menu

Echo & The Bunnymen - Ocean Rain (1984)

mijn stem
4,01 (578)
578 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Korova

  1. Silver (3:18)
  2. Nocturnal Me (4:50)
  3. Crystal Days (2:23)
  4. The Yo-Yo Man (3:10)
  5. Thorn of Crowns (4:45)
  6. The Killing Moon (5:40)
  7. Seven Seas (3:19)
  8. My Kingdom (4:03)
  9. Ocean Rain (5:20)
  10. Angels and Devils * (4:24)
  11. All You Need Is Love [Live at Brian's Sessions] * (6:45)
  12. The Killing Moon [Live at Brian's Sessions] * (3:27)
  13. Stars Are Stars [Live at Brian's Sessions] * (3:05)
  14. Villiers Terrace [Live at Brian's Sessions] * (6:00)
  15. Silver [Live & Brian's Sessions] * (3:25)
  16. My Kingdom [Live Version] * (3:58)
  17. Ocean Rain [Live Version] * (5:17)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur: 36:48 (1:13:09)
zoeken in:
avatar van muismat
4,0
Godverdomme, dit is muziek!

avatar van Chameleon Day
4,0
muismat schreef:
Godverdomme, dit is muziek!


Wat dacht je dan, een broodje kroket?

avatar van stoepkrijt
3,0
Tsja, wat moet ik hier nu over zeggen? Dit is best een goed album, maar graag ernaar luisteren doe ik eigenlijk niet... Ik vind het allemaal wat simpel klinken en iets te vrolijk (mag ik dat poppy noemen?) Enerzijds heb ik het gevoel dat dat niet goed bij de muziek past, anderzijds vind ik het wel een interessante combinatie.

Hoe dan ook: Dit album is op zijn minst degelijk te noemen en ondanks het feit dat ik het niet vaak zal opzetten vind ik het best een fijn album. Wel jammer dat The Killing Moon zo ver boven de rest uitsteekt.

avatar van herman
4,5
Vanochtend kwam opeens het titelnummer voorbij op de radio. Schitterend als je onverwachts zulke fraaie muziek voor je kiezen krijgt. "Screaming from beneath the waves", wat zingt McCulloch het toch ook heerlijk intens.

avatar van aerogp1
4,0
herman schreef:
Vanochtend kwam opeens het titelnummer voorbij op de radio. Schitterend als je onverwachts zulke fraaie muziek voor je kiezen krijgt. "Screaming from beneath the waves", wat zingt McCulloch het toch ook heerlijk intens.

Radio?! Uniek, ik heb dat nog niet mee mogen maken. Intense muziek, op een intens album!

avatar van herman
4,5
Studio Brussel.

avatar van tsjong
2,5
Deze vanochtend aangeschaft. Wat een prachtig artwork heeft dit album.

avatar van MartinoBasso
3,0
Ik snap de hoge beoordeling van dit album wel, maar ben zelf geen fan van Ocean Rain. Waar ik de eerste 3 albums spannende post-punk vind, vind ik Ocean Rain wat aan de saaie en pretentieuze kant.

avatar van Vinck
4,5
Ocean Rain en The Killing Moon zijn geniale nummers, de rest blijft (momenteel) nog niet hangen.

avatar van orbit
4,5
Probeer Nocturnal Me vooral dan nog eens een paar keer! Seven Seas als goede tweede daarna.

avatar van Amicus
4,5
Echt

Voor mij is elk numer zowat geniaal hoor, The Killing Moon is natuurlijk het prijsnummer maar nummers zoals Nocturnal Me, Silver en Seven Seas kunnnen zeker ermee doorgaan, en daarmee bedoel ik dat ze super zijn

avatar van orbit
4,5
Sterker, zijn nog betere nummers dan Killing Moon!!

avatar van muismat
4,0
Mooi album, heb hem net voor het eerst in zijn geheel beluisterd, en het doet mij in eerste instantie een beetje aan The Waterboys denken.
The Killing Moon blijft toch wel mijn favoriet en bezorgd mij bijna altijd weer kippevel.

avatar van dazzler
5,0
OCEAN RAIN 1984

Trek een blik violen open en je plaat wordt meteen ondergedompeld
in een zweem van kunstzinnigheid. Het is een wat oneerbiedige boutade
waarmee wat meewarig wordt neergekeken door postpunks op Ocean Rain.

En we moeten toegeven: weg zijn de scherpe gitaren en de donkere buien.
Met Ocean Rain boorden Echo en de konijnenmannen een breder publiek aan.
Zoiets klinkt altijd een beetje verdacht. En de plaat bijwijlen ook een beetje soft.

De single silver zet al meteen de toon. Overladen met string arrangementen
(denk ook aan The Lexicon of Love van ABC) en een lalala refrein dat Jim Kerr
de gordijnen injaagt. Maar de song is best en de tekst staat stijf van de poëzie.

In Nocturnal Me vaar je de indigo grot binnen om deel te nemen
aan het vleermuizenbestaan. Eén van de troeven van Ocean Rain is de wijze
waarop men akoestische gitaren durft inzetten. Ook nu weer hoor je tussen
de notenbalken de liefde voor het werk van The Doors. Prachtig nummertje.

Crystal Days vind ik net iets te dicht bij Silver en Seven Seas aanleunen.
Een scheurgitaar zorgt echter tijdig als van oudsher voor het nodige venijn.
En The Yo-Yo Man is sterker in zijn arrangement dan als song.

Thorn of Crowns is het meest donkere nummer op Ocean Rain
en paart een Jim Morrison performance aan een Nick Cave attitude.
De gitaren van dienst wijzen richting Joy Division. Melodramatiek troef.

De andere kant begint met bloedmooie The Killing Moon dat samen
met There Is a Light That Never Goes Out (The Smiths) en The Unforgettable Fire (U2)
tot de meest perfecte popsongs ooit kan gerekend worden. Als een wolf huil ik dan mee
met het refrein. Fate, up against your will ... een lyrische catharsis van een tekst.

Seven Seas trilt op de snaren van bas en strijkers. Burning my bridges
and smashing my mirrors ...
opnieuw neemt Ian McCulloch de luisteraar mee
in een song die je even bevrijdend wil optillen uit je dagelijkse beslommeringen.
Meezingbare single zelfs die het niveau van het album strak en hoog houdt.

Een soort misthoorn kondigt het akoestische tij aan dat je uitnodigt
op de vleugels van zijn golfslag. Net als Thorn of Crowns flirt My Kingdom
met Messiaanse metaforen. De stem en de lyriek van McCulloch behoorden
voor mij lang tot de best bewaarde geheimen van de postpunk. Heerlijke gitaar.

De titelsong gaat gebukt onder een wolkendek van violen.
Hoe mooi ook, de song mist daardoor toch een beetje power.
Ians stem zeilt de grot weer uit, de horizon tegemoet.

Ocean Rain en The Unforgettable Fire. De grot en het kasteel.
De Schotse regen versus het Ierse vuur. Beide groepen worden volwassen
in het jaar 1984 en slagen erin om hun songs rijker te arrangeren en hun boodschap
op die manier bij een breder publiek te brengen. Echo & The Bunnymen en U2.

Het is wachten tot 1987 voor beide groepen met nieuw werk komen.
U2 zal de wereld veroveren met The Joshua Tree. Echo & The Bunnymen
zet zichzelf op een zijspoor met een veel te radiozoet, titelloos album.
Maar in 1984 brachten beide bands de hemel een beetje dichterbij.

avatar van freddze
5,0
Heel mooie recensie!

avatar van herman
4,5
Inderdaad, schitterend beschreven. Al vind ik juist de titelsong wel erg mooi.
Grappig ook dat vergelijk met U2.

Krijg gelijk zin het album weer eens te draaien.

avatar van dazzler
5,0
Dank voor de compilenten.

Ocean Rain is zo'n plaat waarvan je denkt: hoe komt het dat ik daar nog nooit
wat zinnings bij geschreven heb? Laat ik dat meteen al beluisterend doen.

De herbeluistering bevestigde dat ik 3, 4 en 9 geen 5* song vind,
maar zorgde wel voor de herontdekking van Thorn of Crowns.

Toch is het geheel hier meer dan de som der delen: voorlopig nog steeds een 5* album.

avatar van likeahurricane
4,0
live in de Melkweg

Seven Seas

avatar van pmac
4,0
Mooie plaat. De nummers ademen een jaren tachtig sfeer met de typische galm van een jaren vijftig geluid . Het past goed bij de composties die sober in elkaar zitten en een passend decor vormen voor de gekwelde stem van Ian McCullough. "Under blue moon I saw you".....en je gaat gelijk spontaan verder zingen.

pmac schreef:
Mooie plaat. De nummers ademen een jaren tachtig sfeer met de typische galm van een jaren vijftig geluid . Het past goed bij de composties die sober in elkaar zitten en een passend decor vormen voor de gekwelde stem van Ian McCullough. "Under blue moon I saw you".....en je gaat gelijk spontaan verder zingen.


Sober? Dat kan ik moeilijk rijmen met de breed ingezette vioolpartijen hier en daar - sober is Crocodiles, maar deze zeker niet en "galm van een jarenvijftig geluid" klinkt me ook als een contradictio in terminis in de oren (pun intended); de middelen waren er toen gewoon nog niet.

De platenmaatschappij had duidelijk geld over voor E&B en dat is hier helemaal duidelijk te horen. Wil je het verschil over wat productie en budget vermag? Draai dan dit album The Sound - From the Lions Mouth (1981) en dit album Echo & The Bunnymen - Heaven Up Here (1981) maar eens na elkaar en bedenk dan dat het gaat om albums uit hetzelfde jaar, geproduceerd door dezelfde producer. Opvallend, maar heel waar.

avatar van LucM
5,0
In wezen is Ocean Rain grotendeels een akoestisch album waarbij een lading violen wordt toegevoegd. Het klinkt daardoor wat symfonisch maar ook atmosferisch en mystiek. Wat mij betreft één van de beste albums van de jaren '80.

avatar van pmac
4,0
[[[i]i]Sober? Dat kan ik moeilijk rijmen met de breed ingezette vioolpartijen hier en daar - sober is Crocodiles, maar deze zeker niet en "galm van een jarenvijftig geluid" [/i[/i]


Ik bedoel sober in de zin dat de composties niet ingewikkeld in elkaar zitten. Geen plotselinge wendingen of ingewikkelde ritmes.

pmac schreef:
[[[i]i]Sober? Dat kan ik moeilijk rijmen met de breed ingezette vioolpartijen hier en daar - sober is Crocodiles, maar deze zeker niet en "galm van een jarenvijftig geluid" [/i[/i]


Ik bedoel sober in de zin dat de composties niet ingewikkeld in elkaar zitten. Geen plotselinge wendingen of ingewikkelde ritmes.


Daar kan ik niet zoveel mee - de meeste wave-songs kenmerken zich niet door verrassende wendingen, een klein aantal uitgezonderd. Luister nog eens goed, ook in vergelijking met de andere albums die ik noemde. Om je een en idee te geven:

Crocodiles: fris, open/luchtig qua klank - mijn idee: de meeste verrassende
Heaven up Here: typisch postpunk, 'zwaarder', vol geluid - mijn idee: de beste

Dit album: gepolijster, er is duidelijker veel meer tijd in de studio besteed - veel minder het 1 or 2 take gevoel dat m.n. Crocodiles wel heeft. Dit is onmiskenbaar het meest geproduceerde E&B album - er moet een fiks productie-budget in gezeten hebben en dat is te horen - don't be fooled. Imo: de mooiste

From the Lions Mouth: soberder qua productie, focus op emotie, sterk 1 take-gevoel, minder frutsels. Direct hit in mijn geval.

D'r zullen hier wel weer diverse zwalpsnuiten overheen vallen, maar ik geef gewoon mijn bevindingen/waarnemingen.

Simon Reynolds (Rip it up and Start Again, Postpunk 1978 - 1984) zegt over dit album: Ocean Rain, their fourth album, was lush, orchestrated, and with the orgasmic moans of 'Thorn of Crowns', overly erotic for the first time. (p.454)

Lijkt me niet echt te rijmen met sober. Overigens bevat dat hoofdstuk wel een boeiende vergelijking tussen U2 en E&B - en wordt Mac itt Bono wel degelijk een erotische uitstraling toegedicht. Mac schijnt U2 music for bricklayers and plumbers te hebben genoemd

avatar van pmac
4,0
Prima uiteengezet jongen. Ik ken niet alle lp's van Echo. Maar lees ook nog even in welke context ik het woord sober gebruik want ik val anders in herhaling. Uiteindelijk vinden we het allebei een prima lp toch?

Met de jaren 50-galm bedoel ik overigens het Be-Bob-a-lula geluid (Gene Vincent). De digitale reverb was er nog niet maar de springreverb bestond toen wel.

avatar van rkdev
4,5
Schitterend sfeervol album dat vooral aan het einde van de plaat al zijn pracht vrijgeeft. Het album begint geweldig met 'Silver', 'Nocturnal Me' en 'Crystal Days' maar zakt dan even weg met 'The Yo-Yo Man' en 'Thorn of Crowns' (wel een heel erge The Doors rippoff).

Aan kant B kan ik niks anders dan 5* geven, want wat een geweldige nummers zijn 'The Killing Moon', 'Seven Seas', 'My Kingdom' en 'Ocean Rain'. Briljant.

dazzler schreef:
De andere kant begint met bloedmooie The Killing Moon dat samen
met There Is a Light That Never Goes Out (The Smiths) en The Unforgettable Fire (U2)
tot de meest perfecte popsongs ooit kan gerekend worden. Als een wolf huil ik dan mee
met het refrein. Fate, up against your will ... een lyrische catharsis van een tekst.
...
Ocean Rain en The Unforgettable Fire. De grot en het kasteel.
De Schotse regen versus het Ierse vuur. Beide groepen worden volwassen
in het jaar 1984 en slagen erin om hun songs rijker te arrangeren en hun boodschap
op die manier bij een breder publiek te brengen.

Erg mooi gezegd dazzler, en volledig mee eens.

avatar van dazzler
5,0
rkdev schreef:
Erg mooi gezegd dazzler, en volledig mee eens.

Behalve dan dat Echo & The Bunnymen geen Schotten zijn, merk ik nu plots.

Hoe kwam ik daar nou weer bij?

avatar van Premonition
3,5
In de war met Simple Minds? Schotse regen = Sparkle in the Rain?
Een vergelijking tussen Ocean Rain, New Gold Dream en The Unforgettable Fire is natuurlijk beter

dazzler schreef:
Behalve dan dat Echo & The Bunnymen geen Schotten zijn, merk ik nu plots.

Hoe kwam ik daar nou weer bij?


Met een famielienaam als McCulloch kan een mens die vergissing al eens begaan me dunkt.

avatar van orbit
4,5
En in Liverpool ben je al halverwege natuurlijk

avatar van Premonition
3,5
Richting Ierland

Gast
geplaatst: vandaag om 19:05 uur

geplaatst: vandaag om 19:05 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.