Joe Cocker - Fire It Up (2012)

Er staat hier nu nog 16 november. Volgens Amazon is de releasedatum vertraagd. Ze hebben het album inmiddels op 25 februari 2013 gezet.

Jammer, een nieuw album van de oude Woodstock ganger Joe Cocker had ik graag eerder gekregen. Het vorige, Hard Knocks bevalt mij ook nog steeds erg goed.

De titels, Joe covert uiteraard alles zoals bekend, zeggen mij nu nog weinig. Is Eye on the prize niet van Pete Seeger en ook door Bruce Springsteen op We shall overcome gezet? Afwachten maar.

Weight of the World - Editors? Verder komen de titels me ook niet bekend voor.

Klopt, even aangepast.

Of misschien wel B.R.M.C. en Fire It Up misschien wel van Modest Mouse?

Wight of the world is in ieder geval geen cover van Editors.
Ook Eye of the prize is geen cover, in ieder geval niet van Springsteen/Bob Seeger

Eerder deze week zag ik per toeval dat Joe Cocker weer met een nieuw album kwam.
In eerste instantie dacht ik ook dat Wight of the world een cover zou zijn.

Album al enkele malen beluisterd en het bevalt uitstekend.
Klinkt weer echt Joe Cocker! Na het voor mij tegenvallende Hard Knocks is dit weer een goede stap vooruit.

Dit album is oa. te koop bij bol.com.
Ook is er een versie met een extra dvd. Daar staan de volgende video's op:

1. Fire It up - Videoclip
2. I'Ll Be Your Doctor - Videoclip
3. You Love Me Back - Videoclip
4. Eye On the Prize - Videoclip
5. I Come In Peace - Videoclip
6. You Don't Need A Million Dollars - Videoclip

Vandaag besteld, dinsdag in huis. Lees ik op bol.com
Al eerder besteld via Amazon, releasedatum (houden ze vol) 25-02-2013.
Toch typisch, voor een Engels bedrijf met een Engels artiest.

Ik ga daar nog eens verder achteraan...

Hard Knocks kwam in de VS ruim een jaar later uit dan bij ons. Mogelijk gaan ze bij Amazon ook nu weer uit van de amerikaanse releasedatum.

Cocker is één van de weinige artiesten die ik, zonder teleurgesteld te raken, heb gevolgd vanaf de jaren '80. Ik hoop er ook nu het beste van.

Muziekblad Lust For Life beoordeelde deze plaat al. Typisch dat de release dan pas in Februari is.

Deze nieuwe Cocker kreeg drie sterren. De sound is volgens de auteur van dienst weer dichtgesmeerd zoals al jaren bij de albums van Old Joe het geval is.
Jammer dat het niet eens wat puurder wordt gehouden, maar ok.

The letting go klinkt naar Melissa Etheridge (derde album Never enough uit 1992).

Edit : op nu.nl zie ik dat dat een nummer van Graham Lyle en Joss Stone is. Foute veronderstelling dus.
 

Cover van Busta Rhymes deze keer?

Oerdegelijk Cocker-album. Lekkere rock. Het beste sinds Nightcalls.

De sound mag dan dicht gesmeerd zijn maar hij klinkt erg goed. Hij kan loeihard en blijft goed klinken. Tja Sony opname, dan is het meestal goed.
Er staan eigenlijk geen slechte nummers op dit album. Wel een een aantal heel goede. Zoals het titelnummer, You love me back, You don't know...... en The letting go. The DVD bij de premium edition is ook de moeite waard, niet in de laatste plaats vanwege de (blonde) achtergrondzang(eres).
Voor mij 1 van de verrassingen van 2012 en daarom een verdiende 4.5.

Van Joe Cocker heb ik zes albums in de kast staan, van Civilized Man tot Hard Knocks. Eigenlijk een heel constante reeks albums: smaakvolle rockalbums, meestal een goede repertoirekeuze en productie. Een welkome constante factor in de jaren '80 en '90. Hier stond nu eens een artiest die wél gewoon 'zijn ding' bleef doen in die jaren. Zijn stemgeluid is nauwelijks veranderd. Voor zover ik hem ken een eerlijke en sympathieke rocker.

Ga ik Fire It Up nu ook bestellen? Ik twijfel al een paar maanden. heb het album meerdere malen op youtube beluisterd en ik moet zeggen: nee, ik ga (nog) niet bestellen, deze keer. Waarom? De productie is prima, de stem is ouderwets goed, ik geloof ook dat de man echt zijn best gedaan heeft, maar ....het songmateriaal is bedroevend. Ik kan niet anders zeggen. Na twintig keer de titeltrack gehoord te hebben groeit er niks. Het blijft voor mij plat en nietszeggend. En dat geldt voor zo'n acht van de elf nummers. Helaas. De paar aardige momenten beleef ik in You Love Me Back, Weight Of The World en I Come In Peace met goed gitaar- en pianowerk, maar ook die steken er niet overtuigend bovenuit.

Ik draai nog eens Civilized Man. Ook niet allemaal even sterk, eerlijk gezegd. Niets opgeschoten in 28 jaar? Nee, ik heb respect voor de man en verbaas me over de vasthoudendheid waarmee hij rustig doorging in de jaren '90 met prettige rockplaten maken. Intussen blijf ik hopen op dat bluesrockalbum waarop hij kan zingen waar zijn muzikale hart ligt en waar zijn stem voor gemaakt is. En dat mag best zonder Matt Serletic.

Kijk en zo 'n plaat koop ik dan weer wel. Niet te lang wachten, Joe.

Ik wil het bij dit nieuwe album van Joe Cocker graag nog eens voor hem opnemen.

Fire it up is een bijzonder goed geslaagd rockalbum, met aanstekelijke songs en waarbij Cocker een wat steviger versie van zichzelf neerzet dan we de afgelopen 30 jaar (na zijn comeback Sheffield Steel) van hem gewend waren.

Zelfs nog weer iets steviger dan zijn voorganger Hard Knocks, die ik trouwens ook goed vind. Fire it up zou zijn grootste criticasters eindelijk weer eens milder moeten stemmen. Dan kom ik bij het feit dat Cocker naar de 70 gaat en zijn doorleefde stem en inzet nog steeds tekeer gaan als ten tijde van With a little help from my friends: méér kan van deze man niet worden verwacht. Dat zou echt de grootste onzin zijn.

Ik lees trouwens dat Ray Parker Jr. op vrijwel alle nummers gitaar speelt. Dat is toch niet dezelfde man als van Jack and Jill en You can't change that? In dat geval is hij gitaartechnisch gesproken 180 graden gedraaid en omgeswitched naar een uitstekende rockgitarist.

Hoe dan ook, ik vind het weer een uitstekend album van Joe Cocker, vooral nummers als I come In Peace. Daar mag je mij 's nachts voor wakker maken. Hopelijk weten alle liefhebbers van zijn werk van de afgelopen 30 jaar dit album snel op te pikken, het zou terecht zijn.

De laatste keer dat ik een album kocht van Joe was have a little faith daarna kon hij me niet bekoren zoals hij voor mij deed op Night Calls en het machtige live album uit 1990. Dit album hoorde ik in een platenzaak en aangezien ik daar gauw een uurtje ben deze plaat helemaal kunnen horen elke keer zat ik weer te wachten op een nummer die zou tegenvallen maar elk nummer heeft wel iets lekkers en daarom na 18 jaar weer een nieuwe Joe aangeschaft en totaal geen spijt van wat een spirit op zo'n leeftijd waar andere er met hun pet naar gooien flikt deze man het wel ff!!

Het mag duidelijk zijn dat dit het allerlaatste regulier album is geweest.
Eén van de laatste overlevers van het legendarische Woodstock is niet meer.

Saluut Joe

Ik weet niet of er nog onuitgebracht werk van hem ligt, maar met Fire it Up is hij kwalitatief in ieder geval hoog geëindigd. En dat is een mooie gedachte.

Cocker zong altijd voor meer dan 100%. Voor het overige was hij afhankelijk van zijn muzikanten, componisten en producers.
Die combinatie heeft niet altijd even sterke albums opgeleverd, maar juist met Fire it up en het album daarvoor, Hard Knocks leek hij weer helemaal op de weg terug. Sterke geïnspireerde vocalen maar ook de rest meer dan sterk. Meer ook dan de som der delen.

Dan maakt zijn overlijden dan ook een beetje wrang.
Ik vroeg mij af, wat Cocker al wist van zijn fysieke problemen (longkanker) toen Fire it Up werd opgenomen. Dat de wetenschap, als hij er al van af wist, nog heeft geleid tot een extra motivatie.

Er kan ook worden gesproken over een mooie dood, één waar Cocker en fans dan vrede mee kunnen hebben. Gestorven in het harnas, op het hoogtepunt van zijn carrière. Getoerd tot het einde. Fire it up alsnog één van zijn beste albums ooit.

Het laatste album van Cocker is zoals musician aanhaalt een waardige afsluiter. Volgens de docu 'Mad Dog, White Soul' was hij bij de opnames niet op de hoogte van de ziekte. Tijdens de bijhorende tournee kloeg hij wel over pijn aan de heup en werd kort daarop de diagnose gesteld. Volgens zijn echtgenote, met wie 38 jaar getrouwd was, kloeg hij nooit tijdens zijn laatste jaar. Veel mensen aan het woord beschrijven hem als een warme, lieve man. De docu verdient voor mij 4.5 sterren. Het album 3.5 sterren.

Sterk laatste album van Cocker. Er zit passie in en ook zijn de songs prima dit keer. I Come In Peace en de titeltrack zijn voor mij de uitschieters hier .Voor de rest meer dan degelijk materiaal , met prima muzikanten opgenomen. Het dichtsmeren hoort een beetje bij Joe. Mij stoort het in ieder geval niet . 8 jaar oud alweer , wat gaat de tijd hard. 4 sterren voor deze.

Prima plaat met wederom een uitstekende begeleidingsband. I Come In Peace klinkt als een klok, maar er staat eigenlijk geen slecht nummer op dit album. Zo zonde dat hij er niet meer is maar ik ben blij met de hele rits albums welke hij achtergelaten heeft. Super goed geproduceerd ook, echt een aanrader voor iedereen die wat heeft met de muziek van Joe Cocker.

waardig afscheidsalbum van een grootheid