enige. Voor de rest is Mumford & Sons een risicoloze punnikband terwijl Grizzly Bear veel meer de grenzen opzoekt van het muzikale spectrum. Met succes als je het mij vraagt.

Exact zelfde ervaring! Veck is uit beeld idd. Yellow House blijft op repeat.
What's Wrong en Sun in Your Eyes doen in m.n. de verstilde momenten veel denken aan Talk Talk (t.t.v. Spirit of Eden, Laughing Stock).
Geen massa-muziek, wel een zoektocht.
Deze muziek is er, het bestaat. En dat is heerlijk.

Vandaag heb ik Shields en Veckatimest achter elkaar beluisterd. Veckatimest klinkt toch wat gruiziger en Shields wat meer gelikt. Ze blijven iig boeiende muziek maken met genoeg te ontdekken. Wordt vast mooi aanstaande maandag in Paradiso.

hmm lelijk dat het is uitverkocht, was net te laat met bestellen

Wát een heerlijk concert, Sun in Your Eyes was één van de hoogtepunten

Inderdaad, een verdomd mooie uitvoering.

Een werkelijk geweldig concert gezien gisteren. Sun in your eyes deed pijn in de ogen.... en doet mij van dit album nog meer genieten. Mooi om toch altijd weer te merken dat na een bijgewoond live-optreden het album het toch ook altijd weer beter doet.

Ook 'What’s Wrong' was schitterend, met die verstilde blazers aan het einde. Schitterend.

Je gaat dit toch niet serieus met Wilco vergelijken? Een groep die zijn roots heeft in de punk spirit van Uncle Tupelo en dat experimentele karakter nooit verloochend heeft (ok, laten we Wilco (the album) even buiten beschouwing laten). Een band die vanaf hun 2e album oprecht experimenteerde en op z'n 4e langspeler (waar Grizzly Bear intussen ook zit) Yankee Hotel Foxtrot intussen al allerlei invloeden kannaliseerde van The Beatles tot The Band, van Sonic Youth tot Neil Young. Een groepje waarvan songwriter Jeff Tweedy bovendien uitblonk in het schrijven van sterke melodieën en teksten die de vinger aan de pols hielden van zowel de zeitgeist als diens innerlijke beslommeringen?

Grizzly Bear, tja... je moet toegeven dat die mannen hun instrumenten echt wel behoorlijk goed beheersen en goch, ze kunnen hun verschillende invloeden (want een artiest anno 2012 heeft dat wel, dus dat wordt dan een verkoopsargument die in je muziek moet doorklinken) ook wel een eindje weg mixen met de rustige vastheid waarmee ze de programaatjes op hun PC beheersen. t Is is de emanatie van de conservatorium-rock, degelijke artiesten die op een degelijke manier hun ding kunnen brengen. En binnen 15 jaar is dit groepje compleet in de vergetenheid verzeild wegens 0,0 ziel, urgentie, interessante composities of relevante bijdrage aan de pop-of rockwereld in hun geheel. Maar 10 op 10 van de docent voor de beheersing van hun instrumentarium, dat wordt ongetwijfeld een grote onderscheiding op het einde van dit academiejaar. Bank vooruit en een kus van de juf.

proost

Conservatorium-folk is voorlopig natuurlijk populairder dan pakweg krachthonk-postrock dus je hebt de zeitgeist aan jouw kant. Voorlopig toch, ik wacht tot 2022 om mijn grote gelijk te halen...

Of je kan natuurlijk ook proberen te verdedigen waarop die vergelijking slaat. Jij moet het weten.