Metallica - Live Sh*t: Binge & Purge (1993)

Dacht ik ook... nu maar weer eens mee begonnen dus.....

Toch verrassend eigenlijk hoeveel de geweldige backing en lead-brul van Newsted toevoegt aan de uitvoeringen van Creeping Death. Vooral de mokerslag-versie van Seattle '89 is belachelijk vet, Metallica op hun best

Beter dan dit zal een Live album niet worden. Ben nog altijd verliefd op de video beelden. Misschien komt er een flink wat sentiment bij kijken maar dat maakt mij niet uit. Dit is en blijft het beste live album ooit in mijn ogen.

Orion is pas in 2006 voor het eerst live gespeeld sinds de dood van Cliff in 1986. To Live it To Die is pas in 2011 voor het eerst live gespeeld.



Ik dacht net hetzelfde. Heb wat opzoekingswerk gedaan (op youtube) en iedereen zegt hetzelfde: "improvisatie van Kirk".
Maar als ik het mis heb, dan hoor ik het graag.

Zo jammer van die solo's van dik een kwartier en een versie van Seek & Destroy van bijna 20 minuten. Haalt de vaart er flink uit.

Destijds uitgebracht als box, inclusief video's, een boekwerk en wat andere 'prularia' waar volgens mij zo een dikke 200 gulden voor neergelegd moest worden.
Dat vond ik teveel van goede, echter met de kwaliteit van het gebodene is niks mis. De band klinkt strak, de opnames klinken fris en helder maar nog belangrijker; James is hier op de top van zijn kunnen. Wat een power had de beste man destijds nog. Ben het met trouwens eens met de commentaren over Seek & Destroy en de ellenlange solo's, ik ben daar al vrij snel klaar mee. Daarnaast krijgen veel nummers een lange uitvoering mee en dat maakt het soms wat langdradig. Je hoort hier echter wel een band waar de zelfverzekerdheid van af spat, in het genre een van de betere live registraties.

Heb de box ook jaren in de collectie gehad. Het begin, zo tot en met nummer 8 zeg maar, is fantastisch vind ik. Daarna gaat het mis. Die solo's en de 20 minuten durende drama versie van Seek & destroy halen de hele flow eruit. Zó zonde! En dan Master of puppets afschepen met een soort single edit van een dikke 4 minuten. Wat bezielde ze vraag je je af?! Het zal ook niet meehelpen dat ik geen uitgesproken fan van live albums ben vrees ik. Verder ben ik het overigens wel met milesdavisjr eens; de band heeft zelden of nooit strakker, gretiger en zelfverzekerder geklonken.

Aardige live-plaat, een concert uit 1992 in Mexico City, ten tijde van de tour die de band ondernam om The Black Album te promoten.

Dat men in Mexico gek is op Metallica, blijkt duidelijk uit het ongebreidelde enthousiasme van het publiek gedurende het drie uur durende concert. Ik vind het echter geen topper, en wel om ongeveer dezelfde redenen als Sir Spamalot in zijn mening van een heel aantal jaren geleden reeds aanhaalde.

Toch valt er niet al te veel te klagen, want dit is een uitgekiende setlist (de nadruk ligt uiteraard wel op recent materiaal). Het gesoleer dat plotsklaps opduikt (na de Justice-medley), en bijna 20 minuten aanhoudt, vind ik wel behoorlijk tergend. Je had er moeten bijzijn, wellicht.

3,5 sterren

Ik heb een playlist gemaakt, zeg maar een ingekorte versie van dit album; als ie zo oorspronkelijk was uitgebacht zou ik 4.5 geven, maar het daadwerkelijke album krijgt 'slechts' 4 sterren.
Ik wel begrepen dat veel nummers meer downtempo worden gespeeld, waardoor ik ze beter kan appreciëren dan op de studio-albums....

Persoonlijk het beste album wat mij betreft van Metallica. The Black Album op 2.

De andere albums kunnen wat mij betreft allemaal in de Trash-can, letterlijk en figuurlijk, want Trash Metal is not my piece of cake. Het album Load vind ik nog wel te pruimen, dus deze komt op plek 3.

Meer dan 15 jaar geleden was ik vastbesloten om deze boxset te pakken te krijgen, maar bij de FNAC in het Wijnegem Shopping Center - waar ik hem toen besteld had - bleven ze maar beweren dat hij ging binnen komen en dat is uiteindelijk nooit gebeurd. Gelukkig had ik niet op voorhand betaald en eerlijk gezegd? Ik ben daar ergens blij om, want ik had nu anders gewoon met een heel prijzig hebbeding gezeten. Ik kan alleen maar spreken over de CDs/de show(s) in Mexico City en hoewel dat erg sterk start, loopt het halverwege compleet mis. James Hetfield mag Jason Newsted dan wel zoveel hypen als hij wil, die bassolo is een aanfluiting en doet je vooral gewoon erg verlangen naar de periode toen Cliff Burton nog leefde. Die man kon tenminste een solo uit zijn bas tevoorschijn toveren. Vreemd ook hoe Master of Puppets wordt ingekort terwijl Seek & Destroy (nochtans één van mijn persoonlijke favorietjes) wordt uitgesponnen tot een bijna 20 minuten durende meezinger waar alle tempo uit verloren gaat. Sowieso hier en daar wel vreemde keuzes met onder andere die Justice Medley, maar gelukkig staan daar nog wel andere leuke verrassingen in de setlist tegenover. Plus, de band klinkt hier wel enorm strak. Hetfield lijkt als een bezetene op het podium te staan, Newsted blijkt een begenadigde backing vocalist te zijn en zelfs onze good old Lars drumt er lustig op los. Dat maakt het des te vreemder hoe dit vanaf de Justice Medley opeens zo als een kaartenhuis in elkaar lijkt te storten. Vanaf Whiplash (toevallig is Kill 'em All ook mijn favoriete Metallica plaat) wordt het wel terug beter, maar tegen dan is mijn interesse grotendeels weggezakt.

Helemaal mee eens! Het klinkt geweldig en de band was in super vorm in die tijd. Maar toch...het beklijfd niet op de één of andere manier.

"Eens moet je dood gaan (wanneer weet niemand)
Eens moet je deze live box kopen (wanneer weet ik)"
Hahahaa!!!! dat had op een tegeltje gekund. Ik heb deze box destijds gelijk aangeschaft in het gouden gulden tijdperk. De videoband uitvoering zeg maar. Niet lang daarna had ik een DVD recorder en heb deze banden gelijk gedigitaliseerd : gekopieerd naar de harde schijf en vervolgens gebrand op de DVD schijf waarvan de San Diego op double layer. Dan weet ik in elk geval dat de kwaliteit niet achteruit gaat. Anyway, bij het beluisteren van deze 3 cd uitvoering dacht ik in eerste instantie : "Hé een concert van bijna 3 uur???, het publiek heeft wel waar gekregen voor het geld. Maar toen ik de informatie las waren het een compilatie van meerdere concerten. En JA!!!!! volledig mee eens dit album behoort tot de absolute live klassiekers. Het is genieten van A tot Z en terug. Ben wel met Metal-D78 eens dat de bas en gitaarsolo van bijna 15 minuten en Seek & Destroy van 20 minuten de vaart er behoorlijk uithaalt. Qua solo kan Kirk Hammet mij niet boeien. Het is goed tot op zekere hoogte, daarna wordt het langdradig en begint het te vervelen. Een lange solo is niet erg zolang de solo maar boeit en niet verveelt. Maar Kirk kan dat niet op één of andere manier. Kirk is geen Steve Vai, Joe Satriani of Slash, gitaristen die in staat zijn om lange solo's te spelen zonder dat het verveeld. En zelfs instrumentale albums te maken. De instrumentale nummers van Metallica : The Call of Ktulu, Orion en To live is to Die dan weet hij mij daarentegen wel te raken met fenomenaal prachtig gitaarspel. Helaas worden deze nummers niet vaak live gespeeld. Het baswerk van Jason heb ik minder moeite mee. Het begint steevast met die fenomenale mooie basrif van My friend of misery - ook een nummer wat haast of helemaal niet live wordt gespeeld ook wordt de basrif in Orion gespeeld van dat prachtige middenstuk. Kortom Jason kan mij wel bekoren wat dat betreft, ondanks dat ik lichte voorkeur heb van z'n voorganger Burton en zijn opvolger Trujillo. Ondanks dat de band halverwege stevig op de rem trapt geef ik dit klassieke -naar mijn mening- live album een dikke 5.0!!!!!!