Led Zeppelin - Houses of the Holy (1973)

Waarom zou dat niet mogen? Sommige nummers van ABBA vind ik ook geweldig, en zou ik dat moeten verzwijgen omdat ik rock/metal fanaat ben? Nee dat vind ik echt onzin, gewoon eerlijk zijn en gewoon zeggen wat je er zelf van vind, daar kom je volgens mij het verste mee.

Als hardrock/metal fan deelde je in de jaren 80, begin 90 eventuele andere liefhebberijen niet met je maten. Uiteraard heel dom en achterhaald. Maar zo was het toen nu één keer.

Ik was vroeger ook vrij eenzijdig altijd en luisterde vooral naar AC/DC, Motorhead en Iron Maiden, en soms ook wel naar Metallica. En als het rustige muziek moest zijn Pink Floyd. Ik vond echter sommige nummers van andere bands als Andre Hazes of ABBA ook erg mooi en soms kippevel nummers. Maar daar kon je toen niet mee aankomen als hardrock/metalliefhebber. Ook zaten er erg veel bij mij in de klas die van U2 hielden, meer het verwende en decadente rijkeluis volkje hield daarvan. En ik en nog 2 andere leerlingen waren echt buitenbeentjes in die klas destijds. Een echte strijd was het toen. Daarom is U2 om die redenen ook nooit mijn ding geworden, maar sommige nummers vind ik best mooi. Ik ben mij nu toch wel wat in die muziek aan het verdiepen en ze hebben inmiddels een indrukwekkend oevre opgebouwd natuurlijk waar iedereen veel respect voor moet hebben. Maar door de vervelende ervaringen vroeger op school zou het nooit 1 van mijn favoriete bands worden.

Ik snap best dat scholieren om die reden nooit volledig voor hun muziek smaak durfen uit te komen, vooral omdat het niet stoer is en jij je niet populair maakt bij je maten. Maar ondertussen sommige andere muziek wel echt fantastisch vind. Ik ben de laatste 6 jaar een echte inhaal slag aan het maken en heb door de jaren heen nogal wat moois gemist. Gelukkig kom ik erachter dat er nog heeeeel erg veeeeel meer is dan alleen maar hardrock/metal en Pink Floyd.

Exact! In die jaren werd alles steevast in hokjes geduwd. En daar hield je je dan maar aan. Gelukkig is, zoals ik al zei, alles in de loop er jaren veranderd en is het nu zelfs 'cool' om heel uitéénlopende muzieksoorten goed te vinden.

Ik denk dat het eerder met leeftijd te maken heeft, als je ouder word krijg je automatisch een bredere smaak.

En als het wel zo zou zijn wat jij zegt vielip, dan komt het misschien omdat er nu nog veel meer keuze is dan toen. Alles is al een keer bedacht en uitgevonden, en het valt niet mee om steeds wat nieuws te bedenken zonder dat je iets aan het na apen bent.

Zit ook zeker wat in Ricardo. Het zal wel een combi van beide zijn.

Als je de Remasters en How The West Was Won bezit dan lijkt me deze eigenlijk overbodig want slechts The Crunge ontbreekt op beide eerstgenoemde .
De rest is daar allemaal op terug te vinden .

Deze overbodig.

Nee joh, deze is net zo essentieel als de voorgaande 4 en het album hierna.

En How The West Was Won en BBC Sessions vind ik als live albums een echte kers op de taart.

Sommigen zijn begonnen met Remasters, en die leg je natuurlijk in de auto als je kort erna hun 6 klassieke studio albums hebt gekocht.

De eerste 6 platen van Led Zeppelin vind ik net zo essentieel als de eerste 6 platen van The Doors.

Voor mij verreweg het beste Led Zeppelin studio album. Alle nummers zijn klassiekers, op The Crunge na dan, maar dat nummer misstaat allerminst slecht op deze plaat.

Voor Zep liefhebbers echt een must have natuurlijk.

Ik vind dit een erg sterke Zeppelin plaat, er staan in mijn ogen 4 of 5 heel goede nummers op, en de rest is redelijk goed tot goed, maar vooral de eerste 2 nummers, No Quarter en ook wel Over the Hills and Far Away zijn allen 4 a 5 sterren nummers.
The Ocean vind ik net een tikkeltje minder, maar nog steeds erg goed.
Dan Dancing Days, een leuk nummer maar niet helemaal Zeppelin waardig.
Tenslotte Dyer Maker en The Crunge, Dyer Maker is niet echt aan mij besteed, al is het ook zeker niet slecht.
De enige misstap vind ik The Grunge, echt een draak van een nummer, maar dat word gelukkig ruimschoots gecompenseerd.

Ik neem aan dat je The Crunge bedoelt.

The Song Remains The Same en The Rain Song behoren tot mijn favoriete Zeppelin stukken. Over The Hills And Far Way is ook prachtig. Vroeger vond ik No Quarter altijd heel bijzonder, maar ik kan me geen moment voorstellen waarop ik het nog eens zou draaien. De overige nummers heb ik ook weinig mee. Ik vind het al met al geen geweldige Led Zeppelin plaat. De eerste drie nummers zorgen voor een hele krappe voldoende.

The Crunge klinkt veel beter live op How The West Was Won, zo ongeveer na 14 minuten in Dazed & Confused

Led Zeppelin mag beschouwd worden als 1 van de beste bands uit de begin jaren 70. Misschien wel de beste!!?? Een groep die keer op keer zeer degelijke platen op de mensheid los liet. Zo ook Houses of the Holy. Houses of the Holy is de meest gevarieerde en gewaagde plaat dat Plant en co. in die periode uitbrachten. Hard Rock met typische Folk en Blues geluiden. En met Soul - Reggae neigende nummers als The Crunge en D'Yer Mak'er heb je toch wat speciaals in huis. Gewaagd of irritant? Ik vind het gewaagd en geslaagd!!!

Zonder de minste twijfel een klassieker.

Inderdaad Leeds, dit is het meest gevarieerde album van Led Zeppelin, vergelijkbaar met Physical Graffiti, ook een erg gevarieerd album, alleen staan daar ook een paar mindere momenten op.

Vandaag heb ik deze weer veelvuldig in de auto gedaaid, en The Crunge is ook een geweldig lekkere en pakkende song, en helemaal geen minder nummer. No Quarter is echt 1 van de allerbeste Led Zep nummers, het duurde even voor ik daar achter was, maar wat een prachtige opbouw zit in dat nummer, en wat een mooie magische sfeer ook.

Het is mij om het even of ik nu deze of Led Zeppelin II het beste album van hun vind. Beiden albums waar geen enkel minder moment op staat.

De Graffiti-plaat duurt dan ook een slordige 80 minuten wat niet nieks is. Ik heb vooral veel moeite gehad om het tweede gedeelte van Physical Graffiti te verwerken. Maar ik kan nu zeggen dat die plaat misschien wel hun allerbeste is. Maar het blijft een moeilijke keuze natuurlijk.

Maar dat Led Zeppelin productief waanzinnig sterk was, tjah valt niet over te twijfelen. I, II, III, IV, Houses en Graffiti zijn nu eenmaal zuivere parels

Ik heb hetzelfde met Physical, ook cd 2 beluister ik bijna nooit, en dat album draait bij mij echt om cd 1, hoewel op de tweede cd ook nog erg mooie momenten staan. De eerste 6 albums zijn natuurlijk stuk voor stuk enorme klassiekers, en must haves om origineel in huis te hebben.

Van de eerste 6 Zep albums bevalt mij III nog het minst goed, al staan daar ook wel een paar erg mooie nummers op. Ik heb met III ongeveer hetzelfde als met cd 2 van Physical, mooie momenten, maar te weinig zin om dat vaak te gaan beluisteren.

Net als met The Doors, ook die eerste 6 albums mag en kun je gewoon niet missen, ook 6 klassiekers op rij.

Toch zeker die eerste

Soft Parade een klassieker noemen, daar blijf ik me toch tegen verzetten. En als je allerlei beoordelingen en recensies eens doorleest zul je merken dat velen dat met mij eens zijn, zeker toen de plaat net uitkwam.

Inderdaad. Maar The Doors deden nog slechter met hun laatste 2 albums. Zoals velen zeggen: geen jim, geen doors!

@Stijn_Slayer: Dat mag jij samen met een heleboel anderen best vinden hoor, geen probleem.

Alleen zijn er samen met mij dan weer velen die dat wel weer een klassieker en een must have vinden.

En waarom zou je die als enige (Morrison) Doors plaat nu juist laten liggen.

Ik vind het ook geen slechte plaat hoor (3,5*), maar je kan een album niet zomaar tot klassieker uitroepen.

Je hebt altijd met fans en verzetters te maken, maar iets kan pas een klassieker zijn als het min of meer algemeen geaccepteerd wordt, en dat is bij de Soft Parade niet het geval, zeker niet als je 'm vergelijkt met de andere albums van the Doors, of met albums als Dark Side of the Moon en Sgt. Pepper's. Ik zou zelfs al héél erg voorzichtig zijn om Waiting for the Sun een klassieker te noemen, terwijl ik dat wel een goed album vind.

Na het uitkomen van de Soft Parade werd er toch even flink getwijfeld aan the Doors.

Alle platen met mythische legende en cult figuur Morrison vind ik zowiezo al een klassieker.

Hij is natuurlijk van mindere klasse dan de overige Doors platen, kun je ook zien hier op de site aan het minder aantal stemmen die gegeven is voor die plaat. En als er 1 keer negatief over een plaat gesproken word, dan is het voor velen ook vrij makkelijk om er in mee te gaan. Maar heel veel minder vind ik hem beslist niet t.o.v de rest. Jij mag het samen met meerderen geen klassieker vinden, ik vind van wel samen met vele anderen.

Deal?

Misschien kunnen we beter verder discussieren bij de discussie pagina van The Doors hierover.

Nah, een klassieker heeft meer te maken met een bepaalde status, denk ik. Ik vind Soft Parade eigenlijk ook niet echt minder dan Sgt. Peppers of Dark Side, maar die laatste twee erken ik wel als klassiekers, al vind ik ze zelf minder goed. Ok Computer vind ik vreselijk, maar ik bepaal dan toch niet zelf dat het geen klassieker is? Ik kan het hooguit onterecht vinden.

Jij vindt dat het een klassieker zou moeten zijn. Vijf klassiekers voor een band is mooi zat toch, haha. Deal?

Tja wie of wat bepaald wat of wanneer een album een klassieker is?

Jij kijkt meer naar de meest verkochte albums, en albums die vooral bij een groot publiek bekend zijn.

Zappa heeft b.v ook vrij veel klassiekers die niet veel verkocht zijn, omdat het niet toegangkelijk is. Maar omdat de muziek goed is die erop staat en Zappa een legendarische cult figuur is kun je bij veel van zijn albums ook wel van klassiekers spreken vind ik.

Het is maar net wat voor maatstaven je relateert aan wat een klassieker is. Een album als The Soft Parade word je nu vandaag de dag in diverse cd shops nog steeds mee dood gegooid. Als dat album niet verkocht werd omdat hij niet goed zou zijn, dan zou hij never en nooit meer te vinden zijn geweest.

Jij vind verkoop aantallen en populairiteit een graadmeter of iets een klassieker is. Maar ik kijk meer naar de muziek die erop staat, en wat voor status een band heeft. Tuurlijk heeft populairiteit er ook mee te maken en verkoop aantallen, maar een mythische status en de pure kwaliteit van de muziek natuurlijk ook.

Ook kun je persoonlijk als individu natuurlijk ook iets een klassieker vinden, waar ook niets mis mee is vind ik.

En op basis van dat The Soft Parade volgens sommigen een stuk minder is dan het hele oevre van The Doors valt hij iets uit de toon, waardoor het weer een opvallend album is en zo weer een klassieker is. Je blijft erover praten over dat album.

wederom een nondiscussie in de orde van top 10 , beste dit, beste dat,en dergelijke bullshit waar amper over te discussieren valt anders dan, ja nee , wel niet etcetc blabla

classic or not, who cares

its the music that counts

De muziekliefhebbers en -critici natuurlijk. The Soft Parade wordt algemeen, zowel door liefhebbers als critici, als een minder album van The Doors beschouwd.

@ ricardo:

Niet elk fantastisch album is een klassieker toch? Ook al kan je van mening zijn dat dat wel zo zou moeten zijn.

Een minder bekend album kan eigenlijk al nooit een klassieker zijn. Klassiekers zijn wereldberoemd en door velen geliefd. De status die een band heeft maakt natuurlijk niet dat elk album dat door die band is uitgebracht automatisch een klassieker is. Of vindt je Old Ways van Neil Young ook een klassieker?

Bij Zappa zou ik eerder spreken van cult-klassiekers (want voor kleiner publiek, maar door dat publiek wel unaniem hoog gewaardeerd), met een album als Apostrophe dat misschien op het randje zit richting een wat meer mainstream status.

Ik denk dat persoonlijke smaak wel een rol speelt, maar dat die wel door vele anderen gedeeld moet worden. Als ik zou roepen dat 'Smoke on the Water' geen klassieker is, tja, dan verandert er echt niets aan de status van dat nummer.

"Een klassieker is iets dat een alomtegenwoordig en uniek symbool is van een vergane tijd, hoofdzakelijk vanwege inherente kwaliteit of representatieve status, vaak beschouwd met gevoel van nostalgie.

Het gebruik van de term klassieker kan een subjectief waardeoordeel vormen, wat voor de één een klassieker is, is voor iemand anders een nieuwe ervaring of productkwaliteit. In andere domeinen is een klassieker wèl een vastomlijnd begrip."

Quote wiki.

Zullen we het nu weer over het plaatje zelf gaan hebben? Wat vinden jullie eigenlijk van die smurf-soundeffects op die vocalen The Song Remains The Same?

Over Plant gesproken: dit is het laatste album waarop hij nog een beetje als zijn oude zelf klinkt, vind ik. Vanaf Physical Graffiti verdween dat gierend hoge een beetje, en vanaf die tijd heeft hij altijd hard moeten persen om zijn oude nummers nog ten gehore te kunnen brengen. Zijn stem is na het midden van de jaren '70 min of meer verdwenen, eigenlijk.

Ja, het is algemeen bekend dat Plant niet bepaald zuinig met z'n stem is omgegaan. Begrijpelijk ook wel, je bent jong, wereldberoemd, lang leve de lol.

Ik vind dat Plant op Physical Graffiti lekker rauw, en soms zelfs wat schor klinkt. Niet meer de klasse van voorheen, maar toch vind ik 'm daar een heerlijke stem hebben.

Als je zijn stem op z'n eerste soloalbums hoort lijkt dat op het eerste gehoor ook nog erg goed, maar dan schrik je toch even als je daarna Led Zeppelin III draait.

Nu zingt 'ie nog steeds beter dan vrijwel iedereen van zijn leeftijd, maar hij heeft eigenlijk een compleet ander timbre gekregen.

Na 4 topalbums weer een album van hoog niveau. The Song Remains the Same, the Rain Song en No Quarter