Echo & The Bunnymen - Ocean Rain (1984)

dit is een prachtige plaat van echo , wat een melancholie , het was ook hun laatste meesterwerk, maar dit was en blijft een zeer goede groep uit liverpool

Luister hem voor het eerst en vind het prettige muziek. Nocturnal Me is het nummer dat me gelijk opviel in positieve zin. In tegenstelling tot Jochempie, vind ik deze plaat sterk en zeker voor een cd uit de jaren '80. Met die periode heb ik eigenlijk helemaal niets, behalve wat werk van The Smiths.

Onbekend maakt onbemind? Naar jouw top 10 kijkend zou je de jaren 80 juist erg moeten waarderen. Ik zou ik je zeker (naast The Smiths en Echo) advisren eens naar deze bands te luisteren: New Order, The Triffids, The Sound, Waterboys, Violent Femmes, Cure, Pixies, Go-Betweens...

Ik
I.t.t. vele wave liefhebbers vind ik heel Echo & The Bunnymen niet echt spectaculair. Paar aardige nummers, maar ook veel zeurnummers.

Oh maar Heaven Up here en in mindere mate Porcupine zijn fijne platen hoor . Die kun je prima in de kelder draaien, deze Ocean Rain houdt alleen in de huiskamer stand.

Wat een spooky cover.. Ik ken slechts het nummer 'Killing moon'
natuurlijk van de Donnie Darko soundtrack ..
Wat ik opzich wel een prettig nummer vind.. Zal me in de toekomst eens proberen te gaan verdiepen in dit album

Een beetje braaf vind ik 'em wel; zeker als j'em afzet tegen de twee voorgangers. Die openen beide zo sterk: "Going Up" (Crocodiles) en "Show of Strength" (Heaven up Here). Misschien ook net iets te veel vlolen hier en daar.

Deze plaat draai je dan beter als je in een meer mellow mood bent. Ik zal 'em nog eens draaien (op vinyl) en kijken waar ik dan op uitkom. Mooi trouwens dat die re-issues soms leuk bonusmateriaal bevatten (o.a. de wereldversie van Zimbo op Heaven up Here).

Ondanks dat ik dit een goed album vind, haalt hij het voor mij persoonlijk niet bij Heaven en Porcupine.

@Dix - "Heaven up here" - in de kelder?
Vroegah - toen hadden we een beatkelder en daar dronken we limo.

Of ist "Ocean Rain" vanwege de violen in de woonkamer?

Bij mij staat de OLM (ouwe lullen muziek) boven in mijn werkkamer; en ik verbaas me iedere keer erover dat ik voor sommige dingen dispensatie krijg: bijv. DCD, Depeche Mode, OMD - maar XTC, Wire en JD is no go, no play.

Echo is 1 van mijn favoriete livebands uit de jaren 80. Ik herinner me Werchter 86 (of 87), snoeihard en strak, waanzinnig. vooral prachtige gitaarwerk, rillingen door merg en been. Jammer van die arrogante kopp van Mccullough, maar het was wel retegoed. Vooral The Killing Moon is een klassieker, zeker in mijn single top 10 allertijden. Toch zijn de albums in de breedte minder dan die van generatiegenoten als The Minds, Cure U2 etc, maar qua liveact uitstekend. Verder heb ik het gevoel dat het talent van deze groep nooit helemaal is verwezenlijkt, maar op dit album komen ze het dichtst in de buurt.

Tja, wat hier te schrijven? Het enige album van de Bunnies dat ik ken, maar wáárom ken ik eigenlijk slechts eentje van dit collectief? Onbegrijpelijk dat ik nooit naar meer op zoek ben gegaan, want dit vind ik een ijzersterke plaat. Heerlijke popliedjes als Silver worden afgewisseld met wat scherper en donkerder werk dat me allemaal prima bevalt.

Daarbij komt: McCulloch heeft een erg krachtige stem die me dagen door het hoofd kan spoken.

"Flames on your skin of snow turn cold,
Cold, as the wind that blows, through my..
Heeaaaadstoooone"

Een unieke plaat die naarmate je hem vaker gaat luisteren steeds beter wordt. De- teksten zijn schitterend geschreven, melodieen heerlijk veerzijdig, McCulloch's stem bijzonder krachtig en de sfeer is onovertroffen. Zou toch graag eens wat meer van de heren proberen, iemand tips voor me?

4,5 sterren

Heaven up here en Porcupine vind ik persoonlijk hun beste.

Eigenlijk zijn alledrie de voorgangers goed, ik vind ze zelfs beter als deze, al denk ik dat Heaven Up Here de moeilijkste is.
Ik zou Porcupine proberen, die sluit nog het meest aan bij Ocean Rain.

Ik vind Porcupine dan net weer de moeilijkste, en ook de minst geslaagde.

Ik zou voor Heaven Up Here gaan, en daarna voor Crocodiles.

Heaven Up Here is essentieel materiaal. Verwacht echter geen poppareltje met strijkers, maar een echte Post-punk topper met een getormenteerde Ian en een band op het toppunt van hun mogelijkheden. Crocodiles is ook sterk , hier hoor je The Doors invloeden nog meer dan op hun andere platen.

En vooral ook de VU natuurlijk.

Ja, op Crocodiles sloegen de VU-meters altijd goed uit als je een tape-je maakte.

Het voordeel van de special edition, m.n. van Heaven up Here, is de live nummers zoals - All My Colours - later herdoopt in Zimbo met o.a Burundi Black voor de percussie.

D'r zijn live nummers waarop IM live bijna JM 'rapt'. Dit album OR is IMBO (die b = bescheiden) de mooiste E&B plaat van de eerste serie - wel één met het minste 'ballen-gehalte'. En cojones daar staan ook sterren voor!

Echo & The Bunnymen bivakkeerde begin jaren ’80 in de twilight zone tussen de mainstream en het alternatieve cirtcuit. Nummers als Seven Seas en Bring On The Dancing Horses flirtten met de hitparades, maar op basis van hun albums passen de Britten beter in het rijtje met The Smiths, The Cure en Lloyd Cole & the Commotions.

Terwijl tijd- en soortgenoten als Simple Minds en U2 doorstootten naar het grote publiek, bleven Echo & The Bunnymen steken in de kleinere zalen. Maar daar hoeven we niet rouwig om te zijn. Daar komen ze het beste tot hun recht. De Bunnymen hebben nooit concessies hoeven doen, ze speelden het spel zoals zij dat wilden. Ook Ocean Rain klinkt weer heerlijk eigenwijs.

Maar waar hun vorige albums opvallen door schurende rocksongs (met hakkende gitaren van Will Sergeant) is Ocean Rain gehuld in een serene waas. Geen rammende Pete de Freitas op drums, maar voorzichtig roffelend met kwastjes en cymbalen. Geen raggende gitaren, maar epische strijkorkesten. Ocean Rain klinkt groots, theatraal en poëtisch. Maar jongens, wat is dit mooi.

Silver laat meteen horen dat de Bunnymen een nieuwe koers varen, en het magnifieke Nocturnal Me bevestigt dat het de goede koers is. McCullough brengt het met veel gevoel voor drama.

Chrystal Days blinkt door het prachtige gitaarwerk, net zoals bijna-hit Seven Seas en het grandioze My Kingdom.

Smaken verschillen, maar over het beste nummer van Ocean Rain hoeven we eigenlijk niet te discussiëren: The Killing Moon. Ian McCullough noemde het zelf eens 'het mooiste nummer ooit geschreven'. Omdat het zo’n arrogante kwal is zou je eigenlijk niet willen toegeven, maar ik zoek nog steeds naar argumenten...

Ocean Rain bulkt van het zelfvertrouwen. Laat die andere bands maar 'groter' worden, de Bunnymen hadden dat niet nodig.

Ik ken alleen de eerste 4 albums die heb ik op vinyl de latere albums zijn mij eigenlijk vreemd

Voor een dikke 5 euro op ebay gekocht
in de enkele, geremasterde versie.

Jammer dat de extended versie van The Killing Moon ontbreekt.
Leek me leuker dat de twee laatste live tracks.

het hoogtepunt van Echo.
Sterke plaat en niets vervelend op te vinden.

Thorn of Crowns is bloody awesome

Puur genieten hoor, die 80s sound die ik meestal niet echt waardeer doet het nu prima. The killing moon is terecht een single, wat een heerlijk nummer. De rest klinkt ook prima, geen zwakke momenten!

Ik zag Echo and the Bunnymen een paar dagen geleden op Rock Zottegem. Hun muziek was mij onbekend, ik kwam eerder voor the Pretenders. Na afloop was ik stukken meer onder de indruk van Echo and the bunnymen. dus wanneer ik thuiskwam zocht ik naar platen van hen in mijn vaders platenkast en ik vond Heaven Up Here (die goed te pruimen was). Eergisteren zag ik deze toevallig liggen en ik pakte hem maar mee. Maar wat een tegenvaller, live speelden ze stevig, ik vond het samenspel van de ritme gitaar en de lead gitaar fantastisch, maar hier spelen ze heel soft, met veel synth's (80') en viooltjes. Niets voor mij deze plaat, jammer

Probeer dan gewoon Crocodiles of Heaven up Here - dit is qua geluid hun mooiste, maar ook meest traditionele en meetst kitschige plaat. Ga je voor muziek met ballen kies dan een van de andere 2. En vandaaruit deze weer terugdraaien.

Het mooiste Echo & The Bunnymen nummer staat op deze en is de titeltrack. Verder zijn ook Nocturnal Me en The Killing Moon fantastisch.

Kleine 3,5 *

Deze ben ik gaan luisteren door de lovende woorden van musicmeter gebruikers.

Het is apart. Beetje sfeertje uit het Midden Oosten soms als je naar de middelen luistert. Het album kan zo onder 'n film gezet worden als je de zang weghaalt. De zanger heeft helaas wel 'n rukstem. Er staan leuke nummers op. M'n favoriet is "The killing moon", duidelijk de beste. "The Yo-Yo man" slaat echt nergens op, wat 'n flutnummer.

Wel een aardig (en kort) album. Hangt tussen 3* en 3,5* in

Kan je niet serieus menen.

En of ik dat kan. Ik vind 't geen fijne zangstem. Veel te veel timbre.

..kan dat, een te veel aan klankkleur ?