Donald Fagen - Sunken Condos (2012)

Na wederom een luisterbeurt verhoog ik mij stem met een halve punt. Is gewoon een top(!) Steely Dan album. Zit niets verkeerds aan. Gewoon een album dat je altijd op kunt zetten. Prima begeleiding ook, maar dat kun je wel aan ome Donald overlaten (Lekkere gitaarsolo op "Wheater in my Head").Gewoon een jaartje in de studio bivakkeren!

Ik had niet in de gaten dat dit een Steely Dan-spinoff was, anders was ik er waarschijnlijk niet aan begonnen: veel te slappe hap naar mijn mening. Bij Rock/Jazz hoop ik juist op iets ruws, iets rauws. Als dat het niet is, hoop ik op iets eindeloos subtiels. Steely Dan en zo ik nu weet ook Donals Fagen zitten er precies tussenin en houden het vooral gezellig. Beetje catchy deuntjes, funky geluidjes, wat sferische triangeltjes en voorzichtige zang. Het is goed gemusiceerd maar als ik zo kon spelen dan zou ik er spannendere dingen mee willen doen. Niet mijn ding dus.

Grote woorden voor iemand die niet eens het verband tussen Fagen en the Dan kende.

O ja, sorry. Ik ga wel eerst even de hele wikipagina over Steely Dan en Fagen uit mijn hoofd leren en zal dan het bericht nog eens plaatsen...

Hoe had ik zo stom kunnen zijn om mijn best te gaan doen om onder woorden te brengen waarom ik deze muziek niet zo bijzonder vind..?!

Als je de onderliggende subtiliteit en complexiteit in de ogenschijnlijk gemakkelijk in het gehoor liggende muziek van de Dan en Fagen niet hoort, is het inderdaad niet jou ding. Dan hoef je je wat mij betreft ook niet verder te verdiepen in de band en haar spin-offs, maar de muziek afserveren zonder de basiskennis lokt altijd reacties uit, Niek.

Oei, nu maar hopen dat ik voldoende basiskennis heb Ik vind Steely Dan een uitstekend stel muzikanten.Hun albums ken ik van haver tot gort. Tot en met The Royal Scam was ik laaiend enthousiast. Alles daarna, inclusief het solowerk van Fagen, bevalt mij minder. Knap gemaakt en geproduceerd, topmuzikanten en toch raakt het me niet meer. Te glad en te sophisticated naar mijn smaak. Het neigt naar mooi muzikaal behang. Ik vind ook dit album weer geen hoogtepunt maar een herhalingsoefening met hetzelfde euvel. Goed en knap gemusiceerd maar niet boeiend.

Wat is basiskennis? Wat is afserveren?

Ik wist de naam van één van de bandleden van Steely Dan niet. Wel had ik ooit Steely Dans Aja geprobeerd en die vond ik weinig aan (zelfde verhaal als hier). Dan ga ik me daar verder ook niet in verdiepen. Deze plaat viel op door een hoog gemiddelde dus dat wilde ik proberen. Vond het weer saai en toen ik er vervolgens achter kwam dat de man van Steely Dan komt, maakte dat eea duidelijk.
Als ik dan vervolgens mijn lagere score wil uitleggen en de reactie daarop impliceert dat ik geen recht van spreken zou hebben omdat ik niet op de hoogte was van de connectie tussen Fagen en Dan, dan knap ik daar een beetje op af. Ik heb geen zin elk negatief bericht onder te dompelen in oneindige nuances en verwijzingen naar de subjectiviteit van muziek. Ik had ook een lage voldoende uit kunnen delen en zonder uitleg weg kunnen wezen. Een reactie als de jouwe geeft tenminste aan wat het is dat mij ontgaat in de muziek; die van Oldfart is een dooddoener.

Snap de discussie niet zo goed, want dit is toch geen vreemde stelling?

Ik ken dit album niet, maar ben wel goed bekend met Steely Dan. Van mij hadden ze op zich ook rauwer mogen klinken. Heerlijke jazzinvloeden en erg sterke composities, maar ze mogen van mij ook wel eens vurig losgaan zoals Gong of Hatfield & the North.

Wat is basiskennis?

Wat is afserveren?

Slappe hap moet je wat letterlijker nemen - het is waarschijnlijk geen festijn vol distortion en feedback.

Ik heb eigenlijk helemaal geen zin om in deze discussie verzeild te raken, maar er moet me toch iets van het hart : het is inderdaad leuk en handig om te weten dat Donald Fagen de helft van Steely Dan is, maar als je dat niet weet ontneemt dat je toch niet het recht of zelfs maar het vermogen om over deze plaat een oordeel te vellen? Als Niek het nou wèl een goede plaat had gevonden, was dát oordeel dan óók minder valide geweest omdat hij Fagens achtergrond niet kende? Die achtergrondkennis kan zeker nuttig zijn om deze plaat met andere oren te beluisteren en er zo een andere en misschien genuanceerdere mening over te krijgen, maar dat kan toch geen vereiste zijn?
 

Touché. Eens met je redenering. Weinig of geen achtergrondkennis kan bovendien imo zelfs bevrijdend én objectiverend werken bij het beluisteren van een album.

The Nightfly was goed, Kamakiriad was al minder, Morph The Cat was veel herhaling van eerdere albums en Steely Dan. Ik had stilaan wel gehoopt dat dat zijn laatste plaat zou zijn, maar helaas. Ik heb deze plaat nu meerdere malen beluisterd en het is wederom herhaling op herhaling en het kan misschien wel goed en perfect gespeeld zijn maar ik heb het gevoel dat helemaal niemand meer op deze muziek zit te wachten. Alles lijkt op iets wat al een eerder op plaat is gezet door Fagan. Gebruik het maar als hele zachte achtergrondmuziek in een jazz cafe.

Steely Dan was muzikaal zowat perfectionistisch als het maar kan zijn. Dat levert een mooi repertoire op en aan de andere kant ook een wat klinische. Donald Fagen solo is vooral rondom The Nightlfy gehangen. Dit Sunken Condos borduurd daar eigenlijk ook wel op door. Zijn stem is nog steeds markant en goed in vorm. De muziek is stijlvol en degelijk ingekleurd. Het luisterd soepeltjes weg, maar dat drinkt water ook als je dorst hebt, zonder dat je eigenlijk echt iets geproefd hebt. Het enige wat er boven uitspringt is de jaren zeventig vibe van Out of the Ghetto. De rest zit muzikaal voornamelijk op een lijn en lijkt wat sfeer betreft inwisselbaar voor elkaar te zijn. Iets meer spanning was welkom geweest.

Ik ben dus wel een groot Steeley Dan (en dus ook Donald Fagen) fan, en ik heb alle 4 zijn solo albums. Maar deze (vierde) had van mij niet gehoeven. Want als ik eerlijk ben moet ik zeggen dat ik dit allemaal heel braaf en vooral heel saai vind. Ik heb het album verschillende luisterbeurten gegeven, maar haak nog steeds na het vierde nummer af...daarna kan ik nummer vijf niet meer van drie, een, zes of twee onderscheiden en vind het een grote eenheidsworst. Jammer....Sunken music...

ps: en toch geef ik nog een drie, dat heeft gewoon te maken met de enorme goede geluidskwaliteit, er is wederom veel zorg besteed bij het maken van dit album...dat is wel duidelijk.

O ja, en de hoes is natuurlijk ronduit prachtig!

Maar matig album, nummers zijn saai, lijken op elkaar en geen enkel nummer springt er uit. De voorgaande solo albums van Donald Fagen waren stukken beter.

Jammer dat deze topmuzikant niet op zijn waarde wordt geschat

Waar lees jij dat dan, Neal?

Fagen is absoluut een topartiest. En ook solo is hij genietbaar. Maar verrassend is het allemaal al lang niet meer.
Een Steely Dan album of soloplaat van de meistro..... in feite klinkt het allemaal hetzelfde.

Omdat dit album zijn meest persoonlijke is verwacht je eigenlijk wat meer spanning en getergdheid. Maar onze vriend blijft vasthouden aan de wat zakelijke jazz/funk pop die hij al jaren hanteert.
Ik begrijp ook wel de teleurstellingen die hier worden neergepent.

Ik vind Morph The Cat zo mogelijk beter dan The Nightfly, maar goed...

Ik heb dus dat boxje Cheap Xmas gekregen van m’n schatje en werk er met liefde doorheen. Oordeel volgt.

Ja, vind ik ook wel wat zonde.
Ik laat me meeslepen door de geweldige muziek, de spitsvondige teksten en de daarbij passende voordracht en ik ben om. Saai zal het best zijn enzo, ik vind het vooral echte klasse.

Na jaren weer eens geprobeerd, en Steely Dan zit toch dieper in mij dan ik dacht. Tussen 1972 en 1980 heb ik hun zeven klassieke albums allemaal grijsgedraaid, maar na The nightfly was mijn interesse weg en heb ik hun platen eigenlijk nog maar zelden op de draaitafel en later in de CD-lade gehad, met uitzondering van Can't buy a thrill en Aja. Maar als ik ergens op een feestje kom waar Steely Dan opstaat weet ik precies hoe het nummer heet, op welke plaat het staat, het hoeveelste nummer op welke plaatkant het is, welk nummer ervóór staat en welk nummer erna komt – dat soort dingen krijg je er denk ik nooit meer uit. En als ik Sunken condos nu weer eens draai kom ik toch ongewild weer onder de betovering van die perfecte arrangementen, de superbe muzikanten, die luie swing, de gelikte blazers en mondharmonica om accenten te leggen, de dameskoortjes die nooit tegen de haren in zullen strijken, het vlekkeloze geluid en bovenal natuurlijk die wereldwijze en licht slissende stem van Donald Fagen zelf, die sinds Do it again niets aan nuance en druipende ironie lijkt te hebben ingeboet.
        Hoogtepunten zijn voor mij I'm not the same without you met dat heerlijke gitaarloopje in het begin en die leuke tekst (want met zo'n titel verwachtte ik een relaas over een man die met liefdesverdriet aan de grond zit) en vooral Weather in my head, feitelijk een bluesje maar met een lekker scherpe begeleiding en een geweldig refrein, en daardoor eigenlijk gewoon ontroerend – misschien niet een woord dat je verwacht om de muziek Donald Fagen te omschrijven, maar hier past het toch wel, net als bij zijn confrontaties met de jongere garde op Slinky thing en The new breed. Ik had het niet gedacht, maar na al die jaren blijkt Fagen mij nog steeds te kunnen betoveren, en oude liefde roest kennelijk niet. (Ben ik trouwens de enige die in Miss Marlene echo's van I.G.Y. hoort?)

Dat hoor ik niet. Maar Miss Marlene is wat mij betreft wel (net als I.G.Y.) het prijsnummer van het album.

Verder is het een prima album. Niet beter dan zijn voorgaande werk. Nummers als Weather in My Head en Miss Marlene zal ik nog vaker opzetten. Memorabilia vind ik ook erg lekker klinken. De rest is van standaard Fagen-niveau.

Dirruk, ik doel bij Miss Marlene op het stukje tussen 0:12 en 0:18, wanneer dat loopje van het toetseninstrument (is dat de Fender Rhodes?) mij sterk aan het loopje van het keyboard op I.G.Y. vanaf 0:17 doet denken.

Aah nu hoor ik wat je bedoelt. Ik zie dat de Fender Rhodes wordt gebruikt (samen met 50 andere instrumenten).

Ja, óndergearrangeerd is Fagens muziek zelden...

Het zal zonder meer perfecte muziek zijn, maar een beetje saai is het wel....daarbij, na drie solo albums van hetzelfde geloof je het onderhand wel...

toch zit ik wel te wachten op iets nieuws, hetzij van Steely Dan ( = Donald Fagen nu) of op een soloalbum. Maar ja hij zit gemakkelijk een jaar in de studio.

Oerdegelijk album van Fagen .Het klinkt ietwat saai en belegen op het eerste gehoor , zoals alle albums van Fagen , maar het zit zo verdomd goed in elkaar. Je zou bijna willen dat iemand eens een valse noot speelde.
Ideale muziek om bij te werken , al heb ik vaak het idee na afloop waar ik naar heb geluisterd. Maar het stoort niet . Gewoon degelijk zeggen we dan. 3 sterren.