Bon Jovi - Slippery When Wet (1986)

In Nederland? Ik ken alleen de 3 bekende als singles. ..

Ja joh. Countdown en alles. Geen idee hoe hoog maar dat boeit ook niet.

Edit: hier alleen tipparade. Men liep in the end niet zo warm voor hat hair genre.

Het clippie kwam wel voorbij toen. 100% zeker

Ik vind de ballads in deze fase van de carriere van Bon Jovi nog credible, en 'Never Say Goodbye' misschien wel een van hun beste ballads. Ik vind kant B overigens niet veel onderdoen voor kant A en een van mijn favoriete liedjes van deze plaat staat zelfs op kant B namelijk 'Without Love'.
De mindere goden van dit album zijn voor mij 'Social Disease' en 'I'd Die for You' (erg zwak refrein), verder gewoon een prima album.

1986.....De hairmetal/hardrock zat toen in een soort Twilight Zone. Was de top al gehaald of was de afdaling al ingezet. Feit is dat daar ineens Bon jovi en Europe in de hitlijsten stonden( met een duwende rol voor Iron Maiden) Daar waar ik Europe direct aanschafte, was ik nog niet overtuigd van Bon Jovi. Het nummer You give love a bad name gaf me wel een duw in de goede richting, maar Living on a prayer , de opvolger, maar ik vond het toch een stap terug. Later zag ik trouwens in een documentaire dat Living on a prayer 1 van de laatste nummers was wat aan het album toegevoegd werd. dat het op single verscheen is te danken aan de toenmalige platenmaatschappij. Enfin..... Dead or alive kwam uit als derde single. Ja toen was ik om. Dat nummer is zoals een ballad hoort te zijn. Het neemt je mee opeen 5minuut durende trip die zijn hoogtepunt bereikt, daarna sterft het nummer weg. Ik blijf het 1 van Bon Jovi's beste nummers vinden. grappig is dat 2 jaar later( 1988)de rollen waren ongedraaid. New Jersey werd meteen aangeschaft, terwijl Out of this world( Europe) echt moest wachten op mijn aanschaf. Ook Iron maiden verscheen in die periode weer in de hitlijsten ( can i play with madness) In de jaren 90 daalde mijn interesse voor Bon Jovi. Zijn muziek raakte me niet meer. Zet zo'n nummer als always of this ain't a love song nu eens af tegen Wanted dead or alive of I'll be there fot you. Het is een wereld van verschil waar de jaren 80 ballads nog enigzins kracht/ stoerheid uitstraalden, heb ik het gevoel dat hij met die jaren 90 ballads op de bank zit en alles doet wat zijn vrouwtje hen opdraagt. En als je dan na het jaar 2000 gereduceerd wordt tot een vaste kracht van de muziek van Sky radio......Tja................Dit album en Newjersey zijn top en geeft me toch een gevoel dat Bon jovi een band is die de afdaling is begonnen na 1989

Hair zat in de jaren 80 in een stijgende lijn. Pas begin jaren 90 daalde de interesse in de getoupeerde spandexrockers. Van een twilight zone is geen sprake. Bon Jovi was gewoon een uitzondering die in Europa doorbrak. Vooral Nederland had het niet op dit soort meuk. Hier gingen we hard op Sabrina.

Nou. Als ik.moet kiezen. ....

We kregen hem hard op Sabrina, dat is wat anders. Nu serieus: Boys van Sabrina was zo'n beetje haar enige hit in Nederland en kwam niet hoger dan nummer 5 in de top40. Ondanks dat Bon Jovi tot op heden nooit een nummer 1-notering in diezelfde lijst scoorde (You give Love A Bad Name nummer 5 en Livin' On A Prayer nummer 2) kan je niet zeggen dat Nederland niet hard ging op Bon Jovi. (even mijn vermoeden getoetst aan Wikipedia.....)

Dat schreef ik dan ook niet. Ik stelde dat hairmetalstroming als geheel in Nederland nooit echt voet aan wal kreeg en dat Bon Jovi daar een uitzondering op was.

Adam Curry vertrok niet voor niks naar de V.S.
Hij, Bon Jovi en Vincent van de serie The Beauty and the Beast waren op dat moment de meest geliefde langharige mannen hier in Nederland.
Is David Lee Roth daarin de trentsetter geweest?
Volgens mij was hij wel een van de eerste met dit uiterlijk; inclusief strakke broek en make up.

VAn Halen was wel één van de katalysatoren. Maar ook wel Kiss en New York Dolls.
Buiten de looks zou ik in het geval van Bon Jovi ook zeggen dat Springsteen en Tom Petty van redelijke invloed op het geluid zijn geweest.

Kiss was inderdaad wel van de make up.
Maar die hadden ook veel glamrock elementen, plateauzolen e.d.
Kiss was over the top.
Bij het geluid hoor ik ook Tom Petty en Springsteen terug.
Runaway is de Refugee van Bon Jovi.
Living on a Prayer is zijn The River.

Bon Jovi noemen als een artiest waar je met plezier naar luistert is dezer dagen 'not done', al vraag ik me af of dit ooit het geval is geweest (toch verkopen ze makkelijk een stadion uit aan mensen die nooit naar deze muziek luisteren...). Ik geef toe dat de albums na pakweg 'These Days' ook behoorlijke eenheidsworst zijn geworden en mijn interesse ook is verdwenen. Steeds weer die drang de volgende kloon van 'It's My Life' of 'Always' te schrijven en de kwaliteiten van Richie Sambora niet goed gebruiken hangen me de keel uit.


Precies wat ik bedoel. En precies om die reden vind ik de band in deze fase van haar carrière nog credible en spat het speelplezier nog van de plaat af.

Dit album bevat in mijn ogen maar twee zwakke nummers, namelijk Social Disease en I'd Die For You, elke kant 1 zeg maar. De rest van de nummers zijn van een hoog niveau in het hairmetal genre. Zoals deric raven al aangaf is Springsteen in veel nummers nooit ver weg. Naast de terechte hits 'Bad Name' en 'Prayer' is het prijsnummer natuurlijk het fantastische 'Wanted Dead Or Alive'. Dat nummer ademt compleet de juiste sfeer.

Maar vergeet ook opener 'Let It Rock', 'Raise Your Hands' of afsluiter 'Wild in the Streets' niet voor een goed en uitgekiend stukje hairmetal. 'Never Say Goodbye' is de perfecte ballad die nog niet té glad is en voor 'Without Love' heb ik altijd een zwak gehad.

Not done of niet, ik zet 'Slippery When Wet' met veel plezier weer eens op.

Je bepaald nog altijd zelf of iets leuk en goed is of niet! Dat 'not done' is allemaal zó 90's

Een heerlijke rock plaat van Bon Jovi. Meezingers, ballads en prima gitaar solo's. Leuke plaat!

Ik ben nooit echt een Bon Jovi fan geweest, maar dit is best een leuk album. Een beetje gelikt, maar ontegenzeggelijk wel lekker in het gehoor liggende rock-songs. Ik heb begrepen dat hij later toch wel een aantal mindere albums gemaakt heeft.

Sterker nog; na deze hebben ze in mijn ogen nog maar één echt goeie (New Jersey), twee zeer aardige (Keep the faith en These days) en een heleboel erg matige (de rest) albums gemaakt.

Met Bon Jovi heb ik een beetje een haat-liefde verhouding. Met name het latere materiaal (na Keep the Faith) is niet aan mij besteed. Te commercieel in mijn optiek en bovendien te weinig opzienbarend. Deze Slippery When Wet is de beste plaat die hij heeft gemaakt, hoewel de tand des tijds wel invloed heeft gehad op mijn beoordeling.

Toen ik het album zo'n 20 jaar geleden voor het eerst beluisterde, was ik positief verrast. Ik heb het album recentelijk nog eens beluisterd en als je de hits buiten beschouwing laat, blijft er voor mij echter weinig over van Slippery When Wet.

Livin' on a Prayer, You Give Love a Bad Name en met name Wanted Dead or Alive zijn echter prima songs. Met name Wanted Dead or Alive schiet er voor mij ver bovenuit en heeft een mooie opbouw die tot een hoogtepunt komt: 3*.

Ik vind dit het beste album van Bon Jovi.

1001 Albums you must hear before you die

Nummer 574 in de lijst bracht me bij Bon Jovi - Slippery When Wet (1986). Bon Jovi kende ik wel van hun grootste hits, maar daar stopte het een beetje. Iedereen kent ze natuurlijk, ze hebben massa's fans, maar velen zien ze toch ook als een foute band of als een guilty pleasure.

Hoewel ik mezelf eerder tot de laatste categorie reken, wou ik het album toch een eerlijke kans geven. Het imago van een band doet me om eerlijk te zijn sowieso weinig, er zijn genoeg bands die ik graag hoor waar ik weinig street credibility mee zal scoren.

Twee luisterbeurten later, moet ik toch tot de conclusie komen dat Bon Jovi voor mij wellicht in de categorie 'guilty pleasure' zal blijven steken. Livin On A Prayer op een feestje, geen probleem. Ook met nen trage op datzelfde feestje heb ik weinig problemen. Maar een heel album luisteren is eigenlijk toch wat veel van het goede voor mij.

Het valt me ook op dat er buiten de 2 hits die ik kende, niet echt een nummer is dat me kan boeien. Zelfs Wanted Dead Or Alive dat hier door veel mensen nog wordt getipt als Bon Jovi-topper, doet me eigenlijk weinig. Misschien kunnen die 2 nummers dus enkel op wat erkenning rekenen owv nostalgie?

Verder wil ik hier ook niet aan Bon Jovi bashing gaan doen. Er wordt veel muziek gemaakt die ik een stuk minder kan pruimen dan dit. Als dit op de radio passeert, heb ik er zeker geen probleem mee in tegenstelling tot sommige haters hier.

Beetje een vis noch vlees verhaal dus.

Favorieten: Livin' On A Prayer, You Give Love A Bad Name

2,5*

Bon Jovi maakt wat kitscherige rockmuziek, maar hier zit nog wel genoeg pit in en enkele leuke rockhits. Ideaal voor op festivals of fuiven en duidelijk uit de jaren '80. De groep heeft er duidelijk zin in en met nummers als You give love a bad name, Livin' on a prayer en Wanted dead or alive ook enkele klassiekers.

Bon Jovi doet hier nog altijd goed. Natuurlijk ken ik de reputatie van Jon (vervelend figuur), de nikserige muziek van de laatste 25 jaar en de patserige uitstraling. Maar het eerste werk vind ik nog altijd niet te versmaden.
Wat mij betreft is als album Keep The Faith het hoogtepunt. Maar toen ik deze week deze reissue voor een zacht prijsje tegen kwam heb ik niet getwijfeld en direct besteld. De plaat staat nu op en valt helemaal niet tegen.
Buiten de hits (die een stuk tijdlozer zijn) is dit typische 80s hair metal met uitstekend gitaarwerk en een stuk beter dan het gros van de soortgelijke bands uit die tijd.

Raise Your Hands heeft trouwens een riffje wat sterk lijkt op een Ozzy nummer, maar kom er niet op welke. Iemand een idee?

Crazy Train, alleen begint daar de riff wat later.
Raise Your Hands is dan ook de beste track van 'talbum. Voor mij, althans.

Ik moest ook gelijk denken aan Crazy train inderdaad.

Slippery When Wet begint me steeds meer te bevallen, op dit moment knalt I'd Die For You uit de speakers. Wat een heerlijke track.
Vooral Sambora excelleert op dit album, spetterend gitaarwerk!

Toen ik en jaar of 18 a 19 was, en toen veel met heavy metal en thrash metal bezig was, moest ik er niks van hebben. Alles in hokjes plaatsen, glamrock/glammetal nee dat was niks. Motley qrue, quiët riot, Europe, maar ook zeker bon jovi werd de spot mee gedreven. Bands die meer make-up gebruikte als je zus, dat kon niks wezen Iron Maiden, Exodus en Anthrax enzovoort daar waren pas kerels. Nu jaren later gelukkig ouder wijzer geworden en kan ik er prima naar luisteren. Toch zal Bon Jovi nooit m’n favoriete worden en heb er dus nog steeds niet veel van in huis. 2 platen, deze en new yersey en dan heb je het beste te pakken naar mijn mening. Hoe het album begint met dat orgeltje en dan over gaat naar gitaren op let it rock, nee mooi gevonden. Dan de 2 grote hits erachteraan, tja die wil ik meestal wel is skippen. Maar de andere hit wanted dead or alive vind ik dan weer te gek. I die for you, never say goodbye en wild in the streets zijn me andere favoriete. Nee dit vind ik en prima rock plaat met pakkende nummers.

Iemand bekend met de dual disc versie uit 2006? Schijnt een hele andere mix te hebben met alternatieve intro's en langere outro's enzo. Luister maar eens naar Livin' On A Prayer met een heel ander einde:

https://www.youtube.com/watch?v=gdb5vNdbFAs

Is dit met andere nummers ook zo en wat zijn daar de verschillen?

Ik heb 'm zelf niet, maar had ook al eens begrepen dat de mixen van vrijwel alle nummers op die DualDisc anders waren. Wat ik vooral had onthouden, is dat het meer gitaar-georienteerd was en dat met name de keyboards vrij ver naar achteren waren gemixt of zelfs helemaal uit de mix verdwenen waren. En inderdaad, sommige nummers duren wat langer.

Ik vond online een citaat van Obie O'Brien, de geluidsman en mixer van de band, over deze release:

"Myself and my accomplice Mike Rew went back into the vaults and pulled out the original analog master tapes. I listened to every song, every track and I found that there were some guitar tracks that weren't used... there were some little intro pieces that were never used... I found some stuff going on at the end of some of the songs after what you've always heard as the end of the songs on Slippery When Wet. So, I put some stuff in there that you've never heard before. If you look at the tracklistings, you'll see that some of the times on the 5.1 mixes are slightly longer than on the originals and that's because the songs themselves are slightly different with these small bits of music. Now, don't get me wrong - there's nothing earthshatteringly different about these songs but for the real sonic fan, there are some cool changes you'll notice. So, if you're a 5.1 fan or just a Bon Jovi fan who needs that extra few seconds on 'Social Disease' this is a must have. Sit in the middle of the room, turn the lights down and turn it up real loud and I guarantee you'll have an amazing listening experience. If you like this 5.1 mix of Slippery, the next time you see me, I'd like a high-five, or an 'atta, boy!" or a dollar."

In dit topic op het Steve Hoffman Forum staan nog wat meer details.

Inmiddels is het ding wel 'out of print' en daardoor vrij prijzig...

Ik had dit nog nooit eerder gehoord. Klinkt best gaaf. Al vind ik dat de gitaren wel érg voorin de mix zijn geduwd. Maar dat einde van Prayer vind ik wel mooi gedaan. Veel mooier eigenlijk dan de fade out zoals we 'm allemaal al jaren kennen. Beetje hetzelfde als het oorspronkelijke einde van Summer of 69 waar ze Adams na jaren mee confronteerden. Dat klinkt ook stukken beter dan de uiteindelijke fade out.

Thanx! Ja ik ga daar geen grof geld voor neerleggen. Is gewoon leuk een keer te horen, thats all. Maar behalve Prayer kan ik deze versies niet online vinden. Ach ik zet mijn LP versie uit 1986 wel weer op. Die rockt nog steeds

Ik denk vrijwel zeker dat het met dit album is in Amerika. De Amerikaanse uitvoering van Slippery when wet heeft een veel mooiere hoes en dat speelt ook mee bij de verkoopaantallen. in Europa moesten we het doen met deze oerlelijke hoes, dit terzijde. Bon Jovi heeft met dit album wel een nieuw metal genre geïntroduceerd : Mayonaise metal, ik wil er wel even bij vermelden dat ik dit niet zelf heb bedacht. Over het album : een goed album maar ook niet meer dan dat. De rockballads Wanted dead or alive en Never say goodbye steken met kop en schouders uit boven de rest. De rampestamper Wild in the streets is een perfecte afsluiter. Het is een goeie band die in staat is om prachtige rockballads te maken. Wanted dead or alive is ook nog op de soundtrack van Harley Davidson & the Marlboro man verschenen, en terecht. Het intro is echt genieten dat prachtige akoestische gitaarwerk is fenomenaal. Een prachtig meeslepend muziekstuk, met Never say goodbye heb ik wat minder mee maar dat heeft met name te maken met de kleffe tekst. Maar met de muziek wordt het weer ruimschoots gecompenseerd. Jaren later deden ze het nog dunnetjes over met Blaze of glory van het gelijknamige album. Dat nummer doet mij weer denken aan Wanted dead or alive. Een 3.5 voor dit album!!!!