Asaf Avidan - Different Pulses (2012)

Zieltjes aan het winnen, Mctijn? Zelf heb ik het album nog steeds niet gehoord, maar misschien kun jij me overtuigen om te gaan luisteren.

Gewoon doen: je weet niet wat je anders mist

Het zou inderdaad mooi zijn als dit album ook een rol kan gaan spelen in de eindlijst.

Waarom zou ik zieltjes moeten winnen? Ik wil juist dat hij over 5 jaar nog steeds optreed op kleine podia i.p.v. in de HMH o.i.d.

Daarbij, anno 2012 hoeft je mensen niet meer te overtuigen om een album te luisteren toch? Een paar klikjes en je kan beginnen. Als hij niet bevalt, zet je 'm weer af.

Mededeling van Asaf op zijn Facebook:

Nominated for 5 World Music Awards!
Don't look at me - I'm just as surprised as you are...
I'm going to vote for Justin Bieber, but if you want you can vote for me here - klik

Vote for Justin Bieber? Die Avidan heeft in ieder geval gevoel voor humor.

Haha, ik ga wel even stemmen, want ook bij staat dit album op #1 van 2012.
edit: Je kan die awards niet heel serieus nemen. Al die artiesten bij elkaar en dan de tekst. World's best...

Ik hoorde dat Lady Gaga en kom hoe heet die Engelse boyband, oh ja: One Direction ook een nominatie hebben...
Oh nee he: ik zie nu bij 'best song & best band' dat One Direction er echt bij staat.... En Asaf staat naast André Rieu... Gelukkig staan er ook fatsoenlijke artiesten tussen en staat Asaf er 2x bij.

Wat een verrassing.
Met de nodige scepsis ben ik gaan luisteren , maar na een keer draaien was ik al overtuigd.
Dit is inderdaad een meesterwerk.
De stem is even wennen, maar het past wonderbaarlijk bij de liedjes .
Komt ook erg hoog in mijn lijstje.
Leuk dat hij binnenkort naar Nederland komt - ga er zeker naar toe

Vanwaar die scepsis? Toch niet die remix he?!

Ja inderdaad, ik had van hem alleen die remix gehoord en was daar niet zo kapot van.
Maar hier hoor je de artiest Avidan zelf, en dat is dan een verademing.

Asaf heeft ook niks met die remix te maken. Het is niet in opdracht gemaakt. Maar hij plukt er nu toch wel de vruchten van lijkt me zo.

Mijn eerste kennismaking met deze Israëliet, die met zijn oude band de Mojo's al een paar jaar aan de weg timmerde. Tot mijn verdediging moet ik zeggen dat het niet de remix van 'Reckoning Song' was die me op deze man attendeerde (inmiddels internationaal bekend als, zoals een vriend het verwoordt: 'dat kutnummer met die vrouw die steeds hetzelfde zingt'), maar het filmpje dat iemand begin dit jaar plaatste op Mume (waarschijnlijk Aerodynamic) van de single 'Different Pulses'.

Van het nummer, of eigenlijk de combinatie nummer en videoclip, was ik best ondersteboven, al leek een hele cd ervan me wellicht iets te zwaarmoedig. Bovendien bleef de aandacht voor deze plaat een beetje uit door een onbegrijpelijk lang uitgestelde release, waardoor ik uiteindelijk pas een maand of twee geleden het album voor het eerst draaide.

Met die zwaarmoedigheid valt het alleszins mee: met zijn toegankelijke, folky melodieën en soms wat malle muzikale keuzes blijft de cd over de volle lengte behapbaar. Hoewel niet lichtvoetig: de emotionele belevingswereld is die van de staat waarin de frisse lenteweide van de liefde is verdord tot een woestijnlandschap, Avidan kweelt in zelfverwijt, donkere en soms misdadige gedachtes, obscure referenties naar religie (dat laatste trekt altijd de aandacht bij een muzikant uit Israël: zo is 613 het totaal aantal ge- en verboden in de boeken van Mozes. Maar we zullen ons niet blindstaren op dit thema).

Zoals misschien is te verwachten van een muzikant die voor het eerst zonder zijn vaste band werkt, lijkt Avidan soms bewust bezig om de mogelijkheden die de studio zijn songs biedt te onderzoeken. Een liefde voor filmische muziek komt naar boven, een duidelijk Ennio Morricone-sfeertje. Vertrekkend vanuit die sfeer en de betrekkelijk simpele songs, kleurt hij de liedjes verder in op een uitermate eigenzinnige manier. Dit resulteert in een paar vreemde keuzes, zoals de 'lalala'- koortjes in 'Cyclamen'. Het is knap dat al deze bokkensprongen ook nog vrij goed werken, er zijn een aantal momenten op de plaat dat ik dacht, what the...., maar eigenlijk geen enkele dat ik me echt ging storen. Wellicht dat de meer eenkennige luisteraar daar anders over denkt, maar de vraag is of die niet sowieso al afhaakt bij de stem van Avidan.

Het album heeft die klankkleuren ook wel nodig, want buiten de emotionele lading en de boeiende arrangementen zijn de liedjes behoorlijk eenvoudig van vorm. Eenvormigheid ligt soms zelfs op de loer: zeker op de tweede helft van de plaat onderscheiden de meeste liedjes zich niet genoeg van elkaar in sfeer en opzet om mij volledig bij de les te houden.

Wellicht dat dit laatste ook de reden is dat deze plaat bij mijzelf nog niet tot de buitencategorie is doorgedrongen. Maar het is moeilijk aan te geven waarom precies want laat er geen twijfel over bestaan: dit is met gemak één van de beste tien popplaten van 2012. Ik zou graag naar één van zijn concerten gaan, en/of de plaat over een half jaar nog een paar keer draaien, om te kijken of dit een plaat is die rijpt of gaat tegenstaan. Een aanrader voor liefhebbers van mooi opgezette en meeslepende folkpop is het allicht wel zeker.

Uiteraard (in Maak kennis met...2012)

Mooi stuk weer!

En met die concerten moet het lukken: hij komt dit voorjaar naar Amsterdam, Eindhoven en Utrecht en ik kan hem live zoals al vaker gezegd echt van harte aanbevelen.

Thnx. Ja, ik ben wel half van plan naar de Effenaar te gaan als het mogelijk is, maar het is ook een beetje een financieel dilemma momenteel. Hopelijk vind ik gelegenheid, want dit lijkt me ook bij uitstek muziek die live op een heel andere manier tot leven kan komen.

Ik betwijfel het. Enkel op MuMe is hij nu veel populairder geworden, maar op RateYourMusic is zijn nieuwe album een stuk minder populair dan zijn werk met The Mojos en in de internationale pers wordt hij nauwelijks genoemd. Maar ik ben net als jou aan het proberen hem populairder te maken via mond-op-mond-reclame.

Asaf heeft een zeer bijzonder jaar achter de rug. Hij is al een aantal jaren bezig, maar dit jaar brak hij pas door dankzij een remix van Duitse producer Wankelmut. Een wereldwijde nummer 1 hit en dat vlak voor hij met zijn solodebuut komt. Helaas had het grote publiek daar geen belangstelling voor, maar - mede dankzij het enthousiasme van aERodynamIC - kreeg hij op deze site wel veel nieuwe fans. Met Different Pulses komt Asaf Avidan met een zeer fris geluid. Het karakteristieke stemgeluid zal bij veel mensen in het verkeerde keelgat schieten, maar voor anderen is het juist een enorm pluspunt. Ik wil toch de vergelijking met de hype van het jaar, Alt-J, maken. Natuurlijk zit er veel verschil tussen de twee, maar beiden proberen folk in een moderner jasje te stoppen. Of beter gezegd, Alt-J probeert het, Asaf Avidan doet het gewoon. Het klinkt nergens geforceerd hip, de Ennio Morricone-gitaartjes en de modern klinkende percussie passen hem perfect.

Dat is op zich niet zo raar omdat de release van dit album heel vreemd verloopt. Eerst in Israel, recentelijk was Duitsland aan de beurt en pas in 2013 komt de rest. Zelfs op zijn website staat op dit moment nog the album will be available in your country soon en ook via zijn Facebook store is ie niet te bestellen, dat was maar tijdelijk waardoor ik de cd met handtekening binnen heb, alleen door die actie was ie heel even te koop daar (ik meen maar 1 dag).
Dat er dus nog geen belangstelling is voor hem is dan ook niet zo raar. Wel dom van zijn platenmaatschappij natuurlijk maar dat is een ander verhaal. Asaf had het zelf ook graag anders gezien schreef hij een keer op zijn Facebook.

Daarbij is en blijft het een artiest uit Israël wat toch lastiger is. Vooral in Duitsland is hij behoorlijk populair geworden en daar zal die remix zeker aan bijgedragen hebben omdat Wankelmut een Duitser is.
Hij heeft daar al een aantal keer opgetreden n.a.v. Different Pulses waar dat hier nog moet gaan gebeuren.
Ik vrees zelfs voor een publiek dat vooral voor 'die ene hit' komt en dat was de vorige keer met de Mojos wel anders. We zullen zien. Ik hoop dat het meevalt.

Dat hij het hier op de site goed doet vind ik te gek natuurlijk want Asaf is toch een beetje mijn promo-kindje op MusicMeter (net als Marc Almond, The Irrepressibles en Scott Matthew).

En laten we eerlijk zijn: dit album is ook meer een ding voor users op een site als deze. Top 40 liefhebbers die One Day / Reckoning Song (dat One Day hebben ze er ook maar voor geplakt) leuk vinden zullen echt niet op zoek gaan naar dit album of zijn vorige.

Helemaal niet aan gedacht en dat maakt de matige belangstelling (uitgezonderd van MuMe) een stuk logischer.

Oeps, ik zal die remix dan maar als een Guilty pleasure beschouwen..

Maar ik ben eigenlijk ook wel benieuwd naar het oorspronkelijk werk van deze artiest. Morgen maar eens Spotify opstarten.

Oh, ik heb ook niks tegen die remix hoor (vind hem best leuk) alleen is het voor mij als groot liefhebber van de vorige albums wat zurig dat hij juist daar mee doorbreekt en dat het zelfs gaat om een spontaan ideetje van Wankelmut die Reckoning Song zo'n leuk nummer vond. Maar ja wat is doorbreken...... ik denk dat heel veel mensen niet eens weten hoe de makers van 'dat ene leuke liedje' heten, zowel Wankelmut als Asaf niet.

Aan de andere kant snap ik best wel dat het logischer is dat dat nummer zo'n hit werd i.p.v. zijn 'eigen werk'. Ik denk zelfs dat het al vrij bijzonder is dat die remix zo'n succes was.

En vandaag de 100e stem: dat voor een album dat officieel nog moet uitkomen in Nederland. Niet slecht

Plus, een niet onverdienstelijke plek op nr. 30 van de jaarlijst
Bij mij stond ie op nr.2 in de top 10.

Is het trouwens niet beter om het jaartal te wijzigen naar 2013? Ik zocht daarnet op Spotify op deze plaat en ik herinnerde het bericht van aERo dat deze plaat nog niet hier uitgebracht werd waardoor ik hem ook niet vond. Om enig verwarring te vermijden is het dan beter om het te veranderen naar 2013.

Dit is een discussie die ik bij het laatste album van Radical Face ook gevoerd heb: op Musicmeter gebruiken we altijd het jaartal van eerste release en dat is 6 september (!). Ik heb het toen gekocht via zijn Facebook en andere users via internetshops in Israel. Het album is ook in Duitsland al uit dus niet erg moeilijk om aan te schaffen. Via de minder legale weg lukt dat ook goed (ik weet zeker dat velen hem op die manier in huis hebben gezien het stemaantal).

Lekker 2012 laten a.u.b. (net als bij Radical Face en zo nog wel meer albums). Ik zie trouwens niet in waarom er verwarring moet zijn? Ik ben er vrij duidelijk over geweest op deze site en dat zijn andere sites ook. Daarbij staat ie op 30 in de eindlijst: blijkbaar niet erg verwarrend

Ik denk zelfs dat user west het deze keer met me eens is daar hij dit album in zijn eindlijst had kunnen zetten omdat hij er nu wel op tijd bij was Alleen doet ie dat deze keer dan weer niet

Asaf stond net niet in mijn eindlijst... Ik had 'm niet vaak genoeg kunnen luisteren...

Ik vind de vergelijking met Radical Face terecht. Daar hebben wij uiteindelijk gezegd, dat het juist zou zijn, om dat album voor de lijst van 2011 en van 2012 (de officiële Nederlandse CD releasedatum) mee te laten doen. Dat zou je bij Asaf Avidan ook kunnen doen (2012 en 2013). Echter: hier gaat diegene van Musicmeter die 'het knopje' kan omzetten, dwars liggen. Vreemd blijft daarbij dat het schijnbaar bij Moviemeter wel gebeurt.

Overigens hadden we het er al over, dat je dit voor alle albums uitgebracht in december zou kunnen doen. Wel zo fair: die vallen nu (deels) tussen wal en schip. Nog zo'n voorbeeld: Polica met Give You The Ghost: releasedatum 21 december 2011... mocht hier niet meedoen in 2012.

Alleen is mij nog niet duidelijk waarom IllumSphere het naar 2013 zou willen laten zetten omdat het voor de eindlijstjes namelijk weinig invloed had aangezien Asaf op een 30e plaats is geeindigd en wat het verder met zoekfuncties te maken heeft (omdat hij hem niet vond) is me niet erg duidelijk.

Hoe dan ook: beste album van 2012. Kijken of hij nu kan zorgen voor beste concert van 2013.

Dit album is gewoon verschenen in 2012. Laten we het inderdaad niet moeilijker maken dan het is.
Mensen die 'm vorig jaar niet "ontdekt" hebben, hebben pech gehad. Had je maar beter op moeten letten en wat minder ALT-J moeten luisteren Luisteren naar dit album in 2013 zien we door de vingers, maar in je jaarlijst stoppen is not-dun!!

Uiteindelijk is 'Different Pulses' op de eerste plek geëindigd voor 2012. Het uitroepen van beste album vind ik altijd een lastige zaak. Een top 10 samenstellen lukt nog wel redelijk, maar de nummer 1 positie is inwisselbaar voor meerdere albums uit mijn top 10. Neem bijvoorbeeld 'Blunderbuss' van Jack White. Deze kwam in het begin van het jaar uit en dat album heb vele malen vaker geluisterd dan deze van Asaf Avidan. Ik was de eerste weken gewoonweg verslaafd aan 'Blunderbuss'. Overweging om Asaf op de eerste plek te laten eindigen was omdat hij meer aandacht verdiende. Het lag in de verwachting dat Jack White ook zonder mijn volle waardering wel hoog zou eindigen.

De eerste keren dat ik dit album hoorde, keek ik niet naar de metadata (artiest, album, jaar) - ik had het in mp3-format en in draaide het. Verkeerde ook in de mening dat het om een vrouw ging - en plaatste het album in de (echte, oude) R&B traditie - zoals Amy Winehouse en Sharon Jones; dacht ook om een US-artiest ging.

Kortom er zat een flinke R&B feel in en zo zat het ook in mijn hoofd, totdat ik zag dat de MuMe-brothers het hier hogelijks waardeerden en toen ik opnieuw luisterde ontdekte ik ook vaudeville/revu invloeden - en, o wonder, Billy Holiday.

Het is een verrassende plaat en ik zet in op 3,5 - waarschijnlijk wordt het wel 4*. Er is echter één ding dat me enorm verbaast: de hoge waardering alhier, ook van MuMeRoBro's (Rock brothers), terwijl Paloma Faith en Sharon Jones die deels in hetzelfde idioom zitten er veel bekaaider vanaf komen.

Wat is dat dan dat zoiets bewerkstelligt: promoplaat, politiek correctheid/meeliften in de schaduw van iemand die dit waardeert?

Voor alle duidelijkheid: het is een goed album, maar waarom wordt het zoveel meer en vaker gewaardeerd dan de andere door mij genoemde?

Omdat Asaf een lekkere vent is?

De nieuwe Paloma Faith viel me een beetje tegen na haar voorganger en Sharon Jones is met haar laatste wapenfeit al weer zo 2010 (maar daar is inderdaad niks mis mee, toch vind ik die niet erg vergelijkbaar met wat Asaf op dit album uitspookt)