Bon Jovi - Slippery When Wet (1986)

Ik was 13 jaar, en daar was opeens Bon Jovi.

Had ik net zo’n dun lelijk vlechtje in mijn nek, moest ik gaan sparen voor een grote bos haren en tevens een goede kapper om krullen te laten zetten.
Live in de studio bij CountDown. Jon Bon Jovi met zijn versleten spijkerjas en zijn lange gebreide das. Bon Jovi was stoer en presenteerde zich een stuk beter dan Europe, die op dat moment ook populair was. Alleen kon je blijkbaar in Zweden alleen maar een permanentje laten zetten bij een dameskapper.

Slippery When Wet was een openbaring voor mij. Op de achterkant van de hoes stonden “Girls” in te kleine badpakken, en wat heb ik genoten van You Give Love A Bad Name en Living On A Prayer waar John Bon Jovi in de clip aan een koord de zaal rond vloog.
Ik wist het zeker; ik werd hardrocker.

Mijn eerste Engelse lessen gebruikte ik om Wanted Dead Or Alive te vertalen. En wat was ik trots om tegen mijn mede klasgenoten te vertellen dat het nummer niet echt over een Cowboy ging.
Nee, het ging over een motorrijder met op zijn rug een gitaar.
Nog steeds een geweldige song trouwens, en wat heb ik dit album veel gedraaid.

P.S. Die bos met krullen is er nooit gekomen; toen ik mijn haar eindelijk wat langer had, wilde ik het net als Robert Smith van The Cure; dat was mijn nieuwe held.

Ik was in de jaren '90 Bon Jovi uit het oog verloren. Tot ik recent las dat dit Slippery When Wet tot de best verkochte albums van de jaren '80 hoort met toen 12.900.000 verkochte albums. Nu zegt dat niet veel, maar ook weer niet niets. En toen ik de plaat weer eens oplegde viel 'ie helemaal niet tegen.

Het is dus het doorbreek album van de band. Ik las dat ze 30 nummers hadden, die ze getest hebben bij kleine optredens. De beste nummers vind je hierop terug. Met als absoluut 'koningsnummer' natuurlijk Wanted Dead Or Alive. Dat blijf ik echt fantastisch vinden. Ook Let It Rock mag er zijn, met die fraaie opening, wat ook gelijk het album opent. Verder staan er aardige tot heel aardige nummers op. Van de 2 singles heb ik Livinin' on a Prayer net wat te vaak gehoord, maar is You Give Love A Bad Name toch ook een prima nummer.
Uiteindelijk maakte de band ook slim gebruik van de videoclip en werd dit de succesvolste rockplaat van 1987. Een plaat die er nog steeds mag zijn.

Ik heb een zwak voor Bon Jovi. Dat heb ik hier op MM al eens eerder verkondigd. Middels Bon Jovi werd ik geïntroduceerd in de Rock, Bon Jovi was de eerste band die ik live zag en gitarist Richie Sambora is er eentje die ik tot mijn favorieten reken, en wordt daarnaast ook nog eens onterecht onderschat (wat ik ook al meerdere malen heb geroepen). ”Slippery When Wet” vind ik dan ook een geweldig album. Het is duidelijk beter dan hun eerste twee albums, die het vooral van een enkele hit moest hebben (”Runaway”, ”In and Out of Love” en/of ”Tokyo Road”). Op ”Slippery When Wet” klinkt Bon Jovi een stuk volwassener, maar nog steeds fris en pretentieloos. Toegankelijk, ja dat ook, zeer toegankelijk, maar dat deert mij geen moment. Opener ”Let it Rock” valt nog in de categorie wel aardig, maar dan begint de reeks aan klassiekers. De eerste helft van ”Slippery When Wet” is fantastisch. ”You Give Love a Bad Name”, ”Livin’ on a Prayer” en ”Wanted Dead or Alive” zijn tot op de dag van vandaag onderdeel van de live set list en hebben nog niets aan kracht ingeboet. Maar onderschat ”Social Disease” niet. De intro bevat een heerlijke riff vol pinch harmonics van Sambora. Ook ”Raise Your Hands” heeft zo’n monster riff. Daarna zakt het wellicht iets in, maar ”I’d Die for You” en ”Wild in the Streets” zijn nog gewoon prima rock songs. Met ”Slippery When Wet” breekt Bon Jovi definitief door. Ze zullen uitgroeien tot een van de grootste rockbands en worden tegelijkertijd aanbeden en verguisd. Na ”Slippery When Wet” heeft Bon Jovi nog een reeks goede albums gemaakt met als artistieke hoogtepunt (althans naar mijn mening) ”These Days”. Daarna wordt alles inwisselbaar en zijn ze alleen live nog echt de moeite waard. ”Slippery When Wet” is nostalgie waar ik met heel veel plezier op terugkijk en dit album draai ik nog steeds met veel genoegen. Guilty pleasure of niet, maar wel heel erg lekker.

1001 Albums you must hear before you die

Nummer 574 in de lijst bracht me bij Bon Jovi - Slippery When Wet (1986). Bon Jovi kende ik wel van hun grootste hits, maar daar stopte het een beetje. Iedereen kent ze natuurlijk, ze hebben massa's fans, maar velen zien ze toch ook als een foute band of als een guilty pleasure.

Hoewel ik mezelf eerder tot de laatste categorie reken, wou ik het album toch een eerlijke kans geven. Het imago van een band doet me om eerlijk te zijn sowieso weinig, er zijn genoeg bands die ik graag hoor waar ik weinig street credibility mee zal scoren.

Twee luisterbeurten later, moet ik toch tot de conclusie komen dat Bon Jovi voor mij wellicht in de categorie 'guilty pleasure' zal blijven steken. Livin On A Prayer op een feestje, geen probleem. Ook met nen trage op datzelfde feestje heb ik weinig problemen. Maar een heel album luisteren is eigenlijk toch wat veel van het goede voor mij.

Het valt me ook op dat er buiten de 2 hits die ik kende, niet echt een nummer is dat me kan boeien. Zelfs Wanted Dead Or Alive dat hier door veel mensen nog wordt getipt als Bon Jovi-topper, doet me eigenlijk weinig. Misschien kunnen die 2 nummers dus enkel op wat erkenning rekenen owv nostalgie?

Verder wil ik hier ook niet aan Bon Jovi bashing gaan doen. Er wordt veel muziek gemaakt die ik een stuk minder kan pruimen dan dit. Als dit op de radio passeert, heb ik er zeker geen probleem mee in tegenstelling tot sommige haters hier.

Beetje een vis noch vlees verhaal dus.

Favorieten: Livin' On A Prayer, You Give Love A Bad Name

2,5*

Bon Jovi maakt wat kitscherige rockmuziek, maar hier zit nog wel genoeg pit in en enkele leuke rockhits. Ideaal voor op festivals of fuiven en duidelijk uit de jaren '80. De groep heeft er duidelijk zin in en met nummers als You give love a bad name, Livin' on a prayer en Wanted dead or alive ook enkele klassiekers.