Asaf Avidan - Different Pulses (2012)

Drie jaar geleden maakte ik kennis met Asaf Avidan & the Mojos. Hun album Poor Boy / Lucky Man was net uitgekomen en ik was er in één klap verliefd op. Een nieuwe artiest werd aan mijn rijtje enorme favorieten toegevoegd, artiesten waar mijn hart net even sneller van en voor klopt.
The Reckoning bleek eveneens favoriet en ik was een jaar later (2010) maar wat gelukkig met een verplaatsing van datum van hun optreden in Paradiso. De oorspronkelijke avond was onmogelijk voor mij en ineens kon ik toch gaan en wat voor een optreden was het.
User archangel9 en ik kwamen allebei verdwaasd naar buiten van hetgeen we gezien en vooral gehoord hadden. Temidden van een zaal vol Israëlieten waren we getuige van een gedreven band waarvan voorman Asaf uiteraard de show stal met zijn stem die veel weg heeft van Janis Joplin alleen schreeuwt hij nog vaker de longen uit zijn iele lijf.

Later dat jaar verscheen het korte album Through the Gale. Hierop verdwenen de smerige blues en folk invloeden wat meer naar de achtergrond en bleek het een conceptalbum met wat donkerder composities en dat niet alleen; het bleek de zwanenzang van de begeleidingsband The Mojos. No more Mojolove. Ieder ging zijn eigen weg.
Zo ging bassist Ran Nir op de solo tour waarvan het resultaat Tales of a Drunken Man eerder dit jaar het levenslicht zag.

Leuk natuurlijk maar alle ogen en oren waren toch vooral gericht op waar Asaf mee zou komen.
Single en tevens titeltrack Different Pulses liet een nieuw en fris geluid horen. Het leek erop dat Asaf nieuwe richtingen op wilde gaan en daar zijn Mojos niet voor nodig had. Het nummer werd hier op de site opgepikt in het topic Maak kennis met... 2012 en kreeg een behoorlijk goede waardering en nog beter: mensen gingen naar de albums van Asaf Avidan & the Mojos luisteren.
Dat laatste gebeurde ook ineens in half Europa waar ene DJ Wankelmut een remix voor zijn eigen lol maakte van het nummer Reckoning Song dat voor het gemak werd omgetoverd tot One Day / Reckoning Song. Het werd een groot succes op Soundcloud en na wat twisten met de platenmaatschappij kreeg het nummer groen licht om officieel uitgebracht te worden met alle gevolgen van dien. Het nummer werd dé zomerhit van 2012 en stond of staat nummer 1 in landen als Oostenrijk, Duitsland, Zwitserland Nederland en België. Ook in Zweden, Frankrijk en Luxemburg werd het nummer opgepikt en ongetwijfeld zullen meer landen volgen.
Ergens ietwat zuur als juist zo'n remix ervoor moet zorgen dat je naamsbekendheid krijgt maar aan de andere kant wel zo plezierig want ik schreef bij het album The Reckoning in 2009 al:

Het antwoord weten we nu. Zijn afkomst werkte inderdaad beperkend maar DJ Wankelmut zorgde ervoor dat Asaf nu meer naamsbekendheid geniet waardoor hij toch meer fans om zich heen weet te verzamelen.

Hopelijk weten die fans zijn eerste echte solo-album (in 2006 verscheen de EP Now That You're Leaving) nu ook te vinden.
Op moment van schrijven ben ik nog steeds in afwachting van de cd (hopelijk met handtekening van Asaf himself) maar dankzij user en mede-liefhebber joramhoogink die qua smaak niet ver van mij vandaan zit zowel met albums als concerten kan ik het dan toch al beluisteren en waar ik al stiekem op hoopte lijkt waarheid te gaan worden: Different Pulses is een ijzersterk album die je heel snel in een ijzeren greep weet te houden.

De start is al geweldig met single Different Pulses. Hierop hoor je dat Asaf een nieuwe koers vaart, een koers die al was ingezet op het laatste album met The Mojos: donker, broeierig en vooral spannend met het subtiele trompetje halverwege het nummer.
Weg rauwe blues maar graag een warm welkom voor de vernieuwde sound: zuigend en zompend kruipt dit nummer langzaam onder je huid om er nooit meer vandaan te gaan. We horen een artiest die niet stil blijft staan.
Setting Scalpels Free is al net zo zompig als de titeltrack en ademt zweterige gospel. Als je nog niet ingepakt bent door de opener dan gebeurt dat nu wel. Qua sfeer doet het me een beetje denken aan Soulsavers. Mochten zij Mark Lanegan of David Gahan niet meer bereid zien om mee te werken aan een nieuw album dan lijkt me Asaf Avidan een bijzondere keuze. Succes verzekerd! En misschien heeft Quentin Tarantino nog wel een lekker nummer nodig voor een soundtrack bij één van zijn films. Mag ik hem dit nummer dan aanraden?!
Love It Or Leave It is iets lichter van klankkleur en is de meest recente single. Akoestische gitaar en handjeklap geven dit nummer de folk inslag zoals we die ook konden horen op Poor Boy / Lucky Man. Toch komt het gospelgevoel ook op deze track terug. Uiterst meezingbaar, meeslepend en catchy.
Opvallend is dat Asaf zijn stem redelijk onder controle houdt. Iets wat hij het hele album wel doet. Het 'krijsgehalte' is niet hoog. Enigszins jammer misschien maar het past ook niet goed in de sfeer en daarbij is en blijft die stem uiterst markant.
Cyclamen is de tweede single en borduurt voort op het nummer Different Pulses. Ook dit nummer is zo ongelooflijk sterk: het verenigt veel dingen in een song die het voor mij goed maken: de zang hoef ik niet meer te noemen, het catchy ritme, de gospel broeierigheid (ja het is een rode draad), de instrumenten die als puzzelstukjes perfect samenvallen. Alles klopt en als klap op de vuurpijl het ietwat dreinerige 'la la la' koortje die me doet denken aan de gekte van de band Man Man.
En dan komt mijn persoonlijke hoogtepunt van deze nieuwe cd genaamd 613. Dit exotisch klinkende nummer zweept me op, betovert me en brengt me in hogere sferen. Wat een vakmanschap horen we hier en het knappe van alles is dat het nergens vervalt in pretentieus geneuzel. 613 weet z'n popgehalte te behouden waardoor heel veel mensen hier gelukkig van kunnen worden. Ik weet het zeker. De nieuwe koers van Asaf laat zich hier het beste horen en ik vind het geweldig. Mojos? Welke Mojos?
Thumbtacks in My Marrow klinkt weer wat donkerder. Elk moment denk je dat iemand als Mark Lanegan gaat zingen maar dan horen we weer dat kenmerkende stemgeluid van Asaf en weet je dat we weer wat moois voorgeschoteld krijgen.
Mooi is het zeker, triest klinkend ook. De electronica is een welkome en subtiele toevoeging aan de nieuwe sound. Thumbtacks in My Marrow ontvouwt zich als een desolaat nummer dat hier en daar stekelig klinkt om het uiterst spannend te houden. Vernieuwend is het misschien niet maar ik vind de combinatie met subtiel gespeelde gitaar en de in de verte klinkende trompet bloedstollend.
Dat geluid zet hij voort op Conspiratory Vision of Gomorrah. Dreigende klanken in de vorm van electronica en allerlei andere geluiden waarvan de trompetsolo de meeste indruk maakt en er een lichte Ennio Morricone sfeer aan geeft. Twin Peaks is ook niet ver weg trouwens. En dan dat koortje.... heerlijk!
Ineens valt me ook op dat dit hele album erg filmisch klinkt en daar is dit nummer een duidelijk voorbeeld van. Maar wat is dit een ongelooflijk lekker nummer. Dit raakt mij behoorlijk. Daar zijn dus geen woorden voor zoals we dan plegen te zeggen. Gewoon zelf luisteren dus.
A Gun & a Choice opent op piano met rollende drums en blazers (die wederom niet op de voorgrond gemixed zijn). Het ontvouwt zich tot een soort van wiegelied dat zich meer en meer opbouwt zonder een uiteindelijk symfonisch hoogtepunt te krijgen terwijl je toch continue het gevoel krijgt dat het dat gaat worden. Kwestie van op tijd stoppen; een truukje dat Sigur Rós (andere helden van mij) ook zo goed beheerst.
Turn heeft ook een heel klein beetje dat country / Ennio Morricone gevoel in zich. Stoer en kwetsbaar tegelijk. Precies waar Asaf Avidan voor staat als je hem ziet optreden. Op het eerste gehoor een tussendoortje, een minder opvallende broeder op dit album maar vergis je niet. Dit is uiterst subtiel opgebouwd waardoor het ongetwijfeld snel onder je huid zal kruipen. Vooral bijzonder als je het met je koptelefoon beluistert.
Sirenenzang vormt het intro van The Disciple. Het feest lijkt langzaam ten einde te komen. Nog maar weinig gasten zijn aanwezig op het feestje en maken het niet al te bewust meer mee. Zo komt het op mij over. Je voelt het einde gewoon naderen en het geeft je een ietwat onaangenaam gevoel. En die stem.... die stem blijft gewoon overheersen. Oppermachtig!
Is This It? is de perfecte vraag die gesteld kan worden na de drie kwartier die dit album duurt. Het is een droevig klinkend einde van een uiterst avontuurlijk album dat me vanaf de eerste tot de laatste seconde wist te boeien.

Soms heb je van die albums waarvan je van tevoren al weet dat het wel eens die zeldzame klapper kan gaan worden waar je soms zo naar verlangt. Zo'n zeldzaam vijf sterren album.
Een album dat inslaat als een bom en je vervolgens niet loslaat.
Different Pulses is daar dus in geslaagd. Asaf Avidan heeft zichzelf overtroffen door zijn durf.
Vergeet die Wankelmut Remix nu maar, dat was leuk voor de zomer en die loopt nu langzaam ten einde.
Different Pulses is een perfecte herfstplaat; ietwat treurig nemen we afscheid van alle moois dat geweest is maar doet dat op een manier die zelf alle schoonheid overstijgt zoals de herfst dat straks ook gaat doen met al zijn kleurenpracht en mistige momenten.

Ik verwelkom Different Pulses met alle liefde in mijn rijtje favoriete albums die allen vijf fonkelende sterren hebben mogen ontvangen.

En voor degenen die dit een veel te lang stuk vinden: so be it. Noem het mijn enthousiasme dat de overhand nam

Wat een album zeg! Met dank aan Musicmeter en aERodynamIC in het bijzonder hoor je nog eens wat anders. Als je wilt weten wie Asaf Avidan is, lees dan zijn review. Ik moest trouwens wat de stem betreft soms ook aan Macy Gray denken, naast aan Janis Joplin.

Ook ik hoor in de muziek zeker gospel doorklinken, maar ook soul, zoals op Setting Scalpels Free, met inderdaad een Tarantino-achtige sound, het catchy Love It or Leave It & het geweldige Cyclaman. Maar genoeg variatie op dit album: 613 is een space-achtig licht oosters popliedje, nogal origineel te noemen. Het heeft een mooi pakkend refrein. En dan hebben we het nog niet eens over de hele sterke opener titelsong Different Pulses gehad, wat heel fraai gezongen wordt door Asaf, met zijn bijzondere en hoge stem. De drums en trommels (je hoort de Different Pulses) zijn fraai.

De ballad Thumbtacks in My Marrow is droevig. Hier komt ook het filmische van deze plaat goed naar voren. Sommige nummers of stukken muziek zouden zo op een goede soundtrack kunnen staan. Vlagen van Ennio Morricone en klassieke muziek hoor ik hier terug. Iets anders wat opvalt zijn de aparte songtitels op dit album, met als hoogtepunt: Conspiratory Visions of Gomorrah. Dit nummer sluit mooi aan op voorganger Thumbtacks. Beethoven wordt zelfs genoemd. Alleen zijn er ook tegenstellingen: waar komt die Mexicaanse trompet ineens vandaan? Het koor op het einde erbij vind ik zowaar wat overdone.

Wel heel geslaagd vind ik de piano op A Gun & A Choice, een erg mooi liedje. Turn is wat complexer, hier zingt Asaf wat heftiger. Het pakt me wel, dit nummer. Net als The Disciple: wat een fraai nummer is dat zeg! Het toepasselijke Is This It? is het slotnummer. Een heel mooi en triest liedje.

Van rock naar pop met vleugjes soul, gospel. Vaak wat donker, soms toch catchy, dan weer filmisch. Een prachtig album van een zanger met een aparte, mooie en bijzonder indringende stem.

Mijn eerste kennismaking met deze Israëliet, die met zijn oude band de Mojo's al een paar jaar aan de weg timmerde. Tot mijn verdediging moet ik zeggen dat het niet de remix van 'Reckoning Song' was die me op deze man attendeerde (inmiddels internationaal bekend als, zoals een vriend het verwoordt: 'dat kutnummer met die vrouw die steeds hetzelfde zingt'), maar het filmpje dat iemand begin dit jaar plaatste op Mume (waarschijnlijk Aerodynamic) van de single 'Different Pulses'.

Van het nummer, of eigenlijk de combinatie nummer en videoclip, was ik best ondersteboven, al leek een hele cd ervan me wellicht iets te zwaarmoedig. Bovendien bleef de aandacht voor deze plaat een beetje uit door een onbegrijpelijk lang uitgestelde release, waardoor ik uiteindelijk pas een maand of twee geleden het album voor het eerst draaide.

Met die zwaarmoedigheid valt het alleszins mee: met zijn toegankelijke, folky melodieën en soms wat malle muzikale keuzes blijft de cd over de volle lengte behapbaar. Hoewel niet lichtvoetig: de emotionele belevingswereld is die van de staat waarin de frisse lenteweide van de liefde is verdord tot een woestijnlandschap, Avidan kweelt in zelfverwijt, donkere en soms misdadige gedachtes, obscure referenties naar religie (dat laatste trekt altijd de aandacht bij een muzikant uit Israël: zo is 613 het totaal aantal ge- en verboden in de boeken van Mozes. Maar we zullen ons niet blindstaren op dit thema).

Zoals misschien is te verwachten van een muzikant die voor het eerst zonder zijn vaste band werkt, lijkt Avidan soms bewust bezig om de mogelijkheden die de studio zijn songs biedt te onderzoeken. Een liefde voor filmische muziek komt naar boven, een duidelijk Ennio Morricone-sfeertje. Vertrekkend vanuit die sfeer en de betrekkelijk simpele songs, kleurt hij de liedjes verder in op een uitermate eigenzinnige manier. Dit resulteert in een paar vreemde keuzes, zoals de 'lalala'- koortjes in 'Cyclamen'. Het is knap dat al deze bokkensprongen ook nog vrij goed werken, er zijn een aantal momenten op de plaat dat ik dacht, what the...., maar eigenlijk geen enkele dat ik me echt ging storen. Wellicht dat de meer eenkennige luisteraar daar anders over denkt, maar de vraag is of die niet sowieso al afhaakt bij de stem van Avidan.

Het album heeft die klankkleuren ook wel nodig, want buiten de emotionele lading en de boeiende arrangementen zijn de liedjes behoorlijk eenvoudig van vorm. Eenvormigheid ligt soms zelfs op de loer: zeker op de tweede helft van de plaat onderscheiden de meeste liedjes zich niet genoeg van elkaar in sfeer en opzet om mij volledig bij de les te houden.

Wellicht dat dit laatste ook de reden is dat deze plaat bij mijzelf nog niet tot de buitencategorie is doorgedrongen. Maar het is moeilijk aan te geven waarom precies want laat er geen twijfel over bestaan: dit is met gemak één van de beste tien popplaten van 2012. Ik zou graag naar één van zijn concerten gaan, en/of de plaat over een half jaar nog een paar keer draaien, om te kijken of dit een plaat is die rijpt of gaat tegenstaan. Een aanrader voor liefhebbers van mooi opgezette en meeslepende folkpop is het allicht wel zeker.

De reïntegratie van Ward deel 1:

Toen aERo mij dit album tipte zei de naam Asaf Avidan me nog helemaal niets, maar zijn beschrijving klonk zeker als een interessante plaat. Toen ik Asaf even opzocht kwam ik al snel uit bij zijn hitje van dit jaar. Dit nummer kende ik natuurlijk wel, maar nooit geweten wie er verantwoordelijk voor was. Aangezien ik dit een van de vervelendste nummers van het jaar vond zakte de moed me toch even in de schoenen (al is het natuurlijk slechts een remix van zijn nummer). Gelukkig klonk de single Different Pulses een stuk aanlokkelijker. Nu ik het album de afgelopen dagen veelvuldig heb beluisterd moet ik gelukkig constateren dat aERo het niet verkeerd had gezien.

Het eerste dat opvalt aan de muziek van Asaf Avidan is zijn stem zelf. De stem van Asaf is simultaan krachtig en breekbaar. Een zeldzame combinatie die het bij mij altijd zeer goed werkt. Iets wat mij bijvoorbeeld ook altijd in het werk van The Veils heeft aangesproken. Ook al is de muziek van Asaf Avidan heel anders dan die van The Veils hebben ze ook een woestijnachtige broeierigheid en vlagen van maniakaliteit met elkaar gemeen (bijvoorbeeld het schelle gekrijs op het einde van 613 Shades of Sad). Het androgyne karakter van zijn stem maakt het geheel nog een pak meer intrigerend. Het moge duidelijk zijn dat zijn stem voor mij de sterkste troef van de plaat is.

Wil dat zeggen dat het muzikaal niet zoveel voorstelt? Allerminst. Ook muzikaal zit dit album uiterst bekwaam in elkaar. We krijgen als luisteraar een zompige mix van soul, gospel, folk en pop voorgeschoteld. Er is een goede variatie tussen tragere, donkere nummers (Thumbtacks In My Marrow, Setting Scalpels Free, Conspiratory Visions of Gomorrah) en wat meer uptempo aanstekelijke nummers (Love It or Leave It, Cyclamen). Ik heb wel een voorkeur voor die eerste categorie en die overheersen gelukkig ook. Bovendien worden zowel de rustige als de meer poppy nummers gekenmerkt door dreigende broeierigheid, waardoor de sfeer zeer consistent blijft. Wat me muzikaal verder aanspreekt is de mooie balans tussen een klassiek en een modern geluid. Dit soort albums willen nog wel eens de neiging hebben om een geforceerd ouderwets geluid na te bootsen. Asaf Avidan vermijdt dit door ook elektronische tinten niet te schuwen. Hierdoor krijg je een mooie sound die zowel klassiek klinkt, maar toch onmiskenbaar van deze tijd is. Het filmische karakter van de muziek kan mij ook wel smaken. Deze cinematische allure komt niet in de laatste plaats door de trompetjes hier en daar die sterk aan de muziek van Morricone doen denken (om over het gefluit in Turn nog maar te zwijgen).

Zijn er dan geen kritische noten te kraken bij dit album? Om eerlijk te zijn niet heel veel. A Gun & a Choice is misschien een tikkeltje te bombastisch en The Disciple kabbelt iets teveel voort, maar een kniesoor die daar over valt. Uiteindelijk is dit gewoon een zeer smaakvol gearrangeerd broeierig album met een intrigerende stem zoals je ze zelden tegenkomt. Ook echt zo’n tijdloze plaat die over tien jaar nog net zo urgent in de oren klinkt als nu. Ik begin heel voorzichtig met 4 sterren, maar het moet wel heel gek lopen wil daar in de toekomst niet nog minstens een halfje bijkomen.

PS: ben ik de enige die bij Thumbtacks In My Marrow elke keer aan Radiohead’s Exit Music (For a Film) moet denken?

Dat aERodynamIC succesvol is in het promoten van dit album is wel te merken. Voor mij heeft het ook gewerkt en daar ben ik je zeer dankbaar voor Eric!

Mijn eerste lijsterbeurt zal ergens tussen kerst en oud & nieuw geweest zijn. Het prachtige stemgeluid van Asaf viel mij gelijk op, maar de liedjes wisten mij nog niet te raken. Muzikaal snapte ik nog niet goed hoe ik hiernaar moest luisteren. Het klonk voor mij als bombasme wat maar niet op gang wilde komen. Toch wist het me wel te boeien en heb ik die plaat die dag zo'n drie keer gedraaid. Ik herkende wel de schoonheid van de muziek, maar hoe ik deze mix van Soul, Folk en Pop moest verwerken was mij tot voor vorige week nog een mysterie.

Vorige week zat ik namelijk 14 uur in de bus op weg naar mijn wintersportbestemming. Vanzelfsprekend is dat niet mijn favoriete bezigheid, dus probeer ik de tijd wat sneller te laten gaan door wat te slapen, maar dat valt nooit mee in een bus. Na veel artiesten uitgeprobeerd te hebben op mijn iPod kwam ik uiteindelijk uit bij Asaf Avidan. Het beviel me zo goed dat ik 4,5 uur ergens tussen slapen en wakker zijn heb verkeerd. Of iedereen hier zo naar luistert zal vast niet, maar voor mij heeft het uitstekend gewerkt. Alles viel ineens op zijn plek. Ik snapte de sfeer die het album op wilde roepen. Ik snapte de samenhang tussen de vele insturmenten op dit album, waarvan er niet een tussenuit springt, maar alles als coherent geheel waanzinnig mooi klinkt. Ik snapte hoe de muziek tegelijkertijd zo rustig klonk en tevens klonk alsof het elk moment uit kon barsten (het bombasme wat maar niet op gang wil komen). En ik ben in gaan zien hoe perfect die rustige begeleiding is bij de zang, wat nog altijd de grootste troef is van dit album. Asaf krijgt de ruimte om het een moment heel klein en breekbaar te zingen en op het andere moment om groots uit te halen. Prachtig om te horen hoe hij daarmee kan spelen. Ik heb het gevoel alsof hij op dit album niet een keer tot het uiterste gaat met zijn uithalen. Het zal denk ik zo'n 90% van zijn kunnen zijn. Dat klinkt misschien negatief maar dat is het allerminst. Het klinkt alsof hij een gaspedaal in zijn strot heeft ingebouwd waarmee hij zelf kan doseren hoe krachtig zijn stem moet zijn. Hij voelt het zo goed aan dat ik er kippenvel van krijg. Zodoende ben ik verzot geraakt aan dit album en ben ik er nu ook toe in staat om hier in andere omstandigheden van te genieten.

Om weer even terug te komen op de busreis. Het was voor mij de op een na relaxte busreis ooit. Op nr. 1 staat de rit terug toen ik nog langer van Asaf heb kunnen genieten. Momenteel heb ik dit nu op staan om te luisteren of ik nog iets negatiefs hoor, maar ik kom er gewoon niet op. Ik kan dus niets anders dan dit album 5* geven.

De Gum reviewt: deel 2

Different Pulses heb ik in het verleden een paar keer gedraaid en als ik het mij goed herinner, beviel die plaat mij eigenlijk meteen redelijk goed. Helaas geraakte hij ook snel weer in de vergetelheid, waardoor ik de cd nooit echt goed heb leren kennen. Zonder de tip van Eric had ik hem waarschijnlijk voor altijd links laten liggen.

De grote sterkte van Different Pulses is voor mij zonder twijfel het fantastische stemgeluid van Asaf Avidan. Toen ik een nummer van deze plaat doorstuurde naar een vriendin van mij, kreeg ik meteen de opmerking dat hij eerder als een vrouw klinkt, dan als een man. Zo had ik er nog nooit over nagedacht, maar eigenlijk had die vriendin wel groot gelijk. Dat zijn stem toch redelijk naturel klinkt, is dan ook weer wel opmerkelijk. Mijn respect voor de bezieling en emotie die Asaf in zijn soulvolle vocalen weet te leggen, is dan ook zeer groot. Luister maar eens naar de laatste minuut van prijsbeest Love It Or Leave It, waarin de uithalen van Asaf dwars door je ziel snijden. Luister ook naar de subtiele Morricone-achtige gitaarlijn die plots invalt. Het zijn die kleine details die deze plaat zo interessant maken. En na Evermore is het ook een verademing om deze keer een cd te beluisteren waarop de songs wel mogen ademen. Asaf Avidan maakt gebruik van een uitgebreid instrumentarium, maar zorgt er wel voor dat hij de dynamiek niet uit het oog verliest.

Het eerste trio songs is van een ontzettend hoog niveau. Het zijn haast perfecte popsongs die je meteen bij de keel grijpen. Helaas haalt Cyclamen mij vervolgens uit de fijne trance waarin ik mij net nog bevond. Hier mis ik een fijne melodie, en de song dreint maar een beetje voort. Vervolgens wordt het weer beter, maar het torenhoge niveau van het openingstrio wordt nergens meer gehaald. 613 is wel weer goed heeft een ijzersterk, catchy refrein en experimentele strofes, die nogal Oosters aandoen. Helaas haalt het wat saaie Thumbtacks In My Marrow vervolgens het tempo helemaal uit de plaat. Hier geraakt de band mij toch even kwijt, maar gelukkig zijn de laatste vijf nummers stuk voor stuk dik in orde.

Conspiratory Visions Of Gomorrah is bijvoorbeeld wel een geslaagd rustpunt. De subtiele blazers en elektronica kleuren het nummer knap in en het koortje op het eind is, ondanks het kitschgehalte, toch een aangename toevoeging. Het slepende 'The Disciple' is ondertussen ook uitgegroeid tot één van mijn favorieten. Asaf klinkt hier op zijn wanhopigst en je voelt de pijn in zijn stem. Vooral het stukje 'Strip down all my clothes, I'm gonna run into the wild, Leave you with my bitter wounds, leave you with my pride' klinkt ongelooflijk intens. Het verstilde en berustende Is This It is daarna het mooie orgelpunt van deze cd, waarop Asaf zich neerlegt bij zijn verloren liefde.

Asaf Avidan levert met Different Pulses een zeer goede plaat af, die vooral tijdens het openingstrio weet te imponeren. Zijn getormenteerde teksten komen gemeend over, en zijn intense vocalen grijpen je meteen bij de strot. Helaas krijgen we de allerbeste nummers van de cd in het begin voorgeschoteld, waardoor ik het toch altijd weer wat jammer vindt dat dat hoge niveau niet de hele cd wordt aangehouden.

4* en zonder Cyclamen en Thumbtacks In My Marrow waren dat er 4,5 geweest.