menu

Echo & The Bunnymen - Ocean Rain (1984)

mijn stem
4,01 (575)
575 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Korova

  1. Silver (3:18)
  2. Nocturnal Me (4:50)
  3. Crystal Days (2:23)
  4. The Yo-Yo Man (3:10)
  5. Thorn of Crowns (4:45)
  6. The Killing Moon (5:40)
  7. Seven Seas (3:19)
  8. My Kingdom (4:03)
  9. Ocean Rain (5:20)
  10. Angels and Devils * (4:24)
  11. All You Need Is Love [Live at Brian's Sessions] * (6:45)
  12. The Killing Moon [Live at Brian's Sessions] * (3:27)
  13. Stars Are Stars [Live at Brian's Sessions] * (3:05)
  14. Villiers Terrace [Live at Brian's Sessions] * (6:00)
  15. Silver [Live & Brian's Sessions] * (3:25)
  16. My Kingdom [Live Version] * (3:58)
  17. Ocean Rain [Live Version] * (5:17)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur: 36:48 (1:13:09)
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
5,0
Jaren '80, de jaren dat tiener aERo Prince-fan was, dat tiener aERo ook nog gewoon top 40 luisterde, maar ook de jaren waarin de wat betere, alternatieve (?) muziek werd ontdekt. Dit door te luisteren naar de Vara-dinsdag (generatiegenoten kennen vast Vara's verukkelijke 15 nog wel) en ook de VPRO woensdag (wat was Lotje IJzermans toch een heldin).
Bandjes als Lloyd Cole & the Commotions, Depeche Mode, Talking Heads, The Smiths, The Cure en Echo & the Bunnymen zijn daar goede voorbeelden van. Ik luisterde er graag naar. Het was de betere muziek uit die tijd zonder echt overdreven obscuur of alternatief te zijn. Voor mij was het al heel wat toen.
Het nummer Seven Seas was een hit op genoemde zenders en ik vond het geweldig. Ik had verder nog nooit van deze band gehoord, maar vond toch dat ik de rest ook maar eens moest horen. Met de zakcenten wist ik het niet te redden, dus tapete ik het maar over van een klasgenoot die het toevallig wel had. Daar heb ik tot op de dag van vandaag geen spijt van gehad. Dat cassettebandje is al lang vergane glorie, maar gelukkig is het een paar jaar daarna vervangen op cd, die gaan wat langer mee
Silver zorgde al gelijk voor een moment. Dit vond ik allemachtig mooi. Het deed me ook wat denken aan het theatrale van Marc Almond die ik toen ook net begon te ontdekken.
Nocturnal Me greep me ook al snel bij de strot en luister maar eens naar hoe dit nummer zwierig aangepakt wordt. Psychedelisch zonder er rare visioenen bij te krijgen. Erg knap gedaan en anno 2007 nog even fris klinkend.
Crystal Days past heel erg in het rijtje namen dat ik eerder noemde. Typisch een popsong uit die jaren en ook hier herkende ik de stijl die Marc Almond in die tijd hanteerde, alleen klinken deze heren soms net even iets puntiger.
The Yo Yo Man vind ik nog steeds een lekker meegalm nummer. Nu weet ik ook wel dat dit een wat negatieve klank heeft, maar dan zeker niet voor mij. Alles klopt in dit nummer en wat heeft Ian McCulloch toch een mooie stem. En dan de muzikale begeleiding op dit nummer. Dat doet je simpelweg toch watertanden?!
Thorn Of Crowns laat zien dat heren ook wat 'agressiever' uit de hoek kunnen komen (denk een beetje aan Nick Cave). Theatraal, maar dan op een geheel andere wijze: spannend en absoluut meeslepend.
En dan wat vaak gezien is als een van de beste Echo & the Bunnymen nummers The Killing Moon. Een terechte beschrijving? Ik denk van wel. Het is een monumentaal nummer als je het mij vraagt. Het herbergt alle moois uit de jaren '80 muziek.
Hoezo 'jaren '80 een slecht decenium'? Zet verdomme dit nummer eens op en zeg het dan nog een keer zonder blikken of blozen.
En mocht je dan nog enige twijfel hebben zet dan Seven Seas maar op. Dit waren de pareltjes uit die tijd, en zoals ik al zei: het nummer waardoor ik deze band leerde kennen. Nog steeds een torenhoge favoriet van dit album.
My Kingdom heeft wederom weer een enorme kwaliteit en het gitaarspel in dit nummer blijft van een hoog niveau. Geen noot teveel.
Afsluiter en titeltrack Ocean Rain heeft een prachtige opbouw waar ik nog steeds van weg kan smelten. Ik vind het een ontroerend werkje, heel ingehouden en tegelijkertijd toch ook groots.
Dit is typisch weer zo'n album waar je geen bonustracks aan toe moet voegen. Nummers 1 t/m 9 horen bij elkaar, daar moet je niks anders meer op los laten. Dit is gewoon de perfecte afsluiter van een album dat ik nog lang hoop te koesteren.
Petje af voor een band die misschien groter had moeten worden, maar waarvan ik tegelijkertijd blij ben dat dit niet gebeurde. De status die ze nu hebben is mooi genoeg en heeft ze weten te behoeden voor de grote stadions (want zeg nu zelf: daar hoort deze muziek gewoon niet in thuis).

5,0
Echo & The Bunnymen bivakkeerde begin jaren ’80 in de twilight zone tussen de mainstream en het alternatieve cirtcuit. Nummers als Seven Seas en Bring On The Dancing Horses flirtten met de hitparades, maar op basis van hun albums passen de Britten beter in het rijtje met The Smiths, The Cure en Lloyd Cole & the Commotions.

Terwijl tijd- en soortgenoten als Simple Minds en U2 doorstootten naar het grote publiek, bleven Echo & The Bunnymen steken in de kleinere zalen. Maar daar hoeven we niet rouwig om te zijn. Daar komen ze het beste tot hun recht. De Bunnymen hebben nooit concessies hoeven doen, ze speelden het spel zoals zij dat wilden. Ook Ocean Rain klinkt weer heerlijk eigenwijs.

Maar waar hun vorige albums opvallen door schurende rocksongs (met hakkende gitaren van Will Sergeant) is Ocean Rain gehuld in een serene waas. Geen rammende Pete de Freitas op drums, maar voorzichtig roffelend met kwastjes en cymbalen. Geen raggende gitaren, maar epische strijkorkesten. Ocean Rain klinkt groots, theatraal en poëtisch. Maar jongens, wat is dit mooi.

Silver laat meteen horen dat de Bunnymen een nieuwe koers varen, en het magnifieke Nocturnal Me bevestigt dat het de goede koers is. McCullough brengt het met veel gevoel voor drama.

Chrystal Days blinkt door het prachtige gitaarwerk, net zoals bijna-hit Seven Seas en het grandioze My Kingdom.

Smaken verschillen, maar over het beste nummer van Ocean Rain hoeven we eigenlijk niet te discussiëren: The Killing Moon. Ian McCullough noemde het zelf eens 'het mooiste nummer ooit geschreven'. Omdat het zo’n arrogante kwal is zou je eigenlijk niet willen toegeven, maar ik zoek nog steeds naar argumenten...

Ocean Rain bulkt van het zelfvertrouwen. Laat die andere bands maar 'groter' worden, de Bunnymen hadden dat niet nodig.

avatar van aerogp1
4,0
Puur genieten hoor, die 80s sound die ik meestal niet echt waardeer doet het nu prima. The killing moon is terecht een single, wat een heerlijk nummer. De rest klinkt ook prima, geen zwakke momenten!

avatar van deric raven
4,5
Ocean Rain.
Flinke neerslag.
Schuilen in een grot.
Woonplaats der vleermuizen.
Vochtige wanden.
Zang die blijft weerkaatsen.
Stroming die je verder voert.
Geen peddels om er tegen in te gaan.
Vier bange konijntjes.

De klank gaat steeds meer richting het Midden Oosten.
Iets wat ook hoorbaar was bij The Cure en Siouxsie & The Banshees.
Noctural Me zou zo door Siouxsie Sioux gezongen kunnen worden.
Alsof we te maken hebben met een emigratie golf.
Wavers die donkere holen en kastelen verruilen voor piramides.
Egypte als nieuwe uitvalshoek.
Zonnestralen die trouwens ook goed zijn voor de bleke huid.

Ian McCulloch als onze eigen jojo man.
Zoekende en beïnvloedbaar.
Gaan voor een grote doorbraak.
Of toch de alternatieve kant.
Goud in de vorm van Seven Seas in handen.
Te moeilijke keuzes om in zeven sloten tegelijk te lopen.
Geen zeeën van tijd.

Killing Moon.
Een romance.
Christopher Lee die wacht op een jonge bruid.
Ian McCulloch die zijn verliefde verliest.
Aan een oudere man met scherpe hoektanden.

Fate
Up against your will
Through the thick and thin
He will wait until
You give yourself to him


Uitgesproken als een oordeel.
Rechtzaak tegen Dracula.
Strafbaar feit.
Sex met minderjarigen.

Het meest geslaagde album van Echo & The Bunnymen.
Commercieel en artistiek een groot succes.

avatar van dazzler
5,0
OCEAN RAIN 1984

Trek een blik violen open en je plaat wordt meteen ondergedompeld
in een zweem van kunstzinnigheid. Het is een wat oneerbiedige boutade
waarmee wat meewarig wordt neergekeken door postpunks op Ocean Rain.

En we moeten toegeven: weg zijn de scherpe gitaren en de donkere buien.
Met Ocean Rain boorden Echo en de konijnenmannen een breder publiek aan.
Zoiets klinkt altijd een beetje verdacht. En de plaat bijwijlen ook een beetje soft.

De single silver zet al meteen de toon. Overladen met string arrangementen
(denk ook aan The Lexicon of Love van ABC) en een lalala refrein dat Jim Kerr
de gordijnen injaagt. Maar de song is best en de tekst staat stijf van de poëzie.

In Nocturnal Me vaar je de indigo grot binnen om deel te nemen
aan het vleermuizenbestaan. Eén van de troeven van Ocean Rain is de wijze
waarop men akoestische gitaren durft inzetten. Ook nu weer hoor je tussen
de notenbalken de liefde voor het werk van The Doors. Prachtig nummertje.

Crystal Days vind ik net iets te dicht bij Silver en Seven Seas aanleunen.
Een scheurgitaar zorgt echter tijdig als van oudsher voor het nodige venijn.
En The Yo-Yo Man is sterker in zijn arrangement dan als song.

Thorn of Crowns is het meest donkere nummer op Ocean Rain
en paart een Jim Morrison performance aan een Nick Cave attitude.
De gitaren van dienst wijzen richting Joy Division. Melodramatiek troef.

De andere kant begint met bloedmooie The Killing Moon dat samen
met There Is a Light That Never Goes Out (The Smiths) en The Unforgettable Fire (U2)
tot de meest perfecte popsongs ooit kan gerekend worden. Als een wolf huil ik dan mee
met het refrein. Fate, up against your will ... een lyrische catharsis van een tekst.

Seven Seas trilt op de snaren van bas en strijkers. Burning my bridges
and smashing my mirrors ...
opnieuw neemt Ian McCulloch de luisteraar mee
in een song die je even bevrijdend wil optillen uit je dagelijkse beslommeringen.
Meezingbare single zelfs die het niveau van het album strak en hoog houdt.

Een soort misthoorn kondigt het akoestische tij aan dat je uitnodigt
op de vleugels van zijn golfslag. Net als Thorn of Crowns flirt My Kingdom
met Messiaanse metaforen. De stem en de lyriek van McCulloch behoorden
voor mij lang tot de best bewaarde geheimen van de postpunk. Heerlijke gitaar.

De titelsong gaat gebukt onder een wolkendek van violen.
Hoe mooi ook, de song mist daardoor toch een beetje power.
Ians stem zeilt de grot weer uit, de horizon tegemoet.

Ocean Rain en The Unforgettable Fire. De grot en het kasteel.
De Schotse regen versus het Ierse vuur. Beide groepen worden volwassen
in het jaar 1984 en slagen erin om hun songs rijker te arrangeren en hun boodschap
op die manier bij een breder publiek te brengen. Echo & The Bunnymen en U2.

Het is wachten tot 1987 voor beide groepen met nieuw werk komen.
U2 zal de wereld veroveren met The Joshua Tree. Echo & The Bunnymen
zet zichzelf op een zijspoor met een veel te radiozoet, titelloos album.
Maar in 1984 brachten beide bands de hemel een beetje dichterbij.

avatar van brandos
5,0
Een van de smaakmakers van de jaren tachtig. Ik mocht ze destijds live op Pinkpop zien en daar waren ze uitermate indrukwekkend. Dit album was hun Magnum opus, met fantastische orkestrale arrangementen. Heerlijke zwarte romantiek die het destijds goed deed maar ruim dertig jaar later nog niet verveelt.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:37 uur

geplaatst: vandaag om 18:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.