menu

Bon Jovi - Slippery When Wet (1986)

mijn stem
3,37 (331)
331 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Mercury

  1. Let It Rock (5:25)
  2. You Give Love a Bad Name (3:43)
  3. Livin' on a Prayer (4:09)
  4. Social Disease (4:18)
  5. Wanted Dead Or Alive (5:09)
  6. Raise Your Hands (4:17)
  7. Without Love (3:31)
  8. I'd Die for You (4:30)
  9. Never Say Goodbye (4:49)
  10. Wild in the Streets (3:56)
totale tijdsduur: 43:47
zoeken in:
avatar van douwens
Casartelli schreef:
(quote)

Ze zijn hier populair genoeg bij een bepaald publiek (topveertig hits, miljoenen albums verkocht, uitverkochte concerten) en verguisd genoeg bij een bepaald ander groot publiek. En die verdeling is volgens mij weinig anders dan elders in de wereld.


Volgens mij heeft Bon Jovi maar 1 nummer een hitje gehad en dat is volgens mij It's my life en Living on a prayer heeft dacht ik de top drie van de hitlijsten gehaald. Verder valt het allemaal nogal mee met die populariteit hier hoor.

In de States hebben deze mannen wel twee of drie keer bovenaan the American Billboards gestaan met het best verkochte album. Volgens mij was dit album er een van en denk niet dat dit in Nederland ooit het geval is geweest.

avatar van devel-hunt
1,5
Typische gladde véél te Amerikaanse jaren 80 plaat zonder enige diepgang of betekenis. Wel een band met een lange adem. Ze bestaan nog steeds, en hebben een behoorlijke aanhang fans die blijkbaar afgestomp zijn van iedere kritiek op hun helden!!

Empyrium
Van mij mogen ze nog 20 jaar verder, al is het alleen maar om die zogenaamde muziekkenners te blijven irriteren.

Slippery When Wet is een sterk album. Wanted Dead or Alive, Livin' on a Prayer, You Give Love a Bad Name, Without Love, Raise Your Hands, Let It Go..... wordt er helemaal vrolijk en blij van van deze rockers uit New Jersey!

haveman
Eén van de eerste albums die ik ooit kocht. Beter dan wat ze de laatste 2o jaar hebben gemaakt, maar toch geen top. Al blijven You give love a bad name & Wanted dead or alive leuk om 1 keer per jaar te horen op de radio.

4,5
Als echte Bon Jovi fan zeg ik dat dit een top album, zit te overwegen om h' in mijn top 10 te zetten.

avatar van James Douglas
Ik vind de eerste zes tracks een grote vooruitgang ten opzichte van het 'Fahrenheit" materiaal, wat overigens ook weer niet zo slecht is als men weleens beweert. De laatste 4 vind ik dan weer wat minder. Bon Jovi kwam pas op volle kracht bij opvolger 'New Jersey' maar 'Let it Rock' is voor Bon Jovi begrippen een grootse rocker die bovendien de kwaliteiten van gitarist Richie Sambora goed laten horen. Ietwat onderschatte gitarist.

avatar van lauradance
3,5
you give love a bad name, livin on a prayer en wanted dead or alive maken dit album.
maar de rest is ook niet slecht, altijd nog beter dan wat ze tegenwoordig maken

avatar van lennert
3,5
Na een tijdje weer uit Bon Jovi te zijn geweest heb ik dit album laatst toch maar weer aangeschaft. Het feit dat ik Bon Jovi de afgelopen jaren verafschuwt heb terwijl ik ze vroeger wel goed had weinig te maken met de kwaliteiten van deze band, maar meer met een foute instelling van mijn kant. Ik hoop dat de band het me vergeeft, want Slippery When Wet is een erg lekker melodieus hardrock album met enkele lichte heavy metal stukjes (introriff van Raise Your Hands bijvoorbeeld) en wat zoetsappigere popkeyboards, dat ondanks alle tegenwerpingen van inhoudsloze commerciele troep, weldegelijk een hoop kwaliteit bevat.

Ik moet er wel bij zeggen dat ik de hitsingles ook meteen de beste nummers vind, maar ook de nietsingles luisteren goed weg. Ik ga binnenkort mijn collectie in ieder geval maar weer verder uitbreiden, eens zien of ik New Jersey en Keep The Faith nog ergens goedkoop op de kop kan tikken.

avatar van ArthurDZ
3,5
living on a prayer en you give love a bad name zijn zeer goeie nummers. te goed, zou ik denken, want de rest is maar middelmatig. ik vind keep the faith, het andere album van bon jovi dat ik in mijn bezit heb, veel beter.

avatar van TerryA
in de midden jaren 80 kwam uit de VS bands als Bon Jovi terwijl uit GB rond die tijd kwamen bands als The Smiths en New Order.
Wat was ik blij dat ik in GB toen woonde!!

ik ga niet op deze album stemmen ....

deric raven
Ik was 13 jaar, en daar was opeens Bon Jovi.

Had ik net zo’n dun lelijk vlechtje in mijn nek, moest ik gaan sparen voor een grote bos haren en tevens een goede kapper om krullen te laten zetten.
Live in de studio bij CountDown. Jon Bon Jovi met zijn versleten spijkerjas en zijn lange gebreide das. Bon Jovi was stoer en presenteerde zich een stuk beter dan Europe, die op dat moment ook populair was. Alleen kon je blijkbaar in Zweden alleen maar een permanentje laten zetten bij een dameskapper.

Slippery When Wet was een openbaring voor mij. Op de achterkant van de hoes stonden “Girls” in te kleine badpakken, en wat heb ik genoten van You Give Love A Bad Name en Living On A Prayer waar John Bon Jovi in de clip aan een koord de zaal rond vloog.
Ik wist het zeker; ik werd hardrocker.

Mijn eerste Engelse lessen gebruikte ik om Wanted Dead Or Alive te vertalen. En wat was ik trots om tegen mijn mede klasgenoten te vertellen dat het nummer niet echt over een Cowboy ging.
Nee, het ging over een motorrijder met op zijn rug een gitaar.
Nog steeds een geweldige song trouwens, en wat heb ik dit album veel gedraaid.

P.S. Die bos met krullen is er nooit gekomen; toen ik mijn haar eindelijk wat langer had, wilde ik het net als Robert Smith van The Cure; dat was mijn nieuwe held.

avatar van LucM
3,0
In die tijd kon ik Bon Jovi ook nog smaken, ik heb dit nog steeds op LP. "You Give Love a Bad Name" en "Livin' on a Prayer" werden grote hits en hoor ik nu nog steeds graag, de rest mag er ook zijn. Dit album klinkt vrij poppy maar nog behoorlijk heavy.
Wij weten allemaal wat er later van deze band is geworden : alsmaar gladder, meliger en inspiratielozer, de laatste jaren zou je voor minder anti-Bon Jovi zijn geworden.

deric raven
Feit blijft dat ze hier een geslaagd album neer zetten. Ik heb ook met alles wat volgt een heel stuk minder.

4,0
Heerlijk album om af en toe op te zetten. Iedereen weet het al, het is jammer wat er met deze band is gebeurd, en wat ze dus nogsteeds doen. Commerciele bagger maken. oftewel geld willen verdienen, beetje jammer.

Toch blijft de oude Bon Jovi het goed doen bij de fans.
Mijn favoriete nummers zijn de hits * You Give Love a Bad Name & * Wanted Dead or Alive

Album krijgt van mij 4* Sterren.

avatar van bikkel2
2,0
Een moeilijk geval Bon Jovi. Ik heb altijd ernstig twijfels gehad bij de oprechtheid van deze band.
Deze plaat was de doorbraak. Een periode van de zogenaamde hairbands.
Het zit ongetwijfeld productioneel goed inelkaar en het is niet gek dat dit even mateloos populair was in de jaren 80.
Inhoudelijk is het magertjes, tekstueel oppervlakkig en wat mij betreft blijft alleen Wanted Dead Or Alive na al die jaren overeind staan.
De rest is erg gelikt , aalglad en nogmaals twijfel ik ten zeerste aan het oprechte rockgehalte van Bon Jovi.
Ik geloof niets van wat ze nu werkelijk uitdragen.

avatar van LucM
3,0
Nadien zou de sound van Bon Jovi per album nog gladder worden.
Zelf heb ik Bon Jovi nooit echt serieus genomen, ik heb dit steeds stadionrock en pure entertainment genoemd, hoewel ze een zeer eigen sound hebben en live sterk voor de dag komen.
In hun beginperiode nog best te doen, maar na een tijd heb je het wel gehad met Bon Jovi, vooral omdat er geen ontwikkeling is in hun muziek, ze brengen als het ware al 20 jaar lang steeds hetzelfde album uit.

avatar van James Douglas
Dat vind ik klinkklare onzin. Leg een album zoals deze maar eens naast 'These Days'. Dan kun je toch niet spreken van hetzelfde album? Deze band is zeker wel doorgegroeid en heeft met de opvolger 'New Jersey' hun beste plaat uit de jaren 80 geproduceerd. Vervolgens heeft men in de jaren 90 middels 'Keep the Faith en het al eerder aangehaalde 'These Days' laten zien dat men wel degelijk andere wegen in kon slaan dan waar men ze in de jaren 80 voor hielden. Tekstueel een stukje dieper en muzikaal ook minder groots aangezet dan op dit album.

Afijn, u heeft 'm vast wel, ik heb een beetje een zwak voor deze band. Oude jeugdliefde roest nu eenmaal moeilijk. In een romantische bui van zwakke knieën geloof ik de woorden van Jon. Zonder dat nu als blinde liefde te willen betitelen.

Kingsnake
Zit hier niet songdoctor Desmond Childs achter? Je weet wel de man die alleen maar nummer1 hits schrijft? Oa Living La Vida Loca (Rikcy Martin), Dude Looks Like A Lady (Aeromsith) Posion (Alice Cooper), Made For Loving You Baby (kiss).

avatar van Erikk
2,5
Hard van buiten, zacht van binnen; de commercie druipt er van af. Ooit, vroeger, vond ik dit nog wel te pruimen, Wanted Dead Or Alive en You Give Love A Bad Name zijn wel te pruimen, dat zijn dan zo ongeveer ook de grootste hits van deze band. Nu vind ik het alleen nog leuk voor op de radio, ik hoor dit liever dan de gemiddelde top 40 artiest (de goeien daar gelaten) maar daar houdt dan ook alles mee op.

avatar van Von Helsing
5,0
Kingsnake schreef:
Zit hier niet songdoctor Desmond Childs achter? Je weet wel de man die alleen maar nummer1 hits schrijft? Oa Living La Vida Loca (Rikcy Martin), Dude Looks Like A Lady (Aeromsith) Posion (Alice Cooper), Made For Loving You Baby (kiss).


Klopt, Desmond Child werd destijds aan Jon Bon Jovi voorgesteld door Paul Stanley.

Desmond Child begon ooit in New York met de groep Desmond Child & Rouge met wat hulp van Paul Stanley en een jaar later schreef Stanley samen met Child de hit I Was Made For Lovin' You en ook in 1984 de KISS single Heaven's on Fire en wat songs op Asylum in 1985.

Bon Jovi stond op het punt hun platencontract te verliezen na de flop van 7800 Fahrenheit en moesten flink scoren wilde PolyGram nog toekomst zien in Bon Jovi. Hierna werd Child dus voorgesteld aan Bon Jovi en Gene Simmons gaf het advies een vrolijke videoclip te maken daar ze vóór 1986 wat zwakke filmpjes hadden die niemand interesseerde.

Dus eigenlijk door wat advies van de heren van KISS begon de trein van Bon Jovi goed te lopen.

deric raven
Nu gedateerd, toen de juiste plaat op het juiste moment.

avatar van Madjack71
3,5
Whahoewhahoewhahoe...whahoewhahoe...Livin' on a prayer, You give love a bad name, waren grote hits en kwamen in een periode waar pophardrock meerdere grote hits bracht....Van Halen/Europe/Whitesnake en iets steviger...Iron Maiden. Maar lang gepermanente haren waren in.
Hier deed Bon Jovi waar ze goed in zijn, poppende hardrock in combi met mooi uitgewerkte ballads als Wanted Dead or Alive...(nog steeds een van mijn favorieten van hen), I'd die for You en Never Say Goodbye. Leuke nostalgie.

avatar van Jumpjet
2,5
Halverwege de jaren '80 werden de hitparades gedomineerd door Madonna, de Dolly Dots en Wham! en als je (zoals ik) meer had met Iron Maiden en Judas Priest, dan had je dus niet veel geestverwanten op het schoolplein. Toen kwam Bon Jovi met You give love a bad name, en later met Living on a prayer, en we vonden het geweldig. Immers alles waarin overstuurde elektrische gitaren voorkwamen, ging door voor hardrock. Bon Jovi ging er voor zorgen dat mijn favoriete genre eindelijk in de hitparades ging komen! En hits werden het, maar hardrock kon je het niet meer noemen.
En het werd nog veel erger. Ook de gevestigde (Britse) hardrockbands kregen er lucht van dat ze het mainstream publiek konden bereiken als je haar maar goed zat (en een toetsenist bij de band haalde)
Achteraf hou ik Bon Jovi verantwoordelijk voor het om zeep brengen van de hardrock waar ik zo dol op was. Misschien maar goed ook want anders liepen we nu nog rond in spijkerjasjes met opgenaaide bandbadges en zelf aangebrachte ijzerwaren.

Maar om even ontopic te eindigen: Slippery when wet is, of eigenlijk was, een verzameling prima popliedjes, maar voor m'n plezier ga ik hier echt niet meer naar luisteren. Die gladde, hypercommerciële sound is echt niet meer om aan te horen. Daarbij is de naam Bon Jovi te veel synoniem geworden voor zeikerige ballads.

avatar van vielip
5,0
Topalbum!! Hier viel alles zo'n beetje op de juiste plek; uiterst pakkende songs voorzien van precies genoeg gitaren om het onder de noemer '(hard)rock' te plaatsen. Heb altijd een zwak gehad voor de eerste 4 albums van Bon Jovi (en alle aanverwante bands trouwens!). Je zat op de lagere school en toen hoorde je plotseling bands als Europe en Bon Jovi op de radio!! Dat was vette shit en je kon er heerlijk mee tegen de gevestigde orde aantrappen!
Enfin, dit album bevat heerlijke songs waarvan ik de meest gehoorde inmiddels tot de mindere reken. Doodgedraaid noemen ze dat ook wel. Het zijn natuurlijk geen slechte songs maar....te vaak gehoord.
De nummers die me nu het meest kunnen bekoren zijn Let it rock, Never say goodbye, Without love, I'd die for you en Wild in the streets. Kant B dus zeg maar
En toch vond ik Europe net wat interessanter! Meer eigen smoel. Dit is toch min of meer een 'verhardrockte' Bruce Springsteen. En tsja, er is maar 1 Boss

avatar van B.Robertson
3,0
Toen je vroeger het schoolplein nog niet mocht verlaten kon het omstreden zijn als je aangaf naar Europe & Bon Jovi te luisteren, in de ogen van je kameraadjes. En in het laatste jaar toen je het plein wel afmocht verscheen Hysteria. Van Slippery when wet zijn Let it rock, Raise your hands en Wanted dead or alive de mooisten.

Nieuwstad
Mijn eerste elpee

Destijds helemaal grijsgedraaid. Moeilijk om dan objectief te blijven natuurlijk.. en dat ga ik dus ook helemaal niet proberen. Daar komt bij, ik vind simpelweg elk nummer nog steeds behoorlijk goed. Hoogtepunten zijn voor mij niet de 2 grote hits, die ken ik zo langzamerhand een beetje te goed. Maar voor bijv. Wanted Dead Or Alive en I'd Die For You kun je me nog altijd wakker maken.

Nog een leuk weetje: Jon wilde destijds Livin' On A Prayer helemaal niet op de plaat zetten, hij vond het niet goed genoeg Gelukkig dacht Richie er anders over, hij voegde de talkbox er aan toe en de rest is geschiedenis dacht ik zo.

Dat de band destijds op de creatieve top van haar kunnen zat blijkt wel uit de twee b-kantjes Edge Of A Broken Heart en Borderline. Zulke nummers mogen ze tegenwoordig alleen nog maar van dromen.

avatar van Edwynn
4,0
Die eerste versie van Livin On A Prayer zwerft nog wel over het internet rond. Dan hoor je inderdaad een weinig bijzonder nummer.

De b-kantjes hierboven genoemd ken ik niet. Op welke singles stonden die?
Ik heb nog een single van Livin On A Prayer en daar staat Wild In The Streets op de b-kant.
En die staat ook al op de plaat.

Ook ik kan goed genieten van Slippery When Wet. Wanted Dead Or Alive is het muzikale hoogtepunt van de plaat. En Social Disease is de enige misser in mijn beleving.
Verder is het lekker rocken met het bulderende Raise Your Hands en ouderwets tienersentimenten beleven in I´d Die For You en Never Say Goodbye.

De schreeuwerige vocalen van het opperhoofd bevallen mij hier nog altijd beter dan het afgemeten, stembesparende schoolzang die hij nu over zijn publiek strooit

avatar van vielip
5,0
Social disease vind ik ook het minste nummer op dit album. De rest is prima! Die keyboard intro van Let it rock vind ik ook elke keer weer heerlijk trouwens. Deden ze live ook in die tijd, super!!

avatar van Edwynn
4,0
Groots intro inderdaad. Zitten al dan niet bedoeld wat verwijzingen naar andere tracks in verstopt.

PriestMaiden
Goed album met prima opener 'Let it Rock' en prima tracks zoals Wanted Dead or Alive, You Give Love a Bad Name en natuurlijk Living on a Prayer.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:30 uur

geplaatst: vandaag om 03:30 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.